บทที่ 1735

ค่อยๆ เดินมาข้างหน้า ลู่ฝานมองเงามืดที่เลือดไหลออกมามากมาย

แม้ดูเหมือนเงามืดตายไปแล้ว แต่เต๋าแห่งชีวิตที่เขามีอยู่บอกเขาว่าคนคนนี้ยังมีพลังชีวิตหลงเหลืออยู่

นั่นหมายความว่าเงามืดแกล้งตายใส่เขา

ลู่ฝานเอากระบี่แทงทะลุอกเขาอย่างไม่ลังเลอีกครั้ง

ควันดำทั้งตัวเงามืดลอยออกไปไกลเหมือนพายุ กระจัดกระจายอยู่ในอากาศ

เลือดกบปาก สุดท้ายเงามืดชี้ลู่ฝานแล้วพูดว่า “นายเป็นใครกันแน่ ทำไมถึงรู้วิชาชิงวิญญาณด้วย!”

ลู่ฝานมองเขา ไม่พูดอะไร ดึงกระบี่หนักไร้คมออกมา

เงามืดตัวกระตุกครู่หนึ่ง แล้วสิ้นใจตาย

ลู่ฝานมองเขาแล้วพึมพำว่า “คนที่แม้แต่ร่างออร่าปีศาจยังฝึกไม่สำเร็จ ยังไม่คู่ควรล่วงรู้ความลับฉันหรอก”

เก็บกระบี่หนักไร้คมกลับมา เจ้าดำกลับมาอยู่บนไหล่อีกครั้ง

พละกำลังของเงามืดเพิ่งเข้าสู่วิถีเท่านั้น อย่างมากแค่แดนปราณฟ้าขั้นต้นเท่านั้น

ถ้าเขาไม่ใช่อสูรเข้าสิง ลู่ฝานคงจัดการเขาได้เร็วกว่านี้

ต้องรู้ว่าตอนนี้พละกำลังของลู่ฝานยังฟื้นฟูไม่สมบูรณ์ ไม่งั้นหลังจากเจ้าดำสิงร่าง ลู่ฝานคงฆ่าเขาได้สบายๆ

เมื่อเทียบกันแล้ว พละกำลังของคนคนนี้ประมาณหั่วหลงชิ่ง

ลู่ฝานหัวเราะเบาๆ ดูเหมือนหลังจากออกมาจากประเทศตันเซิ่ง พละกำลังของเขาพัฒนาขึ้นอีกแล้ว

ออร่าปีศาจหายไปหมดแล้ว ตอนนี้คุณย่าเฉียนพาพวกผู้หญิงเดินเข้ามา

เหมือนพวกเธอหวาดกลัวลู่ฝาน แต่ละคนเข้ามาใกล้ลู่ฝานอย่างหวาดระแวง

ลู่ฝานหันมามอง เห็นโครงกระดูกอยู่ในกลุ่มพวกเธอด้วย