บทที่ 1574

แต่ในเมื่อเป็นของที่คนอื่นให้มา ก็ไม่เป็นไร

สิ่งที่ได้รับวันนี้คุ้มค่ากับความลำบากลำบนสองสามวันนี้แล้ว

สุ่ยโม่หรานมองลู่ฝานอย่างดูหมิ่น “สมุนไพรนิดเดียวทำให้นายมีความสุขขนาดนี้แล้ว ฉันสงสัยจริงๆ ว่านายใช่อัจฉริยะลู่ฝานคนที่ชนะฉันเมื่อสองวันก่อนหรือเปล่า!”

ลู่ฝานชี้หน้าตัวเองแล้วพูดว่า “ไม่ต้องสงสัยหรอก ดูให้ดีสิ นี่ฉันเอง คุณสุ่ยโม่หราน วันนี้จะกลั่นยาอะไรเหรอ”

สุ่ยโม่หรานหัวเราะเบาๆ “นายคิดว่าฉันจะบอกนายเหรอ ฝันไปเหอะ ถ้าเก่งก็ดูเองสิ!”

สุ่ยโม่หรานเพิ่งพูดจบ ผู้อาวุโสเคราขาวพูดเสียงดังว่า “เริ่มกลั่นยา!”

ทันใดนั้น สุ่ยโม่หรานสะบัดมือ สมุนไพรลอยออกมาเป็นทาง

สีแดง ส้ม เหลือง เขียว ฟ้า น้ำเงิน สมุนไพรลอยอยู่ตรงหน้าเธอเหมือนสายรุ้ง จากนั้นอยู่ดีๆ ก็มีสายน้ำไหล กวาดสมุนไพรทั้งหมดไป

ภายในสายน้ำ สมุนไพรเหล่านี้เริ่มละลายอย่างรวดเร็ว เหมือนหิมะละลายในน้ำ จากนั้นพุ่งเข้าไปในหม้อยา

“วิชายาสายน้ำนิรันดร์!”

ลู่ฝานพยักหน้าเบาๆ แล้วแอบพูดว่า “เป็นวิชายาที่อัศจรรย์จริงๆ”

ใช้สายน้ำละลายสรรพสิ่ง ชุบสมุนไพร พื้นฐานไม่เสียหาย ไม่เหลือสิ่งปนเปื้อน

ทุกสิ่งเคลื่อนไหวตามน้ำ ยามากมายกำลังเคลื่อนไหว

วิชายาระดับนี้ ไม่เสียแรงที่ตระกูลสุ่ยเก็บไว้เป็นความลับไม่ถ่ายทอด ลู่ฝานมองแวบเดียวก็รู้เลยว่าวิชากลั่นยาแบบนี้ โอกาสหม้อยาระเบิดมีต่ำมาก

ใต้หล้านี้ไม่มีพลังใดอ่อนโยนกว่าสายน้ำอีกแล้ว ถึงฤทธิ์ยาแว้งกัดก็โดนน้ำชะล้างออกไป

อย่างเช่นสุ่ยหมิงคง เขารวมพลังฟ้าดินอย่างบ้าคลั่ง จึงทำให้ไม่สามารถควบคุมได้

เมื่อเห็นสุ่ยโม่หรานลงมือแล้ว ลู่ฝานก็เริ่มลงมือเหมือนกัน