บทที่ 1635

การประลองของห้าตระกูลใหญ่สิ้นสุดลงแล้ว การแข่งขันที่จัดขึ้นห้าปีครั้ง ครั้งนี้สิ้นสุดลงด้วยชัยชนะของลู่ฝาน

ผลนี้ทำให้คนของห้าตระกูลใหญ่ไม่พอใจมาก ให้คนแซ่อื่นได้ที่หนึ่งในการต่อสู้ห้าปี พูดออกไปมีแต่จะทำให้ห้าตระกูลใหญ่ขายหน้า

ยังโชคดีที่การแสดงออกของลู่ฝาน เรียกได้ว่าเกือบสมบูรณ์แบบ วิชายาโดดเด่น วิชาก็ไม่ด้อยไปกว่ากัน แม้แต่เครื่องรางยังแข็งแกร่งมาก จินตนาการไม่ออกเลยว่าเขาไม่ใช่ลูกหลานของห้าตระกูลใหญ่

ตระกูลถู่ ตระกูลมู่ ตระกูลจินและตระกูลสุ่ยกลับไปในวันที่สองหลังสิ้นสุดการแข่งขัน

พวกเขาทั้งสี่ตระกูลไม่อยากอยู่ที่นี่นาน ตระกูลจินกับตระกูลถู่ยังพอได้อะไรมาบ้าง อย่างน้อยจินอีหมิงกับถู่ห่วงก็ได้รับการถ่ายทอดวิชา

มีแต่ตระกูลมู่ที่หดหู่สุด มู่จึฉีที่เตรียมตัวรอบสองเอาไว้เป็นอย่างดี สุดท้ายกลับล้มเหลวและไม่ได้อะไรสักอย่าง นี่อาจถือได้ว่าให้ทุกข์แก่ท่าน ทุกข์นั้นถึงตัว

ด้วยเหตุนี้มู่จึฉีจึงเคียดแค้นสุ่ยหมิงคงกับลู่ฝานมาก ก่อนไปยังพูดทิ้งท้ายไว้อย่างโหดเหี้ยม ค่อยสู้กันตอนงานยาศักดิ์สิทธิ์อีกไม่กี่ปี เขาสาบานว่าจะเหนือกว่าลู่ฝานและสุ่ยหมิงคงให้ได้

ลู่ฝานหัวเราะกับเรื่องนี้ อีกไม่กี่ปีหลังจากนี้ ไม่รู้เลยว่าเขายังอยู่ที่ประเทศตันเซิ่งอีกไหม

ตระกูลหั่ว หั่วตันซูพาหั่วหลงชิ่งกับหั่วหลงจู้กลับไปก่อน เหลือแค่ผู้อาวุโสสามกับลู่ฝานที่อยู่ต่อ รอรับรางวัลจากประมุขประเทศ

ลู่ฝานมองหั่วหลงจู้ออกไป ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย

เขาอยากรั้งไม่ให้หั่วหลงจู้ไป ถ้าหั่วหลงจู้กลับตระกูลหั่วตอนนี้ ไม่แน่อาจโดนเนรเทศออกจากประเทศตันเซิ่งทันที

ถ้าเป็นเช่นนี้ เขากับหลิงเหยาจะพลาดโอกาสที่ดีที่สุดไป

ลู่ฝานหวังเป็นอย่างยิ่งว่าหั่วหลงจู้จะทนได้สักสองสามวัน อย่างน้อยรอให้เขาจัดการเรื่องทางนี้เสร็จ ได้น้ำต้นวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ซ่อมแซมสวรรค์มาในมือ จากนั้นกลับตระกูลหั่วด้วยกัน!

แต่ความจริงไม่ได้เป็นอย่างที่ใจหวัง หั่วหลงจู้กลับไปเผชิญชะตากรรมของตัวเอง ลู่ฝานไม่รู้จะรั้งยังไงเหมือนกัน