บทที่ 150

หลิงเหยาโดนศิษย์พี่ของตัวเองชมแบบนี้ จึงหน้าแดงเล็กน้อย "ศิษย์พี่เยียนหราน ชมเกินไปแล้ว"

เยียนหรานยิ้มแล้วพูดว่า "เกินที่ไหนกันล่ะ ศิษย์น้องได้รับฉายาอัจฉริยะอันดับหนึ่งของคณะสงบใจ กลัวว่าผ่านไปอีกสักระยะ ขนาดศิษย์พี่อย่างฉันคงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเธอแล้ว"

เมื่อพูดถึงตรงนี้ ดวงตาเยียนหราน ฉายแววประหลาด แต่หลิงเหยาที่ก้มหน้าอย่างเขินอาย กลับมองไม่เห็น

ทั้งสองเพิ่งนั่งลง พวกหนุ่มๆ เข้ามาล้อมทันที

"แม่นางหลิงเหยา ผมชื่อเฝิงคั่วแห่งคณะกำแหง ขอชวนคุณทานข้าวสักมื้อได้ไหม ผมเลี้ยงเอง อยากกินอะไร ได้หมดเลย"

"แม่นางหลิงเหยา ผมชื่อเหอตงแห่งคณะฟ้าร้อง ไม่ทราบว่าพอมีโอกาสชวนคุณ ไปชมวิวด้วยกันได้ไหม"

"แม่นางหลิงเหยา ผมชื่อกู่หลิงแห่งคณะศิงขร......"

"แม่นางหลิงเหยา......"

กลุ่มคนล้อมหลิงเหยากับเยียนหรานเอาไว้แล้ว

เยียนหรานเบิกตาโต แล้วพูดว่า "พวกนายทำอะไร หลีกไปเลย นี่เป็นสถานที่ฟังเพลง ไม่ใช่สถานที่ที่ให้พวกนายมาวุ่นวาย ถ้ากล้ารบกวนศิษย์น้องฉัน ระวังฉันจะไม่เกรงใจพวกนาย"

กลุ่มคนรีบเงียบเสียง หานเฟิงพูดเบาๆ ว่า "ผู้หญิงคนนี้ก้าวร้าวจัง เสียงใหญ่ นิสัยเกรี้ยวกราด ใครแต่งด้วยคงซวย"

เยียนหรานจับมือหลิงเหยา แล้วพูดเบาๆ ว่า "หลิงเหยา ไปกันเถอะ ไปกินข้าวกับพี่ ไม่ต้องสนใจคนพวกนี้"

หลิงเหยาหน้าแดงเล็กน้อย "ค่ะศิษย์พี่"

ขณะนั้น ผู้ชายที่นั่งติดประตูพูดว่า "คุณหลิงเหยา ผมขอเลี้ยงข้าวคุณสักมื้อได้ไหม"

ทุกคนหันไปมอง เฝิงคั่วแห่งคณะกำแหงที่พูดออกมาเมื่อครู่ ก่นด่าออกมา "นายเป็นใคร นายพูดว่าเลี้ยง......"

เขาไม่ได้พูดต่อ เพราะเขารู้ว่าคนที่พูดเป็นใคร

เฝิงคั่วพูดเบาๆ ว่า "ศิษย์พี่เหลิ่งหานนี่เอง"