บทที่ 1835 โชคชะตา

“ขึ้นเหนือลงใต้ ซ้ายตะวันตกขวาตะวันออก เดินตรงไปข้างหน้าตลอดไม่ผิดอย่างแน่นอน!”

ในปากของจั่วหยุนตงพูดเรื่อยเปื่อย

ด้านหลัง เฟิงเสี่ยวชี่ได้ยินน้ำเสียงของเขาอย่างเลือนราง และเอียงหัวถามว่า: “สหายจั่ว นายกำลังพูดอะไรน่ะ?”

จั่วหยุนตงรีบพูดว่า: “ฉันกำลังท่องทิศทางอยู่”

เฟิงเสี่ยวชี่หัวเราะฮ่าๆ หันหน้าไปพยักหน้าให้กับไอ้อ้วนตงเล็กน้อย

ความหมายนี้คือ ไม่เลว คนคนนี้น่าเชื่อถือมาก

ใบหน้าของไอ้อ้วนตงก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม อยากจะดูว่า คนอื่นเขาท่องทิศทางมาแล้ว ยังจะเดินผิดทางได้เหรอ

ทั้งสองคนก็ตามจั่วหยุนตงมุ่งหน้าไป และค่อยๆเบี่ยงเบนไปจากทิศทางของคนที่อยู่ด้านหลัง

ไปข้างหน้าตลอดทาง เฟิงเสี่ยวชี่เดินไปด้วยถามไปด้วย: “บ้านเกิดของสหายจั่วคืออยู่ที่แดนตะวันออกตรงไหนเหรอ? ประเทศชูร่าฉันไม่เคยได้ยินมาก่อน”

จั่วหยุนตงส่ายหัวพูดว่า: “ไม่ใช่แดนตะวันออก แต่เป็นเขตซีหลิ่น”

เฟิงเสี่ยวชี่นิ่งไปครู่หนึ่ง หันหน้าจ้องเขม็งไปที่ไอ้อ้วนตง

ไอ้อ้วนตงแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้า เหมือนกับไม่เห็นสายตาของเฟิงเสี่ยวชี่

ทั้งสามคนเดินไปในส่วนลึกของป่า และไม่ไกลจากพวกเขาทั้งสามคน คนอื่นๆ ก็เดินไปตามถนนใหญ่

ถนนอย่างเป็นทางการที่เปิดขึ้นเป็นพิเศษโดยประเทศฉิงเทียน ตรงไปสู่ในเมือง

…….

ในอีกด้านหนึ่ง ในที่สุดลู่ฝานก็มองเห็นหมู่บ้านจากระยะไกล

บินมาสิบวันเต็มๆ ไม่เห็นร่างคนเลยสักคน ลู่ฝานเกือบจะลากเจดีย์เสวียนเก้ามังกรออกมาสั่งสอนสักยกหนึ่งแล้ว

ออกความคิดเห็นบ้าอะไรเนี่ย ในป่าแห่งนี้ไม่มีผีแม้แต่ตัวเดียว

คิดดูแล้วก็จริง สถานที่ที่คนฝึกวิชาชั่วร้ายตั้งใจหาเพื่อรวบรัดสระปีศาจ จะมีคนนอกเข้าใกล้ได้อย่างไร

แน่นอนว่าเป็นสถานที่ห่างไกลรกร้าง และไม่เห็นหมาแมวสักตัวหนึ่ง แบบนี้ถึงจะสามารถรับประกันความปลอดภัยได้

ลู่ฝานที่นั่งอยู่บนหลังของเจ้าดำ มองไกลออกไปในหมู่บ้านที่มีผู้คนเดินไปมา และรู้สึกตื่นเต้นในใจ

ดีมาก ไม่ใช่หมู่บ้านร้าง

ด้านล่าง เจ้าดำก็คำรามสองสามครั้งด้วยความตื่นเต้น

เขามังกรทั้งสองเรืองแสงด้วยแสงสีเทา

ในช่วงเวลานี้ ฝึกฝนพร้อมกับลู่ฝาน ความแข็งแกร่งของเจ้าดำก็พัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดด

ตอนนี้ลู่ฝานก็ไม่แน่ใจว่าเจ้าดำมีความแข็งแกร่งแค่ไหนกันแน่

รู้แค่ว่าตอนนี้มันมีพลังมังกรที่แข็งแกร่ง และเปลวไฟสีดำที่เต็มปากนั้นมีพลังของลุกโชน

สิ่งที่เกินจริงไปยิ่งกว่านั้น เกล็ดมังกรและลำตัวมังกรในปัจจุบันของเจ้าดำ แข็งแกร่งเป็นอย่างยิ่งจริงๆ

เมื่อยืนอยู่บนนั้น ลู่ฝานสามารถสัมผัสได้ถึงพลังที่น่าสะพรึงกลัวที่มีอยู่ในเกล็ดมังกร ราวกับภูเขาเปลวไฟ อาจปะทุเปลวเพลิงที่ทำลายโลกได้ทุกเมื่อ

แต่ว่าร่างกายของมัน ก็ไม่ได้ใหญ่ขึ้นมากนัก กล่าวอีกนัยหนึ่ง เจ้าดำก็ไม่ได้แสดงความแข็งแกร่งในปัจจุบันออกมาอย่างเต็มที่

ตามคำอธิบายของเจดีย์เสวียนเก้ามังกร เจ้าดำก็ดูดซับพลังในสระปีศาจ

แต่สิ่งที่ไม่เหมือนกับลู่ฝาน มันดูดซับไปไม่เท่าไหร่ก็อิ่มแล้ว พลังในสระปีศาจ ความจริงใช้อยู่บนตัวสัตว์อสูร ต้องมีประสิทธิภาพมากกว่าจากมนุษย์

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ลู่ฝานถามเจดีย์เสวียนเก้ามังกรอย่างทำท่าเหมือนคิดอะไรอยู่

“ไอ้เก้า งั้นนายล่ะ นายดูดซับได้เท่าไหร่?”

เจดีย์เสวียนเก้ามังกรหัวเราะเบาๆและพูดว่า: “เจ้านายผู้ยิ่งใหญ่ ฉันก็แค่ดูดซับไปแค่นิดเดียว เพียงแค่นิดหน่อยเท่านั้นเอง”

ลู่ฝานไม่เชื่อคำพูดหลอกลวงของเจดีย์เสวียนเก้ามังกรหรอก และพูดเสียงดังว่า: “พูดให้ชัดเจนหน่อย นิดหน่อยคือเท่าไหร่ ฉันถามอย่างนี้นะ ตอนนี้นายฟื้นพลังมาได้เท่าไหร่แล้ว?”

เจดีย์เสวียนเก้ามังกรพูดกระซิบว่า: “เจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์!”

สีหน้าของลู่ฝานสั่นไหวในทันที และพูดว่า: “นี่เรียกว่านิดหน่อยเหรอ? นายบอกกับฉันว่านิดหน่อย? นิดหน่อยทำให้นายฟื้นตัวได้ถึงหกสิบเปอร์เซ็นต์ ให้ตายเถอะ ฉันรู้สักทีว่าทำไมฉันถึงล้มเหลวในการทะลวงไปถึงแดนอริยปราชญ์ ก็เป็นเพราะนายกำลังแย่งพลังอยู่ข้างๆฉันใช่หรือเปล่า?”