บทที่ 1750

พลังหมดจนตายก็อาจเป็นไปได้!

เมื่อออกมาจากเรือน โครงกระดูกที่รออยู่ด้านนอก รอจนหงุดหงิดแล้ว

ในที่สุดก็เห็นลู่ฝานออกมาแล้ว โครงกระดูกรีบตามไปทันที

“เป็นไงบ้าง มีอะไรเปลี่ยนแปลงไหม”

โครงกระดูกเอ่ยถาม

ลู่ฝานส่ายหน้าพูด “ไม่มี เราเตรียมเดินทางได้แล้ว!”

โครงกระดูกหัวเราะคิกคักทันที

ลู่ฝานเดินออกไปข้างนอก แต่เดินได้ไม่ไกลเท่าไร

จู่ๆ มีผู้ฝึกชั่วร้ายขวางเขาไว้

เจ้าอ้วนมีลูกตาเดียวเต็มตัวไปหมด อัศวินไร้หัวแล้วก็ผู้ชายที่ซ่อนตัวอยู่ในชุดคลุมดำ

“เงามืดคนใหม่ อย่าเพิ่งไปสิ แบ่งวิชาของนายให้เราได้ไหม อย่าเก็บไว้คนเดียวสิ”

“ไอ้หนุ่ม เอาวิชาออกมาสิ มอบความจริงใจของนายให้เรา”

“รีบเอาออกมาเลย ไม่งั้นวันนี้นายกลายเป็นร่างหลอมแน่!”

ลู่ฝานเงยหน้ามองทั้งสามคน แล้วหันไปมองผู้ฝึกชั่วร้ายคนอื่น

คนอื่นที่อยู่รอบๆ มีใบหน้าอยากรู้อยากเห็น

เหมือนเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรในหมู่ผู้ฝึกชั่วร้าย เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นทุกวัน

ลู่ฝานฉีกยิ้มให้สามคนนี้แล้วพูดว่า “พวกนายอยากได้วิชาของฉันเหรอ น่าเสียดาย ฉันไม่อยากให้!”

เมื่อพูดเช่นนี้ ลู่ฝานชักกระบี่ออกมา!

ตั้งแต่เขามาถึงดินแดนเทพปีศาจ เขาอดกลั้นมานานแล้ว

กระบี่หนักไร้คมโจมตีออกไปทันที เจ้าดำสิงร่าง ลู่ฝานโจมตีด้วยกระบี่เต็มกำลังโดยไม่ลังเล!

“ครั้งที่ห้า พิฆาตนรก!”

แสงกระบี่ปรากฏออกมา ทะเลโลหิตข้างบนหัวพลุ่งพล่าน พื้นดินด้านล่างสั่นสะเทือน

ตอนนี้เกราะปีศาจบนตัวลู่ฝานส่องแสงสว่างจ้า

แสงสีดำทำให้ร่างกายลู่ฝานเหมือนเทพปีศาจลงมายังโลก!