บทที่ 1736

มองทุกคนด้านหน้า จู่ๆ ลู่ฝานหัวเราะแล้วพูดว่า “ตั้งแต่นี้เป็นต้นไปจะไม่มีใครกลั่นแกล้งพวกเธออีกแล้ว อะไรที่ควรทำก็ไปทำได้เลย!”

“ค่ะท่านเงามืด!”

หัวหน้าพาทุกคนลุกขึ้นแล้วออกไปอย่างนอบน้อม

ผู้หญิงคนอื่นแอบมองลู่ฝานสองสามครั้ง ความเลื่อมใสและเร่าร้อนนัยน์ตา ไม่ต้องพูดอะไรก็เข้าใจ ลู่ฝานเจอสายตาแบบนี้มาเยอะแล้ว

โครงกระดูกรีบวิ่งเข้ามาพูดว่า “สหายลู่ฝาน ฮ่าๆ ที่แท้นายเจ๋งขนาดนี้เลย! ฉันตามถูกคนแล้ว ตอนนี้นายเป็นผู้ดูแลคนใหม่ของพื้นที่แห่งนี้แล้วใช่ไหม ตามกฎของผู้ฝึกชั่วร้าย นายควรแทนที่ทุกอย่างของเขา ให้ฉันอยู่หมู่บ้านนี้ได้ไหม ฉันชอบหมู่บ้านนี้!”

ลู่ฝานกลอกตามองบน ขี้เกียจสนใจเขา

คุณย่าเฉียนมองลู่ฝาน พูดด้วยใบหน้าเศร้าหมอง “สองสามวันนี้ ผู้ฝึกชั่วร้ายของเขตโลหิตต้องมาทำความรู้จักนายแน่ ลู่ฝาน ก่อนหน้านั้นนายต้องกลั่นหินศักดิ์สิทธิ์แล้วไปจากที่นี่”

ลู่ฝานพยักหน้าเข้าใจ แต่ยังพูดอย่างกังวลเล็กน้อย “ถ้าฉันไป พวกคุณย่าจะทำยังไง ฆ่าเทวทูตปีศาจตาย ดูเหมือนจะเป็นเรื่องใหญ่นะ”

คุณย่าเฉียนถอนหายใจ “อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด ใครจะไปรู้ล่ะ”

พูดจบ คุณย่าเฉียนเดินค้ำไม้เท้าออกไป

ลู่ฝานมองด้านหลังคุณย่าเฉียน ค่อยๆ เอาหินศักดิ์สิทธิ์ออกมาอีกครั้ง พูดกับโครงกระดูกว่า “มาดูนี่หน่อย ใช่หินศักดิ์สิทธิ์ไหม เราออกไปได้หรือยัง”

โครงกระดูกมองแวบหนึ่งแล้วพูดว่า “ไม่ค่อยเหมือน หินศักดิ์สิทธิ์ของผู้ฝึกชั่วร้ายคนนั้นเหมือนมีดสั้น สามารถเปิดเขตวิถีได้ ของนายเป็นหินแตกๆ ธรรมดาหรือเปล่า”

ลู่ฝานพยักหน้า “เข้าใจแล้ว ดูเหมือนเราต้องอยู่ที่นี่ต่ออีกระยะหนึ่ง”

ลู่ฝานขมวดคิ้ว รู้สึกกังวลเล็กน้อย