บทที่ 1751

สำหรับผู้ฝึกชั่วร้าย ไม่มีวิธีไหนน่าตกใจเท่าพละกำลังอีกแล้ว

ลู่ฝานรีบเดินออกไป ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เขาแม้แต่ครึ่งก้าว

ฆ่าผู้ฝึกชั่วร้ายอย่างเด็ดขาดว่องไวแบบนี้ ทำให้ผู้ฝึกชั่วร้ายทั้งเขตโลหิตจำชื่อเขาได้ขึ้นใจแล้ว

ลู่ฝานเชื่อว่าถึงตัวเองออกจากเขตโลหิต ก็ไม่มีผู้ฝึกชั่วร้ายคนไหนกล้าล้ำเส้น นี่คือเหตุผลใหญ่ที่เขาฆ่าทั้งสามคนอย่างไม่ออมมือ

เชือดไก่ให้ลิงดู ตกตะลึงไปทั่ว

ลุกขึ้นแล้วพาโครงกระดูกเหาะออกจากดินแดนเทพปีศาจ โครงกระดูกพูดเสียงดังว่า “สหายลู่ฝาน ไปได้แล้วเหรอ เราจะไปประเทศฉิงเทียนใช่ไหม!”

ลู่ฝานพูดว่า “กลับไปลาที่หมู่บ้านก่อน ฉันมีเรื่องต้องกำชับคุณย่าสักหน่อย”

ลู่ฝานเหาะไปยังหมู่บ้านปีศาจสาวอย่างรวดเร็ว

......

ในเวลาเดียวกัน ไกลออกไปในประเทศอู่อานทางแดนตะวันออก

เขตหมานโจว พื้นที่รกร้างไร้ผู้คน

บนพื้นดินแห้งแล้งไม่มีต้นไม้ใบหญ้า มีเพียงอีกาดำบินมาจากขอบฟ้าไกลๆ ตลอดเวลา ส่งเสียงแสบแก้วหูและไม่น่าฟังออกมา

แสงอาทิตย์ส่องสว่างไปทั่ว ไอร้อนพุ่งขึ้นมาจากพื้น

ในเศษหินและซากปรักหักพัง มีแสงสีเลือดสว่างขึ้นเป็นแถบ จากนั้นพื้นดินส่งเสียงโครมคราม เมืองลอยฟ้าแห่งหนึ่งปรากฏในแสงสีเลือด

สิ่งก่อสร้างสีดำขลับและกระจัดกระจาย มองสไตล์ไม่ออก กำแพงเมืองผุพัง ประตูเมืองเปิดกว้าง รวมถึงแสงสีเลือดที่ลอดออกมาจากเมือง ทำให้เมืองแห่งนี้ดูเหมือนเมืองร้าง!

ไม่ไกล จู่ๆ มีเงาคนเดินมาจากเส้นขอบฟ้า

ฝีเท้าของพวกเขาไม่เร็ว แต่เคลื่อนไหวแวบไปมาในพื้นที่รกร้างไม่หยุด มาถึงหน้าเมืองอย่างรวดเร็ว

มองประตูเมืองที่เปิดกว้าง คนในชุดดำเป็นร้อยคนพุ่งเข้าไปอย่างไม่ลังเล

หลังจากพวกเขาพุ่งเข้าไป ประตูเมืองผุพังปิดลงเสียงดัง

แสงสีเลือดสว่างขึ้นอีกครั้ง เมืองค่อยๆ หายไปอย่างไร้ร่องรอย