บทที่ 1409

ลู่ฝานมองไปยังจักรพรรดินีน้อยด้วยสีหน้าท่าทางอย่างระมัดระวัง เรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้ ทำให้เขาจำเป็นต้องสงสัยทุกคนของประเทศหลิง

ลู่ฝาน ค่อย ๆ พูดขึ้นว่า: “ฝ่าบาท ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่า ทำไมพวกเราถึงมาอยู่ที่นี่ได้ พวกเราถูกคนใช้กลอุบายหลอกลวง หลงเข้าไปในค่ายกลจุดหนึ่ง จากนั้นก็ถูกคนกลุ่มหนึ่งลอบทำร้าย แล้วก็มาอยู่กันที่นี่แล้ว”

สาวน้อยเอียงศีรษะ แสดงท่าทางที่ไม่เข้าใจ

เหมือนว่าเธอกำลังคิดที่จะถามอะไร ก็พลันได้ยินเสียงจากด้านล่าง ตะโกนดังขึ้นอย่างไม่หยุด

“ฝ่าบาท ท่านไม่เป็นอะไรใช่ไหม ฝ่าบาท! ”

เสียงนี้ค่อนข้างจะคุ้นเคย แม้คนจะยังมาไม่ถึง แต่ลู่ฝานก็จดจำได้แล้ว นั่นก็คือหลินหลิงหลิน มหาเสนาบดีหลินที่พาพวกเขาเข้ามาในประเทศหลิง!

สาวน้อยพูดเสียงดังว่า: “ฉันไม่เป็นไร”

มหาเสนาบดีหลินเหาะเหินขึ้นมาโดยเหงื่อท่วมตัวไปหมด เมื่อเขาพบเห็นลู่ฝานกับพวกพ้องแล้วนั้น ก็ขมวดคิ้วขึ้น และพูดว่า: “พวกนายมาทำอะไรที่นี่ สถานที่แห่งนี้คือตำหนักบรรทมของฝ่าบาท หากไม่เรียกพบ คนนอกก็ห้ามเข้ามาโดยเด็ดขาด”

ลู่ฝานเหลือบตาขาวใส่ ทำได้เพียงเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดอีกรอบอย่างจำใจ

คราวนี้ ลู่ฝานเล่าอย่างละเอียด ถึงขนาดที่ว่าพวกเขาถูกคนเรียกไปอย่างไร และถูกลอบทำร้ายอย่างไร

เมื่อฟังลู่ฝานเล่าจบแล้ว มหาเสนาบดีหลินก็พูดขึ้นอย่างตกใจว่า: “นายพูดว่า ราชาต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์เรียกพวกนายไปพบอย่างนั้นเหรอ? จากนั้น ก็ให้แต่ธิดาเทพเข้าไปในตำหนักหมอกตามลำพัง? ”

ลู่ฝานพยักหน้าและพูดว่า: “ถูกต้อง เป็นแบบนี้ ซึ่งเมื่อพูดขึ้นแบบนี้ ฝ่าบาทก็ควรที่จะต้องอยู่ในตำหนักหมอกรอพวกเราไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ”

ลู่ฝานเองก็ขมวดคิ้วขึ้น ในใจสามารถคาดเดาอะไรบางอย่างได้บ้างแล้ว

มหาเสนาบดีหลินหันหน้าไปตะโกนพูดกับองครักษ์เกราะเถาวัลย์เขียวเหล่านั้นว่า: “พวกนายรีบไปที่ตำหนักหมอกเดี๋ยวนี้ หากพบเห็นว่าธิดาเทพถูกจับตัว หรือว่าถูกควบคุมตัว ก็ให้รีบกลับมารายงานฉัน! ”

“รับทราบ! ”

กลุ่มองครักษ์เกราะเถาวัลย์ได้เหาะเหินไปในทันที