บทที่ 162

จ้าวคั่วถอยหลังไปหลายก้าว เขาคิดไม่ถึงว่า ร่างกายอันแข็งแกร่งของเขา จะโดนเตะจนบาดเจ็บได้

จ้าวคั่วก้มลงมองบาดแผลตัวเอง แววตาเปลี่ยนไปเล็กน้อย สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมา

หานเฟิงยืนหอบหายใจอยู่ที่เดิม ให้ตายเถอะ เตะไปขนาดนั้น แต่กลับทำให้อีกฝ่ายบาดเจ็บเล็กน้อย นักบู๊ของคณะกำแหงเป็นพวกกล้ามเนื้อแข็งแกร่งจริงๆ

"นายทำร้ายฉันได้ ฉันประเมินนายต่ำไป บอกชื่อนายมา ฉันไม่ทำร้ายคนไร้นาม"

จ้าวคั่วพูดอย่างจริงจัง

หานเฟิงก่นด่าออกมาว่า "ทำเป็นเสแสร้ง ทำร้ายฉันมาตั้งนาน ยังมาบอกว่าไม่ทำร้ายคนไร้นาม ฉันหานเฟิงแห่งคณะหนึ่งเดียว จำเอาไว้ให้ดี"

หานเฟิงด่าอย่างไม่เกรงใจ ทำให้จ้าวคั่วสีหน้าบูดเบี้ยว

นักเรียนคนอื่นพากันช็อก ใช้พละกำลังแดนปราณในทำร้ายแดนปราณนอกอย่างจ้าวคั่วได้ พละกำลังนี้ ไม่ได้ด้อยเลย!

"หานเฟิงใช่ไหม ฉันจะดึงลิ้นนายออกมาให้ได้ ไอ้เลวสมควรตาย"

พูดพลาง จ้าวคั่วปล่อยพลังปราณออกมา พลังปราณสีขาวหนึ่งชั้นเหมือนเครื่องแต่งกายนักบู๊อยู่บนตัวจ้าวคั่ว

เครื่องแต่งกายอันแข็งแกร่ง ทำให้จ้าวคั่วดูดุดันเป็นอย่างมาก

จ้าวคั่วยกหมัดขึ้นมา ซัดหมัดโจมตีหานเฟิงกลางอากาศ

"แรงพยัคฆ์ร้าย!"

ความเคลื่อนไหวในอากาศห่างออกไปเป็นสามสิบเมตร พลังของจ้าวคั่วโดนบนตัวหานเฟิง

เสียงดังอึกทึก หานเฟิงกระเด็นออกไปสองฟุต

จ้าวคั่วก้าวออกมา ฝ่าเท้าทำให้พื้นเป็นหลุมลึกขนาดใหญ่ จากนั้นกระแทกหมัดออกไปอีก

"เสือบำราบป่า!"

พลังปราณทั้งตัวปลดปล่อยออกมา เสือขาวพุ่งออกไปด้วยเสียงคำรามที่ดังก้องไปทั่วป่า มันกระแทกเข้ากับร่างกายของหานเฟิง