บทที่ 1634

ลู่ฝานเดินเข้าไปหาสุ่ยหมิงคงช้าๆ แล้วพูดอย่างเฉยเมยว่า “สุ่ยหมิงคง จะสู้แบบตาต่อตา ฟันต่อฟัน นายไม่มีทางสู้ฉันได้หรอก”

สุ่ยหมิงคงพยายามลุกขึ้นมา แต่ตอนนี้ลู่ฝานมาถึงตรงหน้าเขาแล้ว

สุ่ยหมิงคงง้างมือซัดหมัดออกไปอีก

ลู่ฝานเหวี่ยงมือโดยไม่มอง

หมัดของสุ่ยหมิงคงโดนฝ่ามือลู่ฝานปัดออกทันที หินรวมพลังในมือโดนตบจนกลิ้งอยู่บนพื้น

สุ่ยหมิงคงมองลู่ฝานอย่างตกตะลึง “นายเป็นใครกันแน่”

ลู่ฝานยิ้มแล้วพูดว่า “คนที่นายสู้ไม่ได้!”

พูดจบ ลู่ฝานง้างหมัดขึ้นมา

สุ่ยหมิงคงพูดอย่างตกใจว่า “อย่าต่อยหน้า!”

ยังไม่ทันพูดจบ หมัดของลู่ฝานต่อยลงแบบแก้มสุ่ยหมิงคง

สุ่ยหมิงคงสลบไปทันที

เงียบสงัด ผู้ฝึกชี่ทั้งหมดที่อยู่รอบๆ พูดอะไรไม่ออก

ผลของการประลองเหมือนละครตลก

ผู้ฝึกชี่ทั้งหมดในประเทศตันเซิ่งมองภาพนี้แบบอึ้งๆ ถ้าการแสดงออกของสุ่ยหมิงคงทำให้พวกเขาตกใจตะโกนโวยวาย ไม่สามารถเข้าใจได้ งั้นการแสดงออกของลู่ฝาน ยิ่งทำให้พวกเขาไม่รู้จะพูดอะไรดี

เงียบอยู่นาน ในที่สุดมีคนพูดว่า “อย่าบอกนะว่าลู่ฝานก็ฝึกเคล็ดวิชาบู๊เหมือนกัน”

“ทำไมเดี๋ยวนี้ผู้ฝึกชี่เก่งๆ ต้องเรียนเคล็ดวิชาบู๊ด้วยล่ะ”

“อย่าบอกนะว่านี่คือจุดเก่งของพวกเขา”

“พระเจ้า ฉันความคิดคร่ำครึใช่ไหม ใช่ว่าเคล็ดวิชาบู๊จะใช้ประโยชน์ไม่ได้!”

…..

เสียงพูดคุยดังสนั่นไปทั่วทุกที่ของประเทศตันเซิ่ง