บทที่ 161

เกิดความโกลาหลอลหม่าน นักเรียนบริเวณรอบๆ พากันอ้าปากค้าง

อาจเป็นเพราะสิ่งที่จ้าวหลิงตะโกนออกมา น่าตกใจมาก ดังนั้นสายตาทุกคน จึงฉายแววแปลกประหลาด

รังแกงั้นเหรอ รังแกยังไงล่ะ

ทันใดนั้น คนจำนวนมากมีความคิดหลายอย่างผุดขึ้นมาอย่างไม่ขาดสาย

สีหน้าจ้าวคั่วก็เปลี่ยนไปทันที มองตามที่จ้าวหลิงชี้ไป จ้องหานเฟิงเขม็ง

"นายกล้ารังแกน้องสาวฉัน"

จ้าวคั่วเดินเข้ามา มองหานเฟิงอย่างเหนือกว่า กำมือจนเกิดเสียงดังขึ้น

หานเฟิงอึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นพูดเสียงดังว่า "ให้ตายเถอะ การแข่งขันปกติ มีข้อกำหนดแพ้ชนะ ฉันจะรังแกเธอได้ยังไง ฉันเป็นคนมีเกียรติน่านับถือเชียวนะ"

พูดพลาง หานเฟิงสะบัดผม มั่นใจเป็นอย่างมาก

แต่เห็นได้ชัดว่าไม้นี้ ใช้ไม่ได้สักนิด เมื่ออยู่ต่อหน้าจ้าวคั่ว

จ้าวคั่วพูดด้วยเสียงมีพลัง "ฉันเกลียดการพูดทฤษฎีกับคนที่สุด นายรังแกน้องสาวฉัน เท่ากับรนหาที่ตาย"

ไม่รอให้พูด จ้าวคั่วกระแทกหมัดออกมาทันที

ถือว่าปฏิกิริยาของหานเฟิงรวดเร็วมาก เอากระบี่ฟ้าครามออกมา กันไว้ด้านหน้าทันที

เสียงดังชัดเจน ทันใดนั้น กระบี่ฟ้าครามของหานเฟิงโค้งจนน่ากลัว หานเฟิงถอยหลังไปหลายก้าว ร่างกายโงนเงน ใบหน้าแดงก่ำ เลือดลมพลุ่งพล่าน

"ให้ตายเถอะ นายไม่มีเหตุผลงั้นเหรอ งั้นฉันไม่พูดด้วยเหตุผลแล้ว"

หานเฟิงถือกระบี่พุ่งเข้าไป ปล่อยพลังปราณออกมา กระบี่ฟ้าครามมีแสงขึ้นมาบางๆ

จ้าวคั่วหัวเราะเย็นชา "เด็กน้อยที่ยังฝึกไม่ถึงแดนปราณนอก กล้ามาอวดดีต่อหน้าฉัน"

กระแทกหมัดออกมาโจมตีอีกครั้ง พลังปราณพุ่งขึ้นมา แขนถูกปกคลุมไปด้วยสีดำทั้งแขน เสียงคำรามดังขึ้นชัดเจน

ลู่ฝานแอบพูดว่าไม่ดีแล้ว พลังของหมัดนี้ กลัวว่าศิษย์พี่หานเฟิงจะต้านทานไม่ได้

แต่ขณะที่เขากำลังจะลงมือ หุ่นทองสำริดข้างๆ ทั้งสองตัว เอาหอกยาวสองเล่มปักไว้ตรงหน้าเขา ขวางไม่ให้เขาเดิน

"การแข่งขันของนักบู๊ คนนอกห้ามก้าวก่าย"