บทที่ 1684

เต๋าอันยิ่งใหญ่รอบๆ ฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว ลู่ฝานรู้สึกว่าพลังน่ากลัวโจมตีฉุดกระชากตัวเขาอีกแล้ว

“จะตายหรือยัง”

ลู่ฝานพูดในใจเสียงเบา

ตอนนี้เขาไม่มีโอกาสหนีเลยแม้แต่น้อย!

เหมือนเจดีย์เสวียนเก้ามังกรกำลังตะโกนอะไรในตัว แต่ลู่ฝานไม่ได้ยินแล้ว

ด้านหน้าเขามีเพียงหินสีดำขลับก้อนนี้เท่านั้น ส่องแสงหม่นหมองออกมา

ลู่ฝานมองมัน ใบหน้าของลู่ฝานก็สะท้อนอยู่บนหิน

จู่ๆ ลู่ฝานรู้สึกว่านิ้วตัวเองร้อนขึ้นมา

แหวนเจ้าบ้านตระกูลลู่ของเขาร้อนระอุ

ร่างกายเขาจะพังทลายแล้วแท้ๆ เจ็บปวดไปทั้งตัว แต่เขาสัมผัสความร้อนจากนิ้วมือได้อย่างชัดเจน

ลู่ฝานฉีกยิ้มใส่หินอู๋หมิงแล้วพูดว่า “ถ้าแกเป็นคู่กับมัน ก็ช่วยชีวิตฉันสิ!”

เมื่อพูดจบ หินอู๋หมิงส่องแสงสว่างจ้าทันที

มีตัวอักษรสว่างขึ้นบนหิน

“ผู้บำเพ็ญเพียร ไม่มีอะไรนอกจากทำเรื่องเหนือธรรมชาติ!”

ลู่ฝานยังไม่ทันครุ่นคิดว่าประโยคนี้หมายถึงอะไร หินอู๋หมิงกลายเป็นแสงเข้ามาในแหวนเขาทันที

หลังจากนั้น ลู่ฝานรู้สึกว่าพลังแห่งวิถีที่น่ากลัวรอบตัวนั้นสงบลงทันที

สถานการณ์ขึ้นๆ ลงๆ กะทันหันแบบนี้ทำให้ลู่ฝานปรับตัวไม่ทัน

ทันใดนั้นลู่ฝานได้ยินเสียงเจดีย์เสวียนเก้ามังกรดังจากในตัว

“เจ้านายผู้ยิ่งใหญ่ รีบหนีเร็ว ห้ามตายที่นี่เด็ดขาด!”

“หุบปาก!”

ลู่ฝานแผดเสียงเบาๆ เขาไม่ตายอยู่ที่นี่หรอก!

ลู่ฝานฝืนยืนขึ้นมา

เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง สัตว์อสูรนับไม่ถ้วนข้างนอกยังโจมตีเต๋าอันยิ่งใหญ่นั้นอย่างบ้าคลั่ง

ห่างแค่ไม่กี่ก้าวเท่านั้น แต่เหมือนอยู่ห่างกันคนละฟ้า