บทที่ 149

สภาวะจิตใจเหมือนน้ำ มีเพียงเสียงธรรมชาติ วนอยู่ในหัว

เหมือนเสียงวุ่นวายทั้งโลก หายไปไกล ความคิดซับซ้อนหายไปจนหมด

ปราณชี่ในตัวค่อยๆ เคลื่อนไหว ไหลไปทั่วร่างกาย แสงที่มองด้วยตาเปล่าไม่เห็นอยู่บนผิวหนังของเขา

ตอนนี้ถ้าคนอื่นสังเกตเขา จะตกใจที่พบว่าออร่าของเขาหายไป

พลังฟ้าดินรอบๆ เคลื่อนไหวอีกครั้ง แต่ผ่านตัวของลู่ฝานไป

ลู่ฝานตกใจเป็นอย่างมาก ต่อมา เขาพบความเปลี่ยนแปลงของตัวเอง

เหมือนวิชาร่างผสานฟ้าดินของเขาอยู่ในชั้นพื้นฐานแล้ว

แค่ฟังท่วงทำนอง กลับทำให้วิชาร่างผสานฟ้าดินของเขาอยู่ในชั้นพื้นฐาน

ลู่ฝานยิ้มบางๆ มาฟังเพลงกับศิษย์พี่ลู่ฝานครั้งนี้ ถือว่ามาถูกแล้ว

ทันใดนั้น เพลงจบลง

ตอนบทเพลงหายไป พวกหนุ่มหล่อชั้นสาม พากันชะงัก และหลุดออกจากภวังค์

เงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นคนพวกนั้นตะโกนออกมา

"ดีมาก บทเพลงของแม่นางหลิงเหยาดีมาก"

"เสียงธรรมชาติ เป็นเสียงธรรมชาติจริงๆ"

พวกนักเรียนพูดคำชมของตัวเองออกมาทันที ชมหลิงเหยาจนตัวลอย ลู่ฝานปรบมือเบาๆ บทเพลงของหลิงเหยา สมควรได้รับคำชมจริงๆ

ศิษย์พี่หานเฟิงเช็ดน้ำลายที่ปาก แล้วพูดว่า "บทเพลงไพเราะ คนดี งดงามมาก"