บทที่ 179

เหลิ่งหานล้มลงบนพื้น บนพื้นเต็มไปด้วยหลุมและเศษหิน รวมไปถึงฮ่วนเย่ว์ที่จ้องอย่างดุดันอยู่ข้างๆ

หยู่ซินกลืนน้ำลาย มองลู่ฝานเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

"หยุดเดี๋ยวนี้!"

หยู่ซินแผดเสียงต่ำออกมา กระบี่ฟ้าครามโดนเขาโยนออกมา เกิดเสียงดังสวบ กระบี่ปักไว้ตรงหน้าลู่ฝาน ให้ลู่ฝานชะงักฝีเท้าลง

ลู่ฝานมองกระบี่ฟ้าครามตรงหน้า แล้วยิ้มบางๆ หยู่ซินยอมจำนนแล้ว

ลู่ฝานหันไปมองหลิงเหยาแล้วพูดว่า "หลิงเหยา เธอไม่เป็นไรใช่ไหม"

หลิงเหยาส่ายหน้า ปล่อยเยียนหรานและรีบเดินเข้ามา ยืนข้างลู่ฝาน

หยู่ซินหันไปมองเยียนหรานที่สีหน้าซีดเผือด กัดฟันพูดว่า "เกิดอะไรขึ้น ทำไมเธอถึงขยับได้"

เยียนหรานกัดฟันพูดว่า "เห็นได้ชัดว่า พวกเราประเมินพวกเขาต่ำไป"

หยู่ซินกำหมัด กวาดตามองฮ่วนเย่ว์ที่กำลังยิ้มอยู่ข้างๆ

เงยหน้ามองลู่ฝาน แล้วพูดว่า "เรื่องวันนี้ให้จบแค่นี้เถอะ ไอ้ปัญญาอ่อนเหลิ่งหานล่วงเกินนาย เขาก็ได้รับการสั่งสอนแล้ว"

ลู่ฝานดึงกระบี่ฟ้าครามขึ้นมา ชี้ไปยังหานเฟิงที่อยู่ด้านหลัง "แล้วเรื่องที่ศิษย์พี่ฉันโดนทำร้ายล่ะ จะจัดการยังไง"

ลู่ฝานยังไม่ทันพูดจบ หานเฟิงเด้งตัวขึ้นมา ตะโกนอย่างทรงพลังว่า "จบแค่นี้บ้าบออะไร ศิษย์น้องลู่ฝาน ไอ้นี่มันทำร้ายฉัน แย่งกระบี่ฉัน ต่อยหน้าฉัน แล้วจะจบแค่นี้เหรอ ศิษย์น้องลู่ฝาน นายเอากระบี่ให้ฉัน ฉันจะฟันมันให้ตาย"

เมื่อกี้หานเฟิงยังบาดเจ็บหนัก แต่ตอนนี้ดีขึ้นพอสมควรแล้ว

หยู่ซินพูดอย่างเย็นชา "งั้นพวกนายจะเอายังไง"

ลู่ฝานพูดว่า "ไม่เอายังไง ตาต่อตา ฟันต่อฟันเท่านั้น"

หยู่ซินปล่อยพลังปราณของตัวเองออกมา พลังปราณอันแข็งแกร่งกลายเป็นชุดนักบู๊แบบเรียบง่าย มีคำว่าบู๊ตรงกลาง พลานุภาพมหาศาล

หยู่ซินเบิกตาโต พูดว่า "ไอ้เด็กน้อย อย่าคิดว่านายเอาชนะเหลิ่งหานแล้วจะเหิมเกริมได้ ต่อหน้าฉัน นายยังไม่ได้เก่งขนาดนั้น"

เมื่อพูดจบ มีดสั้นสีแดงกระแทกลงบนตัวหยู่ซิน

มีดสั้นแทงลงบนไหล่หยู่ซินอย่างไม่รู้ตัว พลังปราณบนตัวเขาไม่สามารถป้องกันได้สักนิด

ทุกคนหันไปมอง เห็นฮ่วนเย่ว์มีรอยยิ้มบนใบหน้า "ลองพูดไร้สาระอีกสิ"

หยู่ซินตกใจมาก หันไปมองมีดสั้นสีแดงบนแขน

นี่ดูเหมือนมีดสั้นที่ดูมีพื้นผิว มากกว่ามีดสั้นจากเหล็กกล้าทั่วไป แต่เป็นแค่อาวุธที่ก่อตัวจากพลังปราณ

พละกำลังเช่นนี้ เหนือกว่าเขามาก และอีกฝ่ายไร้เหตุผลขนาดนี้ ทำให้หยู่ซินเกือบโมโหขึ้นมา