บทที่ 1830 เปิด

บำเพ็ญฌานไม่รู้วันเวลา พริบตาเดียวก็ผ่านไปหนึ่งปี

ระลอกคลื่นยังคง เงียบสงบอยู่ในสระปีศาจ

ลู่ฝานนั่งอยู่กลางสระปีศาจ บำเพ็ญไปแล้วถึงหนึ่งปีเต็ม

ไม่ว่าจะเป็นนักฝึกบู๊ก็ดี ผู้ฝึกชี่ก็ช่าง เวลาหนึ่งปี นับเป็นเรื่องปกติ ไม่คุ้มค่าให้เอ่ยถึง

บำเพ็ญเต๋าเดิมก็คือสิ่งที่ไม่แน่นอน บางคนเข้าใจได้ในชั่วข้ามคืน เหนือกว่าคนในโลกมนุษย์นับไม่ถ้วน

แต่ก็มีบางคนบำเพ็ญอย่างลำบากกว่าร้อยปี ท้ายที่สุดบรรลุพลังฟ้าดิน ต่อมาเข้าใจทุกสรรพสิ่ง

อย่าว่าแต่ เวลาหนึ่งปีเท่านั้นเลย ต่อให้เป็นสิบปี ยี่สิบปีล้วนไม่นับว่ามาก

ลำแสงโคจรรอบร่าง พลังในร่างลู่ฝานคล้ายรวมเข้ากับสระปีศาจ ไม่แยกจากกระแสน้ำ

เทียบกับหนึ่งปีก่อน ลู่ฝานดูเหมือนไม่มีการเปลี่ยนแปลงใด ๆ

มีเพียงสิ่งเดียว ก็คือรอบกายของลู่ฝานยังมีกระแสน้ำมืดมนบางส่วน เหมือนดังไท่จี๋โคจรพันรอบลู่ฝาน

จากนั้นรวมกันเข้าเป็นเส้นสาย ไม่ได้ไหลเข้าสู่ร่างของลู่ฝาน

ดูเหมือนพลังในน้ำ ทั้งหมดนั้นถูกลู่ฝานดูดซับ

สายลมแจ่มใสพัดผ่านซอกเขา เงาร่างผู้หนึ่งเคลื่อนผ่านตามมา ค่อย ๆ หยุดลงตรงหน้าลู่ฝาน

แสงอาทิตย์กระทบใบหน้า ส่องสะท้อนรูปโฉมของเธอออกมา ก็คือผู้อาวุโสซู่มั่น

มองลู่ฝานที่อยู่ตรงหน้า ผู้อาวุโสซู่มั่นยกสองมือขึ้น พูดเบา ๆ : “ยังไม่ตื่นอีก นายช่างสามารถดูดซับได้เก่งจริง ๆ น้ำในสระปีศาจหินยานถูกนายเพียงผู้เดียวดูดซับจนเกลี้ยงแล้ว บางครั้ง ฉันก็เกิดความสงสัย นายใช่หรือไม่ว่าเป็นสัตว์อสูรในร่างจำแลงมนุษย์ คนทั่วไปล้วนไม่อาจดูดกลืนพลังได้อย่างนาย”

พูดจบ ผู้อาวุโสซู่มั่นก็ยื่นมือขึ้นหนีบเบา ๆ กลางอากาศ หยดน้ำสีน้ำแข็งหยดหนึ่งถูกเธอกำเอาไว้ในมือ

สะบัดมือ ผู้อาวุโสซู่มั่นขว้างหยดน้ำนั้นลงกลางน้ำ

ปึง!

หยดน้ำไม่ได้จมลงผืนน้ำ ทั้งยังไม่ได้ถูกผืนน้ำหลวมรวม แต่กลับกลิ้งตัวไปตามผืนน้ำลอยเข้าหาลู่ฝาน

ลู่ฝานเงียบสนิท ผู้อาวุโสซู่มั่นมองประเมินผืนน้ำรอบด้าน ยิ้มน้อย ๆ

ในขณะนั้น ข้างหลังพลันมีเสียงพายุ

ครั้งนี้ กลับเป็นธิดาเทพแห่งความมืดลอยออกมา

“พี่ซู่มั่น เธอมาดูเขาอีกแล้ว”

ธิดาเทพแห่งความมืดเปล่งเสียง

ผู้อาวุโสซู่มั่นหันไปมองธิดาเทพแห่งความมืดพร้อมพูดว่า: “ เธอมาทำอะไร? หรือมาดูว่าเจ้าหมอนี่ทะลุระดับหรือยัง?”

ธิดาเทพแห่งความมืดกวาดสายตามองสระปีศาจใต้ฝ่าเท้า: “สระปีศาจที่ดีมากเช่นนี้ ช่างน่าเสียดายเหลือเกิน พี่ซู่มั่น ฉันมาหาเธอ เขตแดนเขาสี่โลกกำลังจะเปิดแล้ว ผู้อาวุโสหลายท่านต่างรอเธอไปสนับสนุนพร้อมกัน”

“เข้าใจแล้ว”

ผู้อาวุโสซู่มั่นพยักหน้าน้อย ๆ ตอบรับเบา ๆ

ธิดาเทพแห่งความมืดมองลู่ฝานแวบหนึ่ง พูดว่า: “พี่ซู่มั่น เธอว่าเขาจะสามารถทะลุระดับเข้าสู่แดนเซียนได้ไหม?”

ผู้อาวุโสซู่มั่นหัวเราะเบา ๆ : “หากไม่เกิดเหตุสุดวิสัย น่าจะไม่มีปัญหาละมั้ง ดูดกลืนพลังจากสระปีศาจทั้งผืน หากยังไม่อาจเข้าสู่แดนเซียนก็ได้แต่พูดว่าคนผู้นี้โง่เขลาเบาปัญญาในเส้นทางของเต๋าอันยิ่งใหญ่ ไม่อาจแบกรับภารกิจสำคัญ”

ธิดาเทพแห่งความมืดพยักหน้าพลางยิ้ม: “ฉันคิดว่าก็คงใช่แหล่ะ ไปกันเถอะ พี่ซู่มั่น ฉันคาดว่าเขายังคงต้องใช้เวลาอีกสักปีหรือสองปี ถึงจะสามารถทะลุระดับได้อย่างสิ้นเชิง แดนเซียน ไม่ได้เข้าไปง่ายดายปานนั้น”

พูดจบ ธิดาเทพแห่งความมืดก็หมุนตัวจากไป

มุมปากของผู้อาวุโสซู่มั่นเผยรอยยิ้ม พร้อมถ่ายทอดเสียงไปสู่ลู่ฝาน

ขณะนั้น ริมหูลู่ฝาน เสียงของผู้อาวุโสซู่มั่นดังขึ้นอย่างแจ่มชัด

“ฉันรู้ว่านายจะต้องได้ยินแน่ เงามืด ฉันขอเตือนนาย ไม่ว่านายจะได้รับประโยชน์จากสระปีศาจมากน้อยแค่ไหน อย่าได้ใช้พลังจากสระปีศาจทะลุระดับเข้าสู่แดนเซียนเป็นอันขาด อย่าเป็นอันขาด!”

บางทีอาจเพราะสำคัญมาก ดังนั้นผู้อาวุโสซู่มั่นถึงได้ย้ำคำว่าอย่าถึงสองครั้ง

แต่ลู่ฝานยังคงเฉย ๆ กระทั่งลมปราณล้วนไม่กระเพื่อมแม้แต่น้อย

ผู้อาวุโซซู่มั่นไม่นานก็หมุนตัวลอยจากไปเช่นกัน เรือนร่างลับหายไปจากขอบฟ้า

ผืนน้ำยังคงมีการหมุนวนของระลอกคลื่น ก้นบึ้งธารน้ำ หยดน้ำสีน้ำแข็งหยดนั้น มาถึงข้างกายลู่ฝานแล้ว หยดน้ำสีน้ำแข็งพลันเปลี่ยนเป็นพลังสีครามพรั่งพรูเข้าสู่ร่างลู่ฝาน

ทันใดนั้น นิ้วมือของลู่ฝานกระดิกเบา ๆ

ลำดับต่อมา ปึง!

ผืนน้ำแตกกระจาย กระแสน้ำไหลหลากพุ่งขึ้นสู่ขอบฟ้า