บทที่ 18

ลู่ฝานหยิบขวดเหล้าขึ้นมาแล้วกระดกเข้าไปอึกใหญ่ เลห้าก็ไหลเข้าสู่ร่างกายของเขา และความร้อนราวกับเปลวไฟก็พุ่งไปทั่วร่างกายของเขา ลู่ฝานรู้สึกถึงพลังของเหล้านี้ เหมือนกับการกินสมุนไพรลงไป มันเป็นเพียงการจิบเหล้าที่เข้มข้น แต่กลับทำให้ลู่ฝานรู้สึกถึงพลังที่เพิ่มขึ้นอย่างชัดเจน

คุณค่าของเหล้าขวดนี้มีค่ามากกว่ายารวมพลังที่ท่านพ่อมอบให้เขาอย่างแน่นอน ลู่ฝานลุกขึ้นยืนทันใด เดินออกจากด้านหลังโต๊ะแล้วคุกเข่าลงที่ลุงเฒ่าหวู

"บุญคุณแห่งการกลับเนื้อกลับตัวใหม่นี้ ไม่อาจลืมเลือนได้จนตลอดชีวิตนี้"

รอยยิ้มของลุงเฒ่าหวูไม่ลดลง ละและกล่าวว่า "ลุกขึ้นมาเถอะ ใช้ชีวิตมาหลายสิบปี และสิ่งที่ฉันไม่สามารถรับได้มากที่สุดก็คือเรื่องนี้"

ลุงเฒ่าหวูโบกมือเบาๆ และลู่ฝานก็รู้สึกได้ว่ามีลมพัดพาตัวเขาขึ้นมา ด้วยความแข็งแกร่งของเขาเองกลับไม่มีที่ว่างให้ต้านทานเลยแม่แต่น้อย

ความมหัศจรรย์ของผู้ฝึกชี่ นั้นถูกแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนอยู่ในตัวลุงเฒ่าหวู

ลุงเฒ่าหวูมองเข้าไปในดวงตาของลู่ฝาน และถามอย่างนุ่มนวลว่า "ลู่ฝาน นายยินดีที่จะนับข้าเป็นอาจารย์หรือไม่?"

สีหน้าของลุงเฒ่าหวูเริ่มเคร่งขรึม แต่ลู่ฝานกลับตอบโดยไม่ลังเลเลยว่า "ยินดี ยินดีอย่างยิ่ง ท่านอาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ ลูกศิษย์ขอคารวะ"

ในครั้งนี้ ลู่ฝานไม่ได้แสดงความเคารพแบบนักบู๊ เขาคุกเข่าลงโดยตรง และก้มกราบลงกับพื้นเก้าครั้งติดต่อกัน

"ดี ดี ดี!"

ลุงเฒ่าหวูพูดสามครั้งแล้ว ลุกขึ้นยืน

ในขณะนี้ ชายชราเดิมทีหลังค่อมเล็กน้อยก็ได้ยึดตัวตรงขึ้น และมีรัศมีในดวงตาของเขา

รัศมีแห่งการดูหมิ่นโลกปรากฏขึ้นจากบนตัวลุงเฒ่าหวู ลุงเฒ่าหวูวางมือลงบนหัวของลู่ฝาน แล้วพูดช้าๆ ว่า "ฟ้าดินอันยิ่งใหญ่ สวรรค์ที่ไร้ขอบเขตเป็นพยาน ในวันนี้ข้าพเจ้าหวูเฉินยอมรับลู่ฝานเป็นศิษย์ของข้าพเจ้า ยินดีที่จะสอนมอบสิ่งที่ข้าพเจ้าได้เรียนรู้มาตลอดทั้งชีวิตให้กับเขา ถือว่าชีวิตนี้ก็ไม่สูญเปล่า"

เอามือออก หวูเฉินก็ประคองตัวเขาขึ้นด้วยตัวเอง มหวูเฉินกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า "ลู่ฝาน นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป นายก็คือศิษย์ของสำนักจิ่วเซียว"

เมื่อพูดจบ หวูเฉินก็หยิบแหวนออกมาจากเสื้อผ้าของเขาแล้วยื่นให้ลู่ฝาน คำว่าจิ่วเซียว มองเห็นได้อย่างชัดเจน

"นี่ก็คือแหวนเจ้าสำนักของสำนักจิ่วเซียว และตอนนี้ส่งต่อให้นาย"

ลู่ฝานตกตะลึงกับที่ไปเลย มันเกิดอะไรขึ้น เพิ่งเข้ามาก็ได้เป็นเจ้าสำนักแล้วงั้นเหรอ?

ลู่ฝานมองไปที่หวูเฉินและกล่าวว่า "ท่านอาจารย์ แหวนเจ้าสำนัก ให้ผมงั้นเหรอ?"

หวูเฉินกินเหล้าและกับแกล้ม และพูดว่า "ใช่ มีปัญหาอะไรเหรอ? อย่างไรก็ตามสำนักจิ่วเซียวก็มีแค่เราสองคนเท่านั้น ไม่ใช่นาย ก็ต้องเป็นฉัน แหวนวงนี้ก็เป็นอาวุธวิเศษ สามารถเก็บสิ่งของได้"

ลู่ฝานพูดไม่ออกทันที ปรากฏว่านี่ก็คือสิ่งที่เรียกว่าสำนักจิ่วเซียวงั้นเหรอ

ในเวลานั้น ลู่ฝานก็รู้สึกว่าการไหว้อาจารย์ของตัวเองนั้นด่วนสรุปไปหน่อยหรือเปล่า แต่เห็นแก่แหวนเก็บสิ่งของ ก็ช่างมันเถอะ

"ท่านอาจารย์ งั้นนับจากวันนี้ไป ท่านก็จะสอนผมผู้ฝึกชี่ แล้วใช่หรือไม่?"