บทที่ 1616

“ผู้อาวุโสใหญ่ ยังไงเขาก็ยังเป็นเด็ก ไม่มีอะไรนอกจากการกลัวตาย แค่ทำลายตัวตนของตระกูลหั่วก็พอแล้ว จำเป็นต้องไล่เขาออกจากประเทศตันเซิ่งด้วยเหรอ”

“ใช่ ผู้อาวุโสใหญ่ ยังไงเขาก็เป็นลูกชายของเจ้าบ้านนะ! ถ้าเจ้าบ้านออกจากการเก็บตัวแล้วรู้ว่าเราจัดการแบบนี้ เจ้าบ้านต้อง……”

ยังพูดไม่ทันจบ จู่ๆ แสงหนึ่งส่องเข้ามาในตำหนักใหญ่

ภายในแสงมีเงาคนที่มีเพลิงลุกโชน สองมือไพล่หลัง เปลวไฟลุกโชนทั้งตัว

ผู้อาวุโสตระกูลหั่วลุกขึ้นยืนทันที คำนับทำความเคารพแล้วพูดว่า “เจ้าบ้าน!”

เจ้าบ้านตระกูลหั่วลืมตาขึ้น เผยให้เห็นดวงตาเป็นประกายเหมือนดวงดาว แม้เป็นเพียงเงาเพลิง แต่ก็ยังมีพลานุภาพมากมาย

“หั่วหลงจู้กลัวตาย ทำให้ชื่อเสียงตระกูลแปดเปื้อน ไล่เขาออกจากตระกูลหั่ว ไล่เขาออกจากประเทศตันเซิ่ง!”

เมื่อพูดจบ เงาเพลิงหายไปทันที

ทุกคนถอนหายใจยาว หมดหนทางจะแก้ไข

ในเมื่อเจ้าบ้านพูดแบบนี้แล้ว พวกเขาจะพูดอะไรได้อีก

หั่วหลงจู้เอ๊ย คราวนี้นายทำลายตัวเองจริงๆ!

นอกหอสวรรค์วิญญาณศักดิ์สิทธิ์ ท่ามกลางรูปปั้นนับไม่ถ้วน พวกมู่จึฉีแยกกันเหาะลงมาบนรูปปั้นแล้วมองไปไกลๆ

มู่จึฉีพูดเสียงดัง “สหายจินอีหมิง สหายถู่ห่วง ในเมื่อจัดการคนที่ควรจัดการเรียบร้อยแล้ว งั้นเราก็ควรตัดสินแพ้ชนะกันแล้ว”

ถู่ห่วงพูดว่า “ใช่ ควรสิ้นสุดการประลองนี้สักที”

จินอีหมิงยิ้มแล้วพูดว่า “ได้ แต่ก็ยังยืนยันคำเดิม ดีใจมากที่ได้ร่วมมือกับทั้งสองคน วันนี้ไม่ว่าแพ้หรือชนะ ถึงต้องตายคามือทั้งสองคนฉันก็มีความสุขมาก!”

พูดจบ พลังชี่สว่างขึ้นบนมือจินอีหมิง จู่ๆ มู่จึฉีกับถู่ห่วงหัวเราะออกมา

ทั้งสองคนเอาสองมือไพล่หลังมองจินอีหมิง ถู่ห่วงพูดว่า “สหายจิน นายเป็นพันธมิตรที่ไม่เลวจริงๆ แต่บางครั้งก็ฉลาดเกินไป”

จู่ๆ จินอีหมิงรู้สึกผิดปกติ มู่จึฉีพูดต่อ “สหายจิน ขอบคุณข้อเสนอแนะกับแผนของนายมาก ทำให้พวกเราเอาชนะพวกสุ่ยหมิงคงได้ ตอนนี้นายกลับไปพักผ่อนได้แล้วล่ะ!”