บทที่ 1672

เจดีย์เสวียนเก้ามังกรพูดอย่างไม่เข้าใจ “เจ้านายผู้ยิ่งใหญ่จะทำอะไรกันแน่ ทำไมฉันฟังแล้วดูน่ากลัวจัง เจ้านายจะเอามันไประเบิดอะไรกันแน่!”

ลู่ฝานพูดด้วยตาเป็นประกาย “ไอ้เก้า แกยังจำได้ไหมว่าเราขึ้นมาสวรรค์ชั้นแปดยังไง”

เจดีย์เสวียนเก้ามังกรพูดว่า “จำได้สิ ขึ้นมาบนสวรรค์ชั้นเจ็ดก่อน จากนั้นมาตรงหน้าเสาแสงท่ามกลางการห้อมล้อมของสัตว์อสูร จากนั้นผู้อาวุโสที่ชื่อหั่วยู่เฉินเปิดประตูให้เจ้านาย แล้วเจ้านายก็เข้ามา”

ลู่ฝานยิ้มแล้วพูดว่า “ใช่ แกจำได้ดีมาก แต่แกสังเกตหรือเปล่าว่าอันที่จริงเสาแสงนั่นใช้กั้นสัตว์อสูรพวกนั้น ตำแหน่งสำคัญในการเข้าออกคือประตูบานนั้นต่างหาก!”

เจดีย์เสวียนเก้ามังกรพูดว่า “สังเกตสิ นั่นคือค่ายกลมิติ สามารถเคลื่อนย้ายตำแหน่งของสัตว์อสูรไปด้านหลังได้”

ลู่ฝานพูดด้วยตาเป็นประกาย “ฉันจะระเบิดค่ายกลและเสาแสงนั่นแหละ!”

เจดีย์เสวียนเก้ามังกรตกใจจนอึ้งไปแล้ว เงียบอยู่นานจึงพูดออกมาว่า “เจ้านายไม่ได้จะทำให้สัตว์อสูรพวกนั้น......”

ลู่ฝานพยักหน้า “ใช่ ฉันจะปล่อยสัตว์อสูรพวกนั้นเข้ามาในสวรรค์ชั้นแปด ฉันจะให้พวกมันช่วยฉันต้านทานวิถีแห่งฟ้าดิน ให้พวกมันสร้างโอกาสให้ฉัน ถึงจะมีความเป็นไปได้เล็กน้อย!”

เจดีย์เสวียนเก้ามังกรพูดว่า “เจ้านายผู้ยิ่งใหญ่ ฉันไม่รู้จะพูดอะไรดี ความคิดนี้บ้าเกินไป!”

ลู่ฝานพูดว่า “ถ้าไม่ทำถึงขีดสุดก็ไม่ประสบความสำเร็จ!”

จู่ๆ ลู่ฝานรู้สึกว่าฝ่ามือตัวเองร้อนผ่าว

แสงห้าธาตุสว่างขึ้น เงาของหลิงเหยาปรากฏในสายตา