บทที่ 1615

ในคำพูดของสุ่ยหมิงคงเต็มไปด้วยความเกลียดชัง ลู่ฝานได้ยินแล้วขมวดคิ้วแน่น

พวกจินอีหมิงอึ้งไปตอนแรก หลังจากนั้นทั้งสามคนหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

เสียงหัวเราะของเขาเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและแสบแก้วหู

ถู่ห่วงชี้หั่วหลงจู้แล้วหัวเราะเสียงดัง “ผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่ลูกหลานห้าตระกูลใหญ่ยอมแพ้ หั่วหลงจู้ นายทำให้ฉันได้เปิดหูเปิดตาจริงๆ!”

จินอีหมิงก็หัวเราะอย่างมีความสุข “ตระกูลจินของเรา ถึงเป็นแค่คนใช้ก็ยังรู้จักความเด็ดเดี่ยว รู้จักคำว่าอับอายขายหน้า แต่น่าขำที่คุณชายรองผู้ยิ่งใหญ่ของตระกูลหั่วอย่างนายยอมแพ้ต่อหน้าทุกคน”

นี่มันดูหมิ่นชัดๆ หั่วหลงจู้ชะงักไปทันที จู่ๆ เขานึกขึ้นได้ว่าเหมือนการต่อสู้ห้าปีของห้าตระกูลใหญ่แต่ละครั้ง ไม่เคยมีใครยอมแพ้มาก่อนเลย แต่กลับได้ยินหลายต่อหลายครั้งว่ามีคนตายในการประลอง

แท้จริงแล้วใช่ว่าพวกเขาไม่รู้จักยอมแพ้ แต่ยอมตายเสียดีกว่ายอมแพ้

เพราะนี่คือเกียรติของตระกูล คือความเด็ดเดี่ยวของตระกูล

การที่เป็นห้าตระกูลใหญ่ได้ เพราะพวกเขาแสดงให้คนประเทศตันเซิ่งเห็นถึงจิตใจที่ไม่ยอมแพ้

จิตใจและความเด็ดเดี่ยวแบบนี้ ทำให้พวกผู้ฝึกชี่ประเทศตันเซิ่งเกิดความเลื่อมใสและสนับสนุนพวกเขาอย่างจริงใจมานานขนาดนี้

แต่ตอนนี้ทุกอย่างโดนหั่วหลงจู้ทำลายหมดแล้ว

ความอ่อนแอของเขา ไม่เพียงแต่ทำให้ตระกูลหั่วอับอายขายหน้า อีกทั้งยังทำให้ตระกูลอื่นเสียหน้าไปด้วย

มู่จึฉีมองหั่วหลงจู้ด้วยสายตาเย็นชาแล้วพูดเสียงดุว่า “กลับไปแล้วไสหัวออกจากประเทศตันเซิ่งซะ”

ทั้งสามคนเก็บพลังชี่ ยักษ์หินหายไปทันที

หั่วหลงจู้พาหั่วหลงชิ่งที่สลบเหาะออกไปอย่างเสียสติ

มองด้านหลังหั่วหลงจู้ จินอีหมิงพูดเสียงเบาว่า “ไอ้ขี้ขลาด คนแบบนี้คู่ควรมาร่วมประลองกับพวกเราเหรอ ทำให้ฉันรู้สึกอับอายจริงๆ!”