บทที่ 1765

หลังผ่านไปสิบวันในเมืองฉิงเทียน

บนเรือนอันงดงาม บนหลังคามีแสงดาวระยิบระยับ ดวงจันทร์และดวงอาทิตย์หมุนวนบนพื้น

ที่นี่ชื่อว่าเรือนไจซิง เป็นร้านน้ำชาสุดหรูที่มีชื่อเสียงในเมืองฉิงเทียน คนทั่วไปไม่สามารถเข้ามาได้

เรือนไม่สูงมากนัก สูงประมาณ 30 กว่าเมตร มีสองชั้น สร้างจากหยกขาว หรูหรางดงามมาก ส่องแสงระยิบระยับไม่หยุด

เปรียบเทียบกับอาคารอื่น มันเล็กจนน่าสงสาร ผู้ชายร่างกายกำยาของประเทศฉิงเทียน อย่าว่าแต่จะเข้าไปเลย แม้แต่หน้าประตูยังไม่ยอมให้เดินผ่าน

บนถนนเส้นนี้มีเพียงสิ่งก่อสร้างหลังนี้ลอยอยู่กลางอากาศ ขั้นบันไดสร้างจากหินบลูสโตน ทอดยาวจากประตูลงมาบนพื้นเหมือนน้ำตก

ด้านล่างสุดมีแท่นหินสูงวางอยู่ ด้านบนเขียนว่า

“เกิน 16 เมตรห้ามเข้า เกิน 30 เมตรห้ามหยุด”

ความหมายก็คือสูงเกิน 16 เมตรห้ามเข้าไป อย่างมากก็ทำได้แค่ดูอยู่ข้างนอก ดูจนสะใจแล้วค่อยไป

สูงเกิน 30 เมตร ห้ามดูเด็ดขาด รีบไสหัวออกไป

ด้านล่างมีตราขนาดใหญ่สีม่วงทอง รูปร่างเหมือนเสาฉิงเทียนนอกอากาศเวิ้งว้าง

คนที่รู้จักจะดูออกว่านี่คือตราที่มาจากตระกูลจักรพรรดิของประเทศฉิงเทียน

ถ้าไม่ใช่คนในตระกูลจักรพรรดิจะกล้าใช้ตราแบบนี้เหรอ

นักบู๊ในประเทศฉิงเทียน สามารถย่อขนาดตัวให้สูงประมาณ 16 เมตร ก็ถือว่าเป็นผู้แข็งแกร่งที่เข้าสู่วิถีแล้ว