บทที่ 1780

ชายวัยกลางคนแผดเสียงดัง “แบบนี้ยิ่งสมควรฆ่าให้ตาย ลงมือ!”

พลังพุ่งขึ้นบนตัวทั้งสี่คนทันที ออร่าปีศาจทรงพลังเริ่มฟาดฟันไปมา

ทั้งสี่คนพุ่งอย่างรวดเร็วเข้ามาหาลู่ฝานเหมือนสายฟ้า ลู่ฝานพลิกฝ่ามือ กระบี่หนักไร้คมปรากฏออกมา มองเงาขนาดใหญ่ที่พุ่งเข้ามาฆ่า

ลู่ฝานเอาเกราะปีศาจปกคลุมตัวอย่างไม่ลังเล โจมตีด้วยกระบี่หนักทันที

“กระบี่ฟ้าดิน!”

เริ่มแรกก็ใช้วิชากระบี่สุดแข็งแกร่งแล้ว ลู่ฝานตัดสินใจฆ่าแล้ว

สำหรับผู้ฝึกชั่วร้ายพวกนี้ เขาไม่รู้สึกสงสารเลยสักนิด ภาพทะเลโลหิตที่เห็นในเขตปีศาจ ทำให้เขาเข้าใจสัจธรรมที่ต้องฆ่าผู้ฝึกชั่วร้ายเป็นอย่างดี

เปลวไฟลุกโชน แสงกระบี่ปรากฏออกมา

สี่คนที่พุ่งเข้ามาหน้าลู่ฝาน เห็นเกราะปีศาจปรากฏขึ้นบนตัวลู่ฝาน พวกเขาอึ้งเล็กน้อย

อึ้งเพียงครู่เดียวเท่านั้น ทั้งสี่คนโดนกระบี่ของลู่ฝาน

เปลวเพลิงลุกโชน ทั้งสี่คนถอยหลังกรูด

คลื่นเพลิงพลุ่งพล่านทำให้ทะเลสาบด้านล่างระเหยเป็นไอ ก้นทะเลสาบสีขาว-แดงปรากฏด้านล่างเท้าลู่ฝาน

ปราบปีศาจทั้งสี่ด้วยกระบี่เดียว คือฉายาของลู่ฝานตอนอยู่ที่ประเทศอู่อาน วันนี้ปรากฏขึ้นจริงแล้ว

กระบี่โจมตีออกมา ปีศาจทั้งสี่ถอยกรูด ความห้าวหาญของลู่ฝานพลุ่งพล่าน

“ทำไมนายถึงมีเกราะปีศาจ!”

ชายวัยกลางคนทำลายไฟของลู่ฝานด้วยวิถีแห่งทองของตัวเอง มองลู่ฝานแล้วตวาดเสียงดัง

ส่วนสามคนที่เหลือยังทำอะไรไม่ถูก โดยเฉพาะเซียนบำเพ็ญชี่คนนั้น ใช้วิชาแท้ๆ แต่ยังกล้าพุ่งเข้ามา กระบี่ของลู่ฝานทำให้เขาบาดเจ็บไม่น้อย

ลู่ฝานค่อยๆ เอาหินศักดิ์สิทธิ์ออกมาแล้วพูดว่า “เงามืด เทวทูตหน่วยที่ 33 อยู่ที่นี่แล้ว ต้องการพบองค์ชายใหญ่เป็นการส่วนตัว มีเรื่องต้องแจ้งให้ทราบ!”

ชายวัยกลางคนเห็นหินศักดิ์สิทธิ์ในมือลู่ฝาน เขาพูดอย่างตกใจว่า “นายเป็นผู้ฝึกชั่วร้ายเหรอ”

ลู่ฝานใช้วิชาชิงวิญญาณมองเขาแล้วพูดว่า “นายคิดว่าไงล่ะ”