บทที่ 1696

“ตายซะ!”

ทันใดนั้น เครื่องรางสิบกว่าอันพุ่งมาด้านหน้าหลิงเหยากับลู่ฝาน

ลู่ฝานโยนมุกเวิ้งว้างออกไป เก็บเครื่องรางส่วนใหญ่มาได้อย่างรวดเร็ว

แต่ยังมีเครื่องรางสองสามอันกระแทกโดนตัวลู่ฝาน

สายฟ้าและเปลวเพลิงระเบิดขึ้น ลู่ฝานแผดเสียงอึกทึกออกมา เจ้าดำสิงร่างทันที!

พลังเต็มเปี่ยมไปทั้งร่างกาย ลู่ฝานใช้ฝ่ามือตบลงบนมุกเวิ้งว้าง เครื่องรางด้านในพุ่งกลับไปกระแทกลงบนตัวผู้ฝึกชี่พวกนั้นทันที

พลั่ก! พลั่ก! พลั่ก!

เสียงดังติดต่อกัน ลู่ฝานสะบัดมือปล่อยมังกรยักษ์ออกมาห้าตัว

ตูม!

วิชาระเบิด คลื่นอากาศรุนแรงดันลู่ฝาน หลิงเหยารวมถึงเรือออกไปพร้อมกัน

หั่วหลงจู้กับหัวเยี่ยนโดนระเบิดจนเลือดเต็มตัว ร้องโหยหวนแล้วพูดว่า “เราเป็นลูกหลานตระกูลหั่ว!”

องครักษ์เทพจุติมองทั้งสองคนด้วยสายตาเฉยเมย สะบัดมือปล่อยแสงทะลุอกทั้งสองคน

เปลวเพลิงลุกโชน องครักษ์เทพจุติพูดอย่างเฉยเมย “สังหารคนทรยศ!”

เมื่อลู่ฝานเห็นภาพนี้ เขากระทืบเท้าลงบนเรืออย่างแรงแล้วแผดเสียงออกมาว่า “ไป!”

หลิงเหยารีบกระตุ้นเรือ เริ่มกะพริบอย่างรวดเร็ว

เงาของลู่ฝานกับหลิงเหยาหายไปจากที่เดิม

ในประเทศตันเซิ่งเต็มไปด้วยความโกลาหล

“ผู้ฝึกชี่ชุดคลุมยาวคือองครักษ์เทพจุติ พวกเขาฆ่าผิดคนเหรอ!”

“พระเจ้า ฆ่าคนตระกูลหั่วตายแบบนี้เหรอ ตระกูลหั่วคลั่งแน่ๆ!”

ในตระกูลหั่วที่สวรรค์ชั้นหนึ่ง เต็มไปด้วยความแตกตื่น