บทที่ 145

ในคืนนั้น ลู่ฝานนั่งอยู่หน้าสุสานเครื่องทรงทั้งคืน

เหมือนอย่างที่อาจารย์อี้ชิงพูด วิชาเปลี่ยนเกราะฝังลึกอยู่ในหัวเขา ทำความเข้าใจหนึ่งคืน ลู่ฝานรู้แล้วว่าควรใช้ยังไง

เห็นชุดเกราะบนตัวแบบเลือนราง เป็นชุดเกราะที่มีลาย เหมือนชุดเกราะที่วาดค่ายกลเต็มไปหมด เต็มไปด้วยความแข็งแกร่ง

ชุดเกราะสีขาวปกคลุมบนตัว เหมือนชุดเกราะสุดหรูที่ขายในร้านค้าอาวุธ แต่กลับแข็งแกร่งทนทานกว่าชุดเกราะพวกนั้นหลายเท่า ส่องแสงสว่างภายใต้แสงอาทิตย์

ชุดเกราะแบบสวมทั้งตัว สามารถใส่เป็นเสื้อผ้าได้ ตอนไม่ได้ใช้งาน มันจะซ่อนอยู่ในตัว กลายเป็นเกราะห่อหุ้มกระดูก ปกป้องอวัยวะภายในกับกระดูกได้ดีที่สุด เมื่อมันโดนพลังวิญญาณกระตุ้น จะสามารถปกคลุมร่างกายได้ ถึงกระทั่งที่กลายเป็นหมวกเกราะรูปมังกร ปกป้องส่วนหัวเอาไว้มิดชิด

ลู่ฝานหาน้ำออกมา มองด้านหลังของชุดเกราะตัวเอง เหมือนพวกนักบู๊ฆ่ามังกรในตำนาน

แบกกระบี่หนักบนหลัง เหมือนเพิ่มความโหดร้ายขึ้น ต่อยลงไปบนเกราะหนึ่งหมัด ไม่มีความรู้สึกอะไรเลย พลังป้องกันระดับนี้ ใช้งานได้ดีกว่าผิวหนังเผ่ามังกรของเขา จากวิชาที่เซียนบู๊ซงหยางถ่ายทอดให้เขา ถ้าฝึกเกราะนี้ถึงขั้นสูงสุด จะเหมือนกับเกล็ดของมังกรขนาดใหญ่ในสมัยโบราณ อาวุธวิเศษทำอะไรไม่ได้ สวรรค์ไม่สามารถทำลายได้

เวลาทั้งคืน ลู่ฝานสามารถเก็บและปล่อยเกราะออกมาได้ตามใจชอบ

เขาต้องทำเพียงแค่ใช้ปราณชี่หล่อเลี้ยงเกราะในร่างกายต่อไป ก็เพียงพอแล้ว

เกราะระดับนี้ ถ้าคนอื่นฝึกฝน แค่ใช้วิญญาณรวมตัวเป็นเกราะขั้นแรก ก็ยากจะควบคุมได้แล้ว ยังดีที่เซียนบู๊ซงหยางช่วยเขาให้ผ่านขั้นนี้มาได้

สิ่งที่ลู่ฝานต้องทำ คือฝึกให้แข็งแกร่ง ยกระดับผลการฝึกตน ชุดเกราะจึงจะยกระดับตามไปด้วย

ค่ายกลห้าธาตุกับค่ายกลหยินหยางขนาดใหญ่ในตัว ยังดูดซับและกลั่นพลังฟ้าดินอยู่ตลอดเวลา

ค่ายกลห้าธาตุดูดซับพลังฟ้าดิน ค่ายกลหยินหยาง กลั่นเป็นพลังที่ดี เพื่อให้ร่างกายลู่ฝานดูดซับ

มีค่ายกลสองค่ายกลนี้ เรียกได้ว่าความเร็วในการฝึกของลู่ฝานเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว นำห่างนักบู๊คนอื่นไปไกล โดยเฉพาะหลังจากที่ค่ายกลทั้งสองค่ายกล ขยายใหญ่ขึ้นห้าเท่า ความเร็วในการดูดซับพลังฟ้าดิน ก็เพิ่มขึ้นห้าเท่าด้วย

ดูเหมือนว่า การที่ลู่ฝานเอาพลังบริสุทธิ์ ให้ค่ายกลทั้งสองค่ายกล ได้ดูดซับ เป็นเรื่องที่ถูกต้องมาก

ท้องฟ้าเริ่มสว่าง แสงสาดส่องไปทั่ว

ลู่ฝานลุกขึ้นเพื่อจะเดินกลับ ก่อนจะไป เขาตั้งใจทำความสะอาดสุสานของเซียนบู๊ซงหยางด้วย

เดินกลับมายังคณะหนึ่งเดียว เพิ่งมาถึงข้างหน้า ลู่ฝานเห็นหานเฟิงร้องโอดครวญอยู่ ศิษย์พี่ฉู่สิงกับศิษย์พี่ฉู่เทียนขนาดคนที่มีเมตตา อ่อนโยนดั่งน้ำ อย่างศิษย์พี่ใหญ่ กำลังรุมกระทืบเขาอยู่