บทที่ 1766

“ดี! จัดการเรื่องนี้ได้ยอดเยี่ยมมาก ดูเหมือนฉันต้องเอาพวกในจวนฉันออกมาฝึกบ้างแล้วล่ะ”

“อืม นี่เป็นวิธีที่ดีจริงๆ”

ทั้งสามคนพูดพลางกินอาหารและดื่มเหล้าต่อ

ขณะนั้นมีแสงหนึ่งลอยมาจากข้างนอก ร่วงลงมาบนโต๊ะอาหารอย่างรวดเร็ว

จากนั้นแสงแปรเปลี่ยนเป็นม่านแสงสีดำตรงหน้าทั้งสามคน มีหน้าคนโผล่ออกมาตรงกลาง

“เตี้ยนเซี่ย ฉันมีเรื่องสำคัญจะแจ้ง!”

ไอ้สี่ยิ้มแล้วพูดว่า “นายจะแจ้งเตี้ยนเซี่ยคนไหน เรามีกันตั้งสามคน”

ใบหน้าคนอึ้งไป จากนั้นตอบว่า “แน่นอนว่าต้องเป็นองค์ชายสี่ เตี้ยนเซี่ยหนานกงฉวน”

ไอ้สี่หัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า “กล้ามาก นายกล้าเรียกชื่อจริงฉันเหรอ อยากตายหรือไง”

ใบหน้าในม่านแสงพูดอย่างตระหนก “ฉันผิดไปแล้ว เตี้ยนเซี่ยโปรดอภัยให้ด้วย”

ไอ้สี่โบกมือไปมาแล้วพูดว่า “ช่างเถอะ ฉันกำลังกินข้าวกับเตี้ยนเซี่ยสาม เตี้ยนเซี่ยห้าอยู่ ถ้าเรื่องที่นายจะพูดไม่สำคัญพอ ระวังฉันจะไล่นายไปเฝ้าสุสาน รีบพูดมา!”

ใบหน้าคนรีบพูดว่า “โครงกระดูกที่สงสัยว่าเป็นองค์ชายใหญ่หนานกงสิงเข้ามาในเมืองฉิงเทียนแล้ว!”

เมื่อไอ้สี่ได้ยินก็ตบตะเกียบลงบนโต๊ะอย่างแรง “อะไรนะ เขายังไม่ตายงั้นเหรอ เขาอยู่ไหน พวกนายตามไปหรือเปล่า”

เตี้ยนเซี่ยสาม เตี้ยนเซี่ยห้าที่อยู่ข้างๆ ขมวดคิ้ว ความวุ่นวายนี่จะเรียกว่าใหญ่ก็ไม่ใหญ่ จะเรียกว่าเล็กก็ไม่เล็ก!