บทที่ 1614

ถู่ห่วงสะบัดมือ วิญญาณยักษ์แห่งศิลายื่นฝ่ามือออกมาจับกระบี่ยักษ์สีทองที่จินอีหมิงปล่อยออกมา

มู่จึฉีหัวเราะร่า “น่าสนใจ น่าสนใจมาก ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นฉันขอร่วมด้วย!”

บีบวิชาในมือ พลังธาตุไม้พลุ่งพล่าน พ่นลงบนตัวยักษ์หินทันที

เห็นด้วยตาเปล่าว่ามีเกราะไม้แหลมคมปรากฏขึ้นบนตัวยักษ์หิน

เกราะหนามไม้ขนาดใหญ่ปกคลุมตัวยักษ์หินอย่างรวดเร็ว มีแค่ตากับแขนของเขาโผล่ออกมา

“โฮก!”

ยักษ์หินเงยหน้าส่งเสียงคำรามดังสนั่น เสียงสะเทือนจนค่ายกลเพลิงที่หั่วหลงจู้ปล่อยออกมาพังทลาย

ถู่ห่วงหัวเราะร่า “ตระกูลถู่ จิน มู่รวมเป็นหนึ่ง ในใต้หล้าจะมีใครเทียบได้ ตายซะเถอะหั่วหลงชิ่ง!”

ยกฝ่ามือขึ้นสูง มีแสงสลัวสว่างขึ้นบนแขนขวาของถู่ห่วง

ยักษ์หินยกกระบี่ยักษ์สีทองขึ้นสูงตามการเคลื่อนไหวของเขา

หั่วหลงชิ่งช็อกไปแล้ว รีบเรียกมารเพลิงรอบๆ มารวมตัวด้านหน้าเขา

ผู้ฝึกชี่นับไม่ถ้วนในประเทศตันเซิ่งส่งเสียงอุทานด้วยความตกใจ

“ที่แท้วิชารวมวัตถุสามารถประกอบกันแบบนี้ได้ด้วย!”

“ได้เปิดหูเปิดตาจริงๆ”

“หั่วหลงชิ่งจะต้องชดใช้กับความอวดดีของตัวเองแล้ว!”

หน้าหอสวรรค์วิญญาณศักดิ์สิทธิ์ ผู้อาวุโสสามหลับตาลงอย่างสิ้นหวัง

ไม่ต้องดูก็รู้ หั่วหลงชิ่งแพ้แน่นอน

แม้ตอนนี้วิชาไฟถ้ำเซียนของหั่วหลงชิ่งเก่งกาจมาก แต่ถึงเก่งแค่ไหนก็เทียบไม่ได้กับวิชาที่สามคนนี้ร่วมมือกันหรอก

หั่วหลงชิ่งกับหั่วหลงจู้แพ้แน่นอน!

หั่วหลงชิ่งกัดฟันยืนกลางอากาศ ผมกับเสื้อผ้าสะบัดอย่างรุนแรง

ยักษ์หินยังไม่ทันฟันกระบี่ลงมา เขาก็สัมผัสถึงพลังมหาศาลได้แล้ว ไม่มีทางต้านทานได้เลย!

จากความสามารถของสุ่ยหมิงคง เจอกับวิชาที่สามคนนี้ร่วมมือกัน ก็ยังเสียเปรียบมาก

หั่วหลงชิ่งแย่กว่าสุ่ยหมิงคงนิดหน่อย เจอวิชาแบบนี้ เขารู้สึกว่าภัยแห่งความตายใกล้เข้ามาตรงหน้าแล้ว

หั่วหลงจู้ช็อกไปแล้ว ตอนนี้เขาไม่มีความอวดดีหรือเย่อหยิ่งอีกแล้ว

ถู่ห่วงแผดเสียงดุดัน “ฟาดฟัน!”

กระบี่ยักษ์สีทองฟันลงมาทันที พุ่งตรงไปข้างหน้าหั่วหลงชิ่ง

มารเพลิงระเบิดอย่างบ้าคลั่ง เหมือนจะใช้พลังระเบิดทำลายยักษ์หินให้กระจายเป็นเสี่ยงๆ

แต่เกราะไม้บนตัวยักษ์หินไม่ใช่แค่ต้านทานพลังระเบิด ยังฟื้นฟูร่างกายของยักษ์หินอย่างต่อเนื่องด้วย