บทที่ 1834 ขี้หลงทาง

“ให้ตายเถอะ ฉันคงจะไม่ได้พลาดอะไรไปใช่มั้ย!”

ลู่ฝานหงุดหงิดอยู่พักหนึ่ง ถ้ารู้เร็วกว่านี้เขาคงไม่ตั้งใจอยู่กับการบรรลุขนาดนั้น

ดูไปแล้วบางครั้งการตั้งใจก็ไม่ใช่เรื่องดี!

ในขณะที่พูดไปด้วย ลู่ฝานก็มองไปรอบๆ เขาจำได้ว่าตอนที่มา ก็ลงมาแถวนี้ ถ้ากลับไป น่าจะอยู่ตรงนี้นะ!

หลังจากที่ค้นหารอบหนึ่ง ในที่สุดลู่ฝานก็พบค่ายกลเล็กๆ ค่ายกลสีดำยังคงถูกปกคลุมด้วยหินสีดำ ตามหาได้ไม่ง่ายเลยจริงๆ

ลู่ฝานนำพลังเข้าสู่ในค่ายกล แต่ค่ายกลไม่สะทกสะท้านเลย

“ให้ตายเถอะ ค่ายกลนี้เกรงว่าต้องใช้ออร่าปีศาจถึงจะสามารถเปิดได้ ลำบากแล้ว ไอ้เก้า นายดูหน่อยว่าสามารถทำลายค่ายกลนี้ได้หรือเปล่า!”

เจดีย์เสวียนเก้ามังกรปลดปล่อยพลังของตัวเองเพื่อทดสอบ ในเวลานี้เจ้าดำก็ปีนขึ้นไปบนไหล่ของลู่ฝาน อ้าปากกว้างหาว

“เจ้านายผู้ยิ่งใหญ่ ขอโทษด้วย ค่ายกลของวิชาชั่วร้าย ฉันไม่คุ้นเคยจริงๆ ฉันสามารถช่วยท่านทำลายมันได้! แต่ถ้าท่านให้ฉันเปิดมัน ฉันทำไม่ได้จริงๆ!”

ลู่ฝานกลอกตาขาวพูดว่า: “แกมักจะไม่ได้เรื่องในช่วงเวลาสำคัญเสมอ?”

ลู่ฝานหันหน้า มองไปทางนอกภูเขา

ในเมื่อไม่สามารถอาศัยค่ายกลกลับไป งั้นก็บินกลับไปให้รู้แล้วรู้รอดเถอะ

เมื่อมองออกไปไกลๆ ลู่ฝานพูดว่า: “ตอนนี้ฉันอยากรู้ว่าทางไหนคือทิศทางของประเทศฉิงเทียน ไอ้เก้านายมีวิธีมั้ย?”

เจดีย์เสวียนเก้ามังกรตอบกลับว่า: “เจ้านายผู้ยิ่งใหญ่ ฉันมีวิธีหนึ่ง”

ลู่ฝานพูดว่า: “พูดสิ”

เจดีย์เสวียนเก้ามังกรพูดว่า: “คำแนะนำของฉันคือบินไปข้างหน้าตลอดทาง”

ลู่ฝานชี้ไปด้านหน้าพูดขึ้น: “นายคิดว่าทิศทางนี้ถูกต้องหรือเปล่า?”

เจดีย์เสวียนเก้ามังกรพูดว่า: “ไม่ใช่ ฉันแค่คิดว่าเราบินไปข้างหน้าก็ถูกแล้ว ตราบใดที่เจอกับคน ค่อยถามทิศทางก็ได้แล้วไม่ใช่เหรอ?”

ลู่ฝานหัวเราะเบาๆพูดว่า: “มีเหตุผล”

หลังจากที่พูดจบ ลู่ฝานก็บินขึ้นไป ร่างก็หายไปเหนือยอดเขา

และหลังจากที่เขาบินออกไป ในสระปีศาจ รูปปั้นขนาดใหญ่ก็ค่อยๆจมลงไปในก้นสระอีก พร้อมกับเสียงโครมคราม

น้ำใสในสระกระเพื่อม ทุกอย่างราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

หลังจากนั้นไม่นาน แม้แต่น้ำในสระก็ค่อยๆหายไปอย่างไร้ร่องรอย

ราวกับว่ามีอะไรอยู่ใต้ดิน และดูดน้ำในสระจนหมด เหลือแต่กรวดต่างๆในน้ำสระ

แค่มองฉากที่อยู่ตรงหน้านี้ ใครจะคิดว่า ที่นี่เคยเป็นสระปีศาจที่มีชื่อเสียงมาก่อน

ใครจะไปคิดว่า ลึกลงไปที่นี่ น้ำในสระปีศาจ ไหลออกมาอย่างเงียบๆ ไม่รู้ว่าไหลไปทางไหน

…….

สิบวันต่อมา

เขาสี่โลก เทือกเขาแห่งแรกในประเทศฉิงเทียน

ไม่รู้ว่าภูเขาสูงแค่ไหน ไม่รู้ว่าป่าลึกเท่าไหร่

ภูเขาทอดยาวเหยียดติดต่อกันอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ราวกับเทพมังกรนอนอยู่ที่นี่ ทอดยาวข้ามเขตแดนทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศฉิงเทียน

ตอนแรก เทือกเขานี้ไม่ได้เรียกว่าเขาสี่โลก แต่เป็นเทือกเขาแห่งความตาย

เหตุผลก็ง่ายดายมาก เทือกเขาใหญ่เช่นนี้ ป่าทึบอีก จึงเป็นสวรรค์ของสัตว์ป่าโดยธรรมชาติ

เมื่อมนุษย์เข้ามา มักจะพบกับสัตว์ป่าที่ทรงพลังอย่างเหลือเชื่อ

ตายก็มี ได้รับบาดสาหัสก็มี เมื่อนานเข้า ชื่อเสียงของเทือกเขาแห่งความตายได้รับการเผยแพร่อย่างกว้างขวาง

ส่วนทำไมต่อมาถึงได้กลายเป็นเขาสี่โลก งั้นก็ต้องบอกว่า เป็นคุณงามความดีของหอฝึกสัตว์

ตั้งแต่ที่หอฝึกสัตว์มาถึงประเทศฉิงเทียน ก็ถูกใจเทือกเขาแห่งนี้

หลังจากผ่านการประคับประคองที่แข็งแกร่งของหอฝึกสัตว์ เมื่อหลายร้อยปีก่อน หอฝึกสัตว์กับประเทศฉิงเทียนเริ่มกวาดล้างเทือกเขาแห่งความตายอย่างละเอียดถี่ถ้วน

การทำความสะอาดนี้ ใช้เวลาทั้งหมดสิบปี