บทที่ 1679

ประตูเปิดกว้างขึ้นเรื่อยๆ สัตว์อสูรมากขึ้นเรื่อยๆ

ไม่นานทั้งสวรรค์ชั้นแปดเต็มไปด้วยเสียงคำรามของสัตว์อสูร

สำหรับสัตว์อสูรพวกนี้ พวกของจำพวกม่านเทพ เป็นสิ่งที่ไม่มีอยู่จริง

สัตว์อสูรเป็นลูกรักของฟ้าดินอยู่แล้ว ทุกอย่างของพวกมันมาจากฟ้าดิน

สัตว์อสูรโดยส่วนใหญ่จิตใจบริสุทธิ์ ไม่ได้มีความโหยหาและเพ้อเจ้อมากเหมือนมนุษย์ ด้วยเหตุนี้สวรรค์ชั้นแปดในสายตาพวกมัน จึงเป็นสถานที่ที่วิถีแห่งฟ้าดินรวมตัวกัน

ไม่มีอะไรขวางกั้น ไม่มีอะไรบดบัง สัตว์อสูรสูงหลายร้อยเมตร พละกำลังเหนือกว่านักบู๊แดนปราณฟ้า เห็นของศักดิ์สิทธิ์สามอย่างที่อยู่ไกลๆ ทันที

โดยเฉพาะผลวิถียาอายุวัฒนะ!

ตอนพวกมันอยู่ที่สวรรค์ชั้นเจ็ด ก็รับรู้ถึงการมีอยู่ของผลวิถียาอายุวัฒนะ ดังนั้นพวกมันจึงรวมตัวกันที่เสาแสง เผื่อวันหนึ่งอาจพุ่งเข้ามาหาผลวิถียาอายุวัฒนะที่สวรรค์ชั้นแปดได้

แม้แต่ลู่ฝานยังประเมินคุณค่าของผลวิถียาอายุวัฒนะต่ำเกินไปที่มีต่อสัตว์อสูรพวกนี้

มนุษย์ทำสิ่งต่าง ๆ เพื่อจุดประสงค์สามประการ เงิน อำนาจ พละกำลัง!

แต่สัตว์อสูรไม่เหมือนกับมนุษย์ สำหรับสัตว์อสูรจำนวนมาก การกลายร่างคือเรื่องสำคัญที่สุด

สัตว์อสูรทุกตัว แค่ได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข ส่วนใหญ่มีชีวิตหลายร้อยปีจนไปถึงพันปีได้สบายๆ ถ้าแข็งแกร่งสักหน่อย มีชีวิตเป็นหมื่นปีแล้วยังไงล่ะ

อายุขัยสำหรับพวกมันเป็นเพียงสิ่งที่จับต้องไม่ได้

มีเพียงการพยายามไปถึงจุดสูงสุดของสัตว์อสูร นั่นคือสิ่งที่พวกมันแสวงหาทั้งชีวิต

ผลวิถียาอายุวัฒนะสำหรับสัตว์อสูรที่กลายร่างอีกครั้งยากแบบพวกมัน เหมือนผลไม้วิเศษจากเทพ

แม้มีเพียงโอกาสหนึ่งในหมื่น สัตว์อสูรใสซื่อเหล่านี้ก็ยอมเดิมพันด้วยชีวิตตัวเอง

ตายไปก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าพวกมันประสบความสำเร็จ พวกมันอาจอาศัยพลังของผลวิถียาอายุวัฒนะ ทำให้กลายเป็นอมตะก็ได้

เหมือนสัตว์เทพทั้งสี่ที่เฝ้าประตูทั้งสี่ด้านของประเทศตันเซิ่ง!