บทที่ 1471

พวกลู่ฝานหันไปมองทางเสียง สิ่งที่ปรากฏในสายตาคือรถม้าหนังสัตว์ผุพังคันหนึ่ง รวมถึงเงาที่ดูคุ้นเคยบนรถม้า

รถม้าเคลื่อนตัวเข้ามาอย่างรวดเร็ว ราวกับกลัวว่าพวกลู่ฝานจะหนีไป มาพร้อมประกายไฟตลอดทาง เหมือนวินาทีต่อมาจะแตกกระจายออกอย่างไรอย่างนั้น

เมื่อเข้ามาใกล้ ในที่สุดลู่ฝานก็เห็นคนที่มาอย่างชัดเจน

ลู่ฝานจำหน้าเขาไม่ได้ แต่ลู่ฝานมีความทรงจำเกี่ยวกับดาบของเขา

ดาบใหญ่ที่เป็นเอกลักษณ์ ลู่ฝานมองแวบเดียวก็จำได้ทันที

จ้าวหมิงหยู่ ศิษย์อสูรศักดิ์สิทธิ์!

รถม้าเคลื่อนตัวมาตรงหน้าลู่ฝานอย่างรวดเร็ว มังกรไฟสองตัวที่ลากรถหมดพลังเป็นที่เรียบร้อย หงายตัวโชว์พุงหอบหายใจแรง

จ้าวหมิงหยู่เด้งตัวขึ้นมาบนเรือหลิงของลู่ฝาน แล้วตะโกนเสียงดังว่า “ฉันจ้าวหมิงหยู่ ศิษย์อสูรศักดิ์สิทธิ์แห่งอาณาจักรอสูรซีเหลียง แค่ส่งฉันกลับอาณาจักรอสูร ต้องการอะไรฉันให้ทุกอย่าง!”

ฝ่าเท้าจ้าวหมิงหยู่เหยียบลงบนพื้น แล้วกวาดตามองพวกลู่ฝาน

จู่ๆ จ้าวหมิงหยู่ขมวดคิ้วมองลู่ฝานแล้วพูดว่า “สหายท่านนี้ เราเคยรู้จักกันมาก่อนหรือเปล่า ทำไมนายดูคุ้นตาจัง”

ลู่ฝานยิ้มแล้วพูดว่า “ฉันก็คุ้นตานายมาก จ้าวหมิงหยู่ใช่ไหม เก็บรถม้านายเถอะ ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาพูดกัน”

จ้าวหมิงหยู่ได้ยินก็รีบเก็บรถม้า อีกทั้งมองลู่ฝานด้วยสายตาสงสัยขึ้นอีก เหมือนกำลังนึกถึงลู่ฝานจากส่วนลึกของความทรงจำเขา

ตอนนี้ลู่ฝานไม่มีเวลาพูดไร้สาระกับเขา เรือหลิงกะพริบไม่หยุดอีกครั้ง เหาะไปในอุโมงค์ข้ามมิติไกลแสนไกล

กะพริบติดต่อกันเป็นร้อยครั้ง จนกระทั่งใกล้มองไม่เห็นแสงของประเทศตันเซิ่งตรงสุดสายตา ลู่ฝานจึงหยุดลง