บทที่ 1847 มีชีวิตอยู่ก็ดี

“เขาพบอะไรแล้ว หรือว่ายังไม่พบอะไร?”

ในท้องฟ้า ผู้อาวุโสซู่มั่นพึมพำเบาๆ

การแสดงออกดูค่อนข้างจริงจัง ผู้อาวุโสซู่มั่นกำลังคิดถึงทุกคำที่เธอพูดกับคุณชายเฟิงเทียน

คิดไปคิดมาอยู่นาน ผู้อาวุโสซู่มั่นก็ไม่พบว่าตัวเองพูดผิดตรงไหน

หลังจากตั้งสติได้ ผู้อาวุโสซู่มั่นก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ และพึมพำ: “ในเมื่อเรื่องราวได้ทำไปแล้ว งั้นก็ต้องทำให้สุด”

ผู้อาวุโสซู่มั่นกำปั้นเล็กน้อย แล้วบินไปข้างหน้าต่อไป

แต่ในขณะนี้ ผู้อาวุโสซู่มั่นรู้สึกว่าแหวนบนมือของตัวเองสว่างขึ้นเล็กน้อย

ต่อจากนั้น แหวนก็เริ่มสั่นอย่างรุนแรง

นี่คือ……

ผู้อาวุโสซู่มั่นหยุดฝีเท้าลงมา ยื่นมือออกไป

เมื่อเธอหันแหวนไปยังทิศทางของประตูเมือง แหวนก็เริ่มส่งเสียงครวญครางเบาๆในทันที

“หวูเฉิน!”

สีหน้าของผู้อาวุโสซู่มั่นเปลี่ยนไปอย่างมาก กลายร่างเป็นลำแสงทันทีและบินไปทางที่ประตูเมือง

ในเวลาเดียวกัน เสียงกลองก็ดังขึ้นที่ประตูเมือง

ตูม! ตูม!

หลังจากที่เสียงดังชัดเจนสองเสียง ก็ไม่มีการเคลื่อนไหว

เรือกลุ่มหนึ่งแล่นเข้ามาในประเทศฉิงเทียนช้าๆ บนเก้าอี้มังกรสีม่วงทองนำหน้า ก็คือฉินซางของประเทศอู่อาน

ด้านหลังของเขา หลิงเหยาและคนอื่นๆก็อยู่ในนั้นด้วย

หานเฟิงตะโกนเสียงดังในเวลานี้: “เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงตีแค่สองครั้งก็หยุด ข้างหน้านั้นประเทศผมแดงอะไรนั้น ก็มีเสียงกลองสี่ครั้ง”

ศิษย์พี่ใหญ่ที่อยู่ข้างๆก็ลูบท้องพูดว่า: “นายจะสนใจทำไม มากกว่าไม่กี่ครั้ง ก็ไม่เห็นว่านายจะมีอะไรดีขึ้นเลย โธ่เอ๊ย อาคารกับคนของประเทศฉิงเทียน ก็ไม่ได้ธรรมดาเลยนะ!”

หลังจากที่หานเฟิงมองดูรอบๆ ฉีกยิ้มพูดว่า: “ฉันคิดว่ายังใช้ไม่ได้นะ พวกนายไม่สังเกตเหรอ มุมนี้ มองใต้กระโปรงได้พอดี!”

หลังจากที่พูดจบ หานเฟิง ฉู่เทียน ฉู่สิงก็หัวเราะอย่างเข้าใจ

หลิงเหยากับหลินหย่าโห่ใส่หานเฟิงพร้อมกัน

หลิงเหยาพูดเสียงดังว่า: “ดูความคิดสกปรกของพวกนายสิ เรียนแบบอย่างศิษย์พี่ใหญ่ไม่ได้หรือไง?”

ศิษย์พี่ใหญ่กระแอมอย่างกระอักกระอ่วนสองครั้ง จากนั้นก็พูดเสียงดังว่า: “นั่นนะสิ หลิงเหยาพูดถูก พวกนายต้องเรียนแบบอย่างฉันสิ ต้องเป็นคนเที่ยงตรง”

หานเฟิงเหล่มองไปที่ศิษย์พี่ใหญ่พูดว่า: “ศิษย์พี่ใหญ่ ฉันยังมีหนังสือการ์ตูนที่พี่ซ่อนไว้อยู่นะ ต้องการเอาออกมาให้ทุกคนดูหรือเปล่า?”

ศิษย์พี่ใหญ่ก้าวหน้ามาปิดปากของหานเฟิงในทันที

หลิงเหยากับหลินหย่าก็หันหน้าหนี สีหน้าไม่สามารถมองตรงได้

ต่อจากนั้น หวูเฉิน ไอ้หลิวและคนอื่นๆก็อยู่บนเรือ มองดูบริเวณโดยรอบอย่างเงียบๆ

ไอ้หลิวพูดเสียงดังว่า: “ไม่ต้องพูด ประเทศฉิงเทียนเป็นสถานที่ที่ดีจริงๆ พลังแห่งฟ้าดินอุดมสมบูรณ์เช่นนี้ มันจะมีประสิทธิภาพมากขึ้นเมื่อฝึกฝน! มองดูที่กำแพงเมืองนี้ รูปปั้นนี้ ฉันมั่นใจได้ว่าข้างในมีค่ายกลที่ทรงพลังอย่างแน่นอน!”

ตาเฒ่าเซวียนหยวนพูดต่อว่า: “พอเถอะ นายมองอะไรออกพูดจาเหลวไหลอีก ยังมีค่ายกลด้วย ฉันว่าแค่เพียงอาคารที่เคลื่อนไหวได้เท่านั้นเอง”

หวูเฉินเอามือไพล่หลัง ฟังพวกเขาเถียงกันอย่างเงียบๆ

ทันใดนั้น จิตใจของหวูเฉินสั่นไหวเล็กน้อย เงยหน้ามองไปทางท้องฟ้า

ที่นั่นมีจุดสีดำที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า บินเข้าหาอย่างรวดเร็ว

มีแสงวาบในดวงตาของหวูเฉิน ลอยไปข้างหน้าในทันที และมาถึงข้างกายของหลิงเหยา

หานเฟิงและคนอื่นๆหุบปากในทันที หลิงเหยากำลังจะพูด หวูเฉินก็ยื่นมือออกมาพูดว่า: “ฉันออกไปเดินเล่น พวกนายไปที่พักก่อนเถอะ ฉันถึงทีหลัง”

เมื่อหลิงเหยาเห็นสีหน้าของหวูเฉินค่อนข้างผิดปกติ จึงรีบถามว่า: “ใช่ลู่ฝานหรือเปล่า?”

หวูเฉินส่ายหัวพูดว่า: “ไม่ใช่ หลิงเหยา ไม่ต้องกังวล ลู่ฝานอยู่อย่างแน่นอน!”

ตบไหล่ของหลิงเหยา หวูเฉินก็ลอยตัวบินออกไป และหายไปในฝูงชนทันที

หลินหย่ากอดแขนของหลิงเหยาพูดว่า: “พี่หลิงเหยา เชื่อสิ่งที่ท่านหวูพูดเถอะ ลู่ฝานอยู่อย่างแน่นอน”