บทที่ 1737

ดินแดนเทพปีศาจ เขตโลหิต

เมืองที่ลอยอยู่ในทะเลเลือด สิ่งก่อสร้างหินโบราณและลึกลับ รวมถึงผู้ฝึกชี่ในชุดคลุมสีดำที่เดินไปเดินมา ประกอบเป็นเขตลึกลับแห่งนี้

ใจกลางเมือง เป็นตึกสูงที่สร้างจากหินสีดำ ชายคาที่ยื่นออกมาเหมือนหนามที่โผล่ขึ้นมาจากใต้ดิน มีขอบและมุมที่แหลมคม

ตึกสูงไม่มีหน้าต่าง นอกจากประตูใหญ่สีเทาด้านล่างสุดแล้ว ไม่มีทางเข้า-ออกทางอื่นอีกแล้ว สีแดงของทะเลเลือดสะท้อนลงบนหินสีดำ กลายเป็นแสงสีดำแดงสะดุดตา เหมือนเลือดสดสาดลงบนสิ่งก่อสร้างแห่งนี้ ดูสวยแบบแตกต่าง

มีเสียงโหยหวนดังออกมาจากตึกสูงตลอดเวลา ทุกครั้งที่มีผู้ฝึกชั่วร้ายผ่านตึกสูงแห่งนี้ จะชะงักฝีเท้าลง ตั้งใจฟังเสียงโหยหวนข้างในตึกสูง

เหมือนนี่คือทำนองเพลงสุดประทับใจ

แค่เป็นคนของเขตโลหิต ไม่มีใครไม่รู้ว่าข้างในทำอะไรอยู่

เมื่อได้ยินเสียงโหยหวน พวกเขารู้ทันทีว่าหัวหน้าหน่วยย่อยที่ 33 ของจิตใจเต๋าสำนักมาร ท่านธิดาเทพแห่งไฟกำลังอบรมคนใช้ของเธออยู่

“ร้อง ใช่ ร้องให้มันดังกว่านี้อีก”

เสียงโหยหวนหยุดลงกะทันหัน คนใช้ล้มลงพื้นเสียงดังตึงแล้วสิ้นใจตาย

เล็บของธิดาเทพแห่งไฟหดเล็กลง เธอมองคนใช้คนนั้นด้วยรอยยิ้ม “น่าเบื่อ ร้องแค่ไม่กี่ทีก็ตายแล้ว ฉันนึกว่าคนอายุน้อยร่างกายแข็งแรงจะทนได้นานหน่อยซะอีก”

ข้างๆ ผู้ชายที่มีเขาบนหัวสองเขา สวมหน้ากากเงินเดินเข้ามา “ท่านธิดาเทพ ฉันจะไปคัดเลือกคนใช้มาให้ธิดาเทพอีก เครื่องบรรณาการถูกส่งมาอีกแล้ว อยู่บนหินพัมมิสนอกทะเลเลือด รอให้ไปเลือกอยู่”

ธิดาเทพแห่งไฟกระดิกนิ้วเรียกผู้ชาย ผู้ชายรีบเดินเข้าไปทันที

ธิดาเทพแห่งไฟบีบคอเขาแล้วพูดว่า “ฉันบอกแล้วใช่ไหม ฉันไม่ชอบให้คนอื่นเรียกว่าท่านธิดาเทพ ที่จิตใจเต๋าสำนักมาร แค่ผู้หญิงที่มีร่างขั้นสุดยอด จะถูกเรียกว่าธิดาเทพ ธิดาเทพแห่งน้ำ ธิดาเทพแห่งลมอะไรนั่น แม้แต่นอกจิตใจเต๋าสำนักมาร ในประเทศมากมายเหล่านั้น คนที่เรียกธิดาเทพก็มีเต็มไปหมด ฉันไม่ชอบชื่อเรียกนี้สุดๆ”