บทที่ 1520

ลู่ฝานรู้สึกว่าตัวเองทนดูต่อไปไม่ได้อีกแล้ว เขารีบเดินเข้ามาแล้วพูดว่า “ผู้อาวุโสไป๋ โปรดเมตตาด้วย!”

ไป๋หยินหันมามองลู่ฝาน แล้วหันไปมองหั่วตันซู “ลู่ฝาน คนคนนี้ก็เป็นเศษขยะบนเขาเหมือนกัน นายจัดการเถอะ!”

พูดจบ ตัวของไป๋หยินหายไปพร้อมสายลม ผู้อาวุโสคนอื่นตำหนิหั่วตันซูแล้วพากันเดินออกไป

ลู่ฝานกับหลิงเหยาประคองหั่วตันซูขึ้นมาแล้วพูดว่า “หัวหน้าเก้า ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย”

หั่วตันซูหน้าซีดเผือด หอบหายใจพูดว่า “ลู่ฝาน ตาเฒ่าไป๋……ผู้อาวุโสไป๋เป็นคนดูแลนายแล้วเหรอ”

ลู่ฝานพยักหน้าเบาๆ ใบหน้าหั่วตันซูกระตุกอีกหลายครั้ง

“เฮ้อ ช่างเถอะ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็ช่วยไม่ได้ นายอยู่กับผู้อาวุโสไป๋ต้องฝึกฝนเร็วขึ้นแน่นอน คนมุ่งเดินสู่ที่สูง เป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้ว ฉันไปละ ลู่ฝานนายต้องมาหาฉันบ่อยๆ นะ ถือว่าเราเป็นเพื่อนกันแล้วใช่ไหม!”

ลู่ฝานพยักหน้าพูดว่า “ใช่เพื่อนกันอยู่แล้ว”

ระหว่างพูด ลู่ฝานประคองหั่วตันซูเดินลงเขาช้าๆ

ลู่ฝานรู้สึกถึงความปั่นป่วนในตัวหั่วตันซู เห็นได้ชัดว่าบาดเจ็บสาหัส

พาหั่วตันซูลงมาถึงล่างเขาเทียนนู่ หั่วตันซูดันมือลู่ฝานออกแล้วพูดว่า “ทำให้เต็มที่เถอะ เขาให้นายทำงานอะไรล่ะ”

ลู่ฝานยกไม้กวาดที่มือซ้ายแล้วพูดว่า “กวาดขยะ!”

หั่วตันซูสีหน้าเหยเกทันที เขาเงียบอยู่นานแล้วถอนหายใจออกมา จากนั้นค่อยๆ เดินออกไป

ด้านหลังเขาดูอ้างว้าง ลู่ฝานก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี

หลิงเหยาพูดว่า “ลู่ฝาน เหมือนหั่วตันซูอยากเป็นเพื่อนกับนายจริงๆ นะ!”

ลู่ฝานยิ้มแล้วพูดว่า “คงงั้นมั้ง แต่น่าเสียดาย ฉันคงไม่ค่อยได้พูดคุยกับเขาแล้ว เพราะฉันยังมีเรื่องต้องทำ”

ลู่ฝานเงยหน้ามองไปยังยอดเขาเทียนนู่ แววตาดุดันขึ้นเรื่อยๆ……