บทที่ 1799

จิ่วเซียวที่ว่าคือชิงเซียว ปี้เซียว ตันเซียว จิ่งเซียว ยู่เซียว หลางเซียว หั่วเซียว จื่อเซียวและเสินเซียว

ตอนอยู่ประเทศตันเซิ่ง ซั่งซินชุดดำผู้อาวุโสจื่อเซียวพูดเรื่องนี้กับเขาแล้ว

ตอนนั้นลู่ฝานจำขึ้นใจ ไม่กล้าลืมเลย

อีกทั้งมีตัวอย่างของผู้อาวุโสจื่อเซียว ลู่ฝานให้ความสำคัญกับแหวนของสำนักจิ่วเซียวตลอดเวลา เมื่อกี้แหวนบนนิ้วผู้อาวุโสซู่มั่นมันคือแหวนนั้นเลย

แม้คำว่าชิงเซียวบนแหวนเลือนรางแล้ว แต่ลู่ฝานจำได้

มีแหวนวงนี้อยู่ ยืนยันได้เลยว่าผู้อาวุโสซู่มั่นมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับสำนักจิ่วเซียว

ลู่ฝานนึกถึงตอนที่ผู้อาวุโสจื่อเซียวคุยกับเขา นอกจากพูดถึงชื่ออาจารย์เขาแล้ว เขายังพูดชื่อใครอีกคนด้วย

ซู่มั่น!

ใช่แล้ว เธอนั่นแหละ

เมื่อคิดย้อนกลับไปเรื่อยๆ ลู่ฝานก็จำได้

ตอนเขาเพิ่งฝากตัวเป็นศิษย์ของอาจารย์หวูเฉิน เคยมีผู้หญิงคนหนึ่งมาหา

เธอพูดกับอาจารย์หวูเฉินไม่กี่ประโยค อาจารย์หวูเฉินรีบปิดร้านเหล้าแล้วหลบไปอยู่ในเขาซีซาน

ผู้หญิงคนนี้คือผู้อาวุโสซู่มั่น

ตอนนี้ลู่ฝานเข้าใจแล้วว่าทำไมอาจารย์ทำแบบนี้

เจอเพื่อนเก่าที่เข้าสู่สำนักมารมาเยี่ยม ไม่ว่าใครก็มีปฏิกิริยาแบบนี้

พอคิดขึ้นมา ถือว่าปฏิกิริยาของอาจารย์หวูเฉินเบามาก

ถ้าเป็นเขา คงมีโอกาสหนีออกจากประเทศอู่อานเลยมั้ง

เพราะผู้อาวุโสซู่มั่น คือคนที่ไม่เห็นสามราชาปีศาจอยู่ในสายตาเลย!

พูดอีกนัยหนึ่ง เธออาจน่ากลัวกว่าสามราชาปีศาจก็ได้

สูดหายใจลึก ในหัวลู่ฝานมีความคิดมากมาย จากนั้นจึงเดินออกไป

ตอนเขาเดินมาถึงหน้าประตูหิน ประตูค่อยๆ ปิดลง

ลู่ฝานมองเงามากมายด้านหน้า แอบเอามือซ้ายไพล่หลัง จากนั้นโยนเงาสีดำออกจากมือ

การกระทำของเขาคลุมเครือมาก ทำให้ไม่มีใครจับตามองเขา

ลู่ฝานเดินไปข้างหน้าต่อ ประตูหินด้านหลังปิดลงเสียงดัง

ด้านในประตูหิน ประมุขประเทศฉิงเทียนที่ยังไม่ตาย เห็นของอย่างหนึ่งกลิ้งมาตรงหน้าเขา

ประมุขประเทศฉิงเทียนเบิกตาโตทันที

เพราะสิ่งที่กลิ้งมาตรงหน้าเขาคือผลไม้ที่ส่องแสงกะพริบ

“ผลไม้แห่งวิถี!”

ประมุขประเทศฉิงเทียนพูดอย่างตกตะลึงด้วยเสียงอ่อนเพลีย