บทที่ 1497

ลมพัดผ่านข้างตัวลู่ฝานไป ทำให้ชุดคลุมดำของเขาเปิดขึ้นเล็กน้อย

มุกสองเม็ดในมือเคลื่อนไหวตามลม พลังปราณบนตัวลู่ฝานแปรเปลี่ยนเป็นพลังชี่ เริ่มเคลื่อนไหวพลังฟ้าดินห้าธาตุ

“หลิงเหยา อีกเดี๋ยวเธอห้ามลงมือเด็ดขาด อีกฝ่ายอาจมาลองเชิงเรา เธอต้องแกล้งทำเป็นอ่อนแอ ไม่มีพลังในการต่อสู้เข้าใจไหม”

ลู่ฝานแอบส่งเสียงให้หลิงเหยา

หลิงเหยาส่งเสียงตอบกลับมาว่า “ลู่ฝาน นายคนเดียวไหวเหรอ”

รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าลู่ฝาน เขาพูดอย่างราบเรียบว่า “พวกกระจอกพวกนี้จะทำอะไรฉันได้!”

ประโยคนี้ลู่ฝานไม่ได้ใช้วิธีส่งเสียงกระแสจิต ผู้ฝึกชี่ชุดคลุมม่วงรอบๆ ได้ยินอย่างชัดเจน

“ไอ้เด็กนี่กล้าอวดดีขนาดนี้เลยเหรอ!”

ผู้ฝึกชี่ที่เป็นหัวหน้าทนไม่ไหวแล้ว ค่ายกลเบญจธาตุรวมตัวด้านล่างเท้า พลังฟ้าดินรวมตัวบนฝ่ามือ

“มังกรเพลิงรวมตัว!”

เสียงฟ้าร้องน่ากลัวดังขึ้นบนท้องฟ้า จากนั้นสายฟ้าฟาดลงมาบนพื้นจนทำให้เปลวเพลิงลุกโชน

ทันใดนั้นเกิดลมพัดแรง เปลวเพลิงรวมตัวเป็นมังกรเพลิงขนาดใหญ่ด้านหน้า

ผู้ฝึกชี่คนอื่นถอยไปด้านหลัง ไม่ได้โจมตีตามเขา

ในความคิดพวกเขา จัดการเด็กปากดีแค่คนเดียว ถ้ากรูเข้าไปกันหมดก็เสียฐานะ เสียศักดิ์ศรีตระกูลหั่วแย่สิ!

ลงมือเพียงคนเดียวก็พอแล้ว!

ลู่ฝานมองมังกรเพลิงที่เป็นรูปร่างสมจริงขนาดใหญ่ เหมือนมีชีวิตอย่างไรอย่างนั้น แต่เขากลับไม่สะทกสะท้านเลย

ทันใดนั้นมังกรเพลิงพุ่งตัวลงมาฆ่าลู่ฝาน

ขณะนั้นลู่ฝานดีดนิ้วเบาๆ มุกเวิ้งว้างพุ่งออกไป กลายเป็นอุโมงค์ข้ามมิติสีดำข้างหน้าลู่ฝานทันที

มังกรเพลิงที่พุ่งมาข้างหน้าลู่ฝาน โดนอุโมงค์ข้ามมิติดูดไปจนหมดภายในพริบตาเดียว

ผู้ฝึกชี่ชุดคลุมม่วงที่อยู่รอบๆ ตกตะลึงกันหมด

พวกเขาดูออกว่านี่คืออะไร