บทที่ 1404

หลินเฟยอวี่มีรอยยิ้มขึ้น และพูดว่า: “ตกลง ไม่ผิดเลยที่ธิดาเทพมาจากหอเทวาลัย พูดจาตรงไปตรงมามาก เมื่อเป็นเช่นนี้ ฉันเองก็จะไม่ขัดขวางธิดาเทพจัดตั้งสังเวียนประลองยุทธแล้ว! ”

เมื่อพูดจบ หลินเฟยอวี่ก็ส่งสัญญาณสายตาให้กับจักรพรรดินีประเทศหลิง

จักรพรรดินีประเทศหลิงจึงพูดขึ้นว่า: “เมื่อเป็นเช่นนี้ ฉันก็จะช่วยธิดาเทพจัดตั้งสังเวียนให้ก็แล้วกัน ธิดาเทพ สามารถพักอยู่ในพระราชวังไปกี่วันก่อนได้ เมื่อพวกเราประกาศไปทั่วประเทศแล้ว ธิดาเทพ ก็สามารถทำการประลองยุทธได้แล้ว”

ธิดาเทพโค้งคำนับและกล่าวขอบคุณ

จักรพรรดินีประเทศหลิงโบกมือ บอกให้นางรับใช้สองคนพาธิดาเทพกับลู่ฝานและคนอื่น ๆ กลับออกไป

เมื่อออกมาจากตำหนักดอกไม้ห้าสีแล้ว นางรับใช้สองคนนั้นก็ได้พาลู่ฝานและคนอื่น ๆ มาถึงห้องพักดอกไม้ขนาดใหญ่

กลีบดอกไม้ที่อ่อนนุ่ม ก่อตัวกันเป็นกำแพง เกสรดอกไม้แปรเปลี่ยนเป็นโต๊ะเก้าอี้ที่นั่งและเตียงนอน รวมไปถึงผลไม้ที่แปลกประหลาดก็จัดวางอยู่อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

หนึ่งคนต่อหนึ่งห้อง แบบนี้ก็ไม่ต้องแออัด และยังมีองครักษ์ลอยวนเวียนอยู่ในอากาศ ทางธิดาเทพยืนอยู่หน้าประตูห้องดอกไม้ ยิ้มและพูดกับลู่ฝานว่า: “คุณชายลู่ฝาน ฉันขอตัวไปพักผ่อนก่อนแล้ว ค่อยพบกันพรุ่งนี้! ”

ลู่ฝานพยักหน้า ยิ้มและมองไปที่ธิดาเทพแล้วก็ปิดประตู

เวลานี้หลิงเหยาเดินมาที่ข้างกายของลู่ฝาน ยิ้มและพูดว่า: “ฉันพักอยู่กับนายได้ไหม”

ลู่ฝานพยักหน้ายิ้มและพูดว่า: “ได้เลย สิบสาม นายก็พักอยู่ห้องด้านข้างของฉัน อย่าได้ห่างไปไกลนัก”

สิบสามพยักหน้าอย่างเข้าใจ

ทั้งสองคนเดินกลับมาที่ห้องพัก แล้วลู่ฝานก็โบกมือเพื่อปิดประตูห้องกลีบดอกไม้ลง

หลิงเหยานั่งอยู่บนเกสรดอกไม้ สัมผัสได้ถึงเกสรดอกไม้จำนวนมากเคลื่อนไหวอยู่ใต้ล้าง ยิ้มและพูดขึ้นว่า: “นั่งแบบนี้ก็สบายตัวดีเหมือนกันนะ! ”

ลู่ฝานหยิบผลไม้ลูกหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะ จากนั้นผลไม้ก็เริ่มขยายใหญ่ขึ้น ราวกับสิ่งมีชีวิตอย่างไรอย่างนั้น

กลืนน้ำลายลงคอ สิ่งของแบบนี้ ลู่ฝานรู้สึกว่าตนเองจะกินไม่ลง จึงได้โยนไปให้กับเจ้าดำ