บทที่ 17

เสียงประทัดดังขึ้นบอกลาปีเก่า และต้อนรับปีใหม่ด้วยเสียงหัวเราะคำพูดมีความสุข

ลู่ฝานถือเหล้าและกับแกล้มเดินไปตลอดทาง เขาไม่ได้กลับไปที่ลานบ้านเล็กๆ ของตัวเอง กลับเดินตรงออกจากประตูตระกูลลู่ และเดินไปที่ร้านของลุงเฒ่าหวู

เมืองเจียงหลินทั้งหมดอยู่ในบรรยากาศที่มีชีวิตชีวา และลู่ฝานมีรอยยิ้มที่มุมปากของเขา นี่เป็นครั้งแรกที่เขามีความสุขมากสำหรับเทศกาลปีใหม่ ระหว่างทาง เขายังแจกอาหารให้เด็กๆ หลายคนด้วย

เมื่อเดินไปถึงที่ประตูร้านของลุงเฒ่าหวู สายตาแรก ลู่ฝานก็เห็นลุงเฒ่าหวูพิงอยู่ที่ประตูและอยู่ในอาการมึนเมาไปแล้ว

จากระยะไกล เมื่อเห็นว่าลู่ฝาน บนใบหน้าแก่ของลุงเฒ่าหวูก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

ลู่ฝานเดินเข้าไปหาลุงเฒ่าหวู ยกเหล้ากับแกล้มขึ้นและพูดว่า "ลุงเฒ่าหวู คราวนี้ผมจะให้คุณลองชิมอาหารของตระกูลลู่ของเราดู"

ลุงเฒ่าหวูหัวเราะขึ้นมา และกล่าวว่า "มันยากนักที่จะได้เห็นคุณอารมณ์ดีเช่นนี้สักครั้ง"

หลังจากรับอาหารและเหล้าไปแล้ว ทั้งสองก็นั่งลง ลู่ฝานกล่าวว่า "ลุงเฒ่าหวู เหล้าที่คุณให้ผมดื่นในรอบที่แล้วล่ะ เอามันออกมาด้วยสิ"

สายตาของลุงเฒ่าหวูเป็นประกาย แต่เขากลับไม่ได้ขยับตัวเลย

ในทางกลับกัน ลุงเฒ่าหวูกลับถามคำถามที่ไม่เกี่ยวข้องและกล่าวว่า "ลู่ฝาน นายน่าจะไม่ต้องจากไปแล้วใช่ไหม ตอนนี้ความแข็งแกร่งเป็นอย่างไรบ้าง แดนฝึกร่างชั้นห้าหรือชั้นหกแล้ว"

หัวใจของลู่ฝานสั่นไหว เขารู้ว่าลุงเฒ่าหวูอาจมีคำถาม แต่เมื่อเขาได้ยินลุงเฒ่าหวูพูดเช่นนี้จริงๆ เขาก็อดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ

ลู่ฝานหยุดชั่วคราว และพูดว่า "ลุงเฒ่าหวู คุณเป็นคนช่วยผมใช่หรือไม่?"

ลุงเฒ่าหวูชี้ไปที่หัวใจของลู่ฝานและกล่าวว่า "ไม่ คุณเป็นคนที่ช่วยตัวเอง ข้าแค่มอบโอกาสให้คุณแค่นั้นเอง"

เมื่อกล่าวเช่นนั้น ลุงเฒ่าหวูก็ยกมือขึ้นและโบกมือ ขวดเหล้าที่ซ่อนอยู่ใต้เคาน์เตอร์ก็ลอยขึ้นเอง และลงสู่บนโต๊ะภายใต้สายตาที่ประหลาดใจของลู่ฝาน

เคลื่อนสิ่งของผ่านอากาศได้ วิธีการดังกล่าว ผู้ที่มีระดับการฝึกฝนในระดับสูงเท่านั้นถึงจะสามารถทำได้

ลู่ฝานไม่เคยคิดว่าลุงเฒ่าหวูที่รู้จักกับเขามานานหลายปีแล้วเป็นนักบู๊ที่ทรงพลัง