บทที่ 1694

ลู่ฝานไม่รู้ว่าตอนนี้คนในประเทศตันเซิ่งรู้ความเคลื่อนไหวของเขาทั้งหมด

เขาแค่มารอหลิงเหยาที่นี่เท่านั้น ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด หลิงเหยาน่าจะใกล้ถึงแล้ว

ลู่ฝานลองใช้ห้าธาตุสรวงสวรรค์ ดูว่าจะติดต่อหลิงเหยาได้หรือเปล่า

ผลปรากฏว่าไม่สามารถเปิดห้าธาตุสรวงสวรรค์ได้ เหมือนพลังฟ้าดินรอบๆ หนาแน่นไม่มากพอ จึงทำให้ไม่สามารถเปิดได้

“หลิงเหยา หลิงเหยาเธอใกล้ถึงหรือยัง!”

ลู่ฝานพึมพำเบาๆ

ตอนนี้ในตำหนักที่เขตวิถีในเมฆ ประมุขประเทศตันเซิ่งพูดเสียงดังว่า “องครักษ์เทพจุติฟังคำสั่ง ไปจับตัวลู่ฝานที่อากาศเวิ้งว้าง!”

ผู้อาวุโสชุดขาวสองคนก้าวออกมา ทำความเคารพแล้วเหาะออกไป

ประมุขประเทศตันเซิ่งพูดต่อ “แจ้งตระกูลหั่ว จิน มู่ สุ่ย ให้ศิษย์ของพวกเขาที่อยู่ในอากาศเวิ้งว้างไปจับลู่ฝาน ให้ตระกูลถู่ส่งอสูรวิเศษออกมาด้วย ไปพร้อมกันเลย ถ้าจับตัวลู่ฝานไม่ได้ พวกนายไม่ต้องกลับมาให้ฉันเห็นหน้าอีก!”

เห็นได้ชัดว่าประมุขประเทศตันเซิ่งโมโหจริงๆ ใช้กำลังของห้าตระกูลใหญ่รวมถึงองครักษ์เทพจุติอย่างไม่เสียดาย เพื่อจับเซียนบำเพ็ญชี่ธรรมดาๆ อย่างลู่ฝาน

ผู้อาวุโสสามขนลุกไปทั้งตัว เขารีบออกไปอย่างรวดเร็ว ก่นด่าลู่ฝานในใจนับครั้งไม่ถ้วน

ถ้าปล่อยให้เขาจับตัวลู่ฝานได้ ลู่ฝานต้องโดนหั่นเป็นหมื่นชิ้นแน่นอน

ในเวลาเดียวกัน อีกด้านหนึ่ง

หลิงเหยารีบพาเจ้าดำมาที่ประตูเสือขาว

ระหว่างทางพวกเขาเจอศิษย์ของตระกูลสุ่ยสองรอบ อาศัยป้ายของสุ่ยโม่หรานผ่านมาได้อย่างราบรื่น

เจ้าดำเบิกตาโตมองหั่วเยี่ยนกับหั่วหลงจู้ด้านหน้าเรือ แล้วส่งเสียงอย่างไม่พอใจ

หลิงเหยาหันมามองเจ้าดำแล้วพูดว่า “เจ้าดำ อย่าใจร้อนสิ อีกเดี๋ยวฉันก็โยนสองคนนี้ทิ้งแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะหั่วตันซูตามติดมาด้านหลัง ฉันคงโยนพวกเขาทิ้งตั้งแต่เขตอากาศเวิ้งว้างของตระกูลหั่วแล้ว แต่ตอนนี้คงทำได้แค่ให้พวกเขาสองคนเป็นยันต์ป้องกันตัวของเราสองคน ถ้าหั่วตันซูตามมาอีก ฉันจะเอาสองคนนี้กันไว้ด้านหน้าเป็นโล่มนุษย์ ดูสิว่าเขาจะกล้าโจมตีจากระยะไกลหรือเปล่า!”