บทที่ 1848 บุคคลสุดยอดในตำนาน

สามวันต่อมา ตำหนักของเจ้าชาย

ในห้องโถง ลู่ฝานกับหนานกงสิงนั่งอยู่ในที่นั่งหลัก

ไม่มีคนรับใช้อยู่รอบๆ ยังมีการจัดค่ายกลที่ประตู สีหน้าของหนานกงสิงนั้นแปลก สีหน้าของลู่ฝานก็ดูไม่ดีมาก

ตรงหน้าพวกเขา ชายรูปร่างผอมบางคนหนึ่ง ใบหน้ายิ้มแย้ม และพูดเสียงดัง: “หัวหน้าสำนักเงามืด ไม่ต้องประหลาดใจขนาดนี้หรอกนะ”

ลู่ฝานมองดูชายตรงหน้า ในดวงตากะพริบด้วยความเยือกเย็น

“นายต้องล้อเล่นกับฉันแน่ๆ หลวี่เหวย! นายพูดอีกครั้ง ใครให้นายมาที่ฉัน?”

หลวี่เหวยกางมือทั้งสองออกแล้วพูดว่า: “หัวหน้าสำนักเงามืด ผมพูดอีกสิบรอบก็เป็นแบบนี้ พวกผู้อาวุโสให้ฉันมา ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันก็จะเป็นรองหัวหน้าสำนักของนาย ช่วยนายจัดการกับกากเดนบางส่วน ด้านบนก็จัดการมาแบบนี้ ฉันก็ทำอะไรไม่ได้”

ลู่ฝานชี้ไปที่หนานกงสิงพูดว่า: “ฉันมีรองหัวหน้าสำนักแล้ว”

หลวี่เหวยยักไหล่พูดว่า: “สำนักมากมายก็มีรองหัวหน้าสำนักสองคน!”

ลู่ฝานมองไปทางหนานกงสิง ส่ายหัวเล็กน้อย

หนานกงสิงลุกขึ้นในทันที จ้องมองหลวี่เหวยอย่างไม่วางตาแล้วพูดว่า: “หัวหน้าสำนักอาจพูดไม่ชัดเจนพอ งั้นฉันพูดอีกรอบหนึ่ง สำนักที่15 ไม่ต้อนรับแก!”

หลวี่เหวยฉีกปากยิ้มพูดว่า: “หัวหน้าสำนักเงามืด สิ่งนี้ไม่ได้อยู่ที่ต้อนรับหรือไม่ต้อนรับ พวกผู้อาวุโสออกคำสั่งพร้อมกันให้ฉันมา ฉันไม่มาก็ไม่ได้ นายก็ไม่รับก็ไม่ได้ พวกผู้อาวุโสยังบอกอีกด้วยว่า ครั้งนี้หัวหน้าสำนักเงามืดทำร้ายหัวหน้าสำนักมากมายขนาดนั้น ต้องตักเตือนนาย!”

หลวี่เหวยชี้ไปที่ใบหน้าของตัวเองพูดว่า: “และฉัน ก็คือการตักเตือนนี้!”

ลู่ฝานถอนหายใจเบาๆ จ้องมองไปที่ใบหน้าของหลวี่เหวยอย่างไม่วางตาแล้วพูดว่า: “ตอนนั้นฉันน่าจะฆ่าแกให้ตาย”

หลวี่เหวยพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “หัวหน้าสำนักเงามืด ตอนนั้นนายเกือบจะทำให้ฉันตาย แต่ฉันไม่ตาย ตอนนี้ยังกลายเป็นลูกน้องของนายด้วย นี่คือชาตะชีวิต หรือเปล่า?”

ลู่ฝานใช้นิ้วเคาะที่เท้าแขนของเก้าอี้แล้วพูดว่า: “ในเมื่อเป็นการจัดการของพวกผู้อาวุโส งั้นฉันก็ยอมรับ แต่ฉันยังอยากบอกกับแกประโยคหนึ่ง เรื่องของในสำนัก แกอย่ายุ่งเกี่ยวแม้แต่น้อย มีหนานกงสิงมารับผิดชอบทุกอย่างอย่างเต็มที่ ถ้าแกกล้าแตะต้อง ฉันก็จะฆ่าแก!”

สีหน้าของหลวี่เหวยเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขารู้สึกถึงการฆ่าอย่างรุนแรงที่ลู่ฝานปล่อยออกมาจากดวงตา

กลิ่นอายนั้น ก็เหมือนของเหลวเยือกเย็น พุ่งขึ้นจากฝ่าเท้าของเขา และกระจายไปทั่วแขนขา

ก่อนมา หลวี่เหวยได้ยินพวกผู้อาวุโสบอกว่า เงามืดเอาชนะหัวหน้าสำนักหลายสิบคนด้วยตัวเอง เขาค่อนข้างไม่เชื่อ

แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า สถานการณ์น่าจะเป็นจริง

ต่อหน้าความแข็งแกร่งที่ทรงพลัง หลวี่เหวยต้องก้มหัวลง และคำนับพูดว่า: “ทุกอย่างขึ้นอยู่กับความต้องการของนาย หัวหน้าสำนัก!”

ลู่ฝานพยักหน้า หนานกงสิงถอนหายใจด้วยความโล่งอกเล็กน้อย

ลู่ฝานยังคงถามเสียงดังว่า: “เมื่อกี้นี้แกบอกว่า จะช่วยฉันจัดการกากเดนบางส่วน หมายความว่ายังไง?”

หลวี่เหวยพูดด้วยรอยยิ้ม: “มีผู้ฝึกวิชาชั่วร้ายจากประเทศอื่นๆในสี่โลกเดินทางมาถึงแล้ว ก็ล้วนเป็นผู้ฝึกวิชาชั่วร้ายระดับต่ำสุด ดังนั้นจึงถูกเรียกว่ากากเดน ตอนนี้ ผู้ยอดเยี่ยมชั้นนำของพวกเขาก็รวมตัวกันที่ทางตะวันออกของเมือง รอสำนักใหญ่ต่างๆไปเลือกตัว หัวหน้าสำนักก็มีโควตาด้วย และยังมีโควตาไม่น้อย ด้านบนอนุญาตให้โดยเฉพาะ ฉันมาก็เพื่อช่วยนายจัดการคนเหล่านี้!”

ลู่ฝานเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย หนานกงสิงก็สนใจเช่นกัน และถามดังๆว่า: “เป็นผู้ฝึกวิชาชั่วร้ายอะไร?”

หลวี่เหวยตอบว่า: “บางคนที่มีชื่ออื่น ผู้ฝึกวิชาชั่วร้ายกลับต้องการเข้าสู่จิตใจเต๋าสำนักมาร ในหมู่นั้นของพวกเขา ยอดฝีมือก็ทรงพลังเป็นพิเศษ ถูกพวกผู้อาวุโสพาออกไปแล้ว แต่ผู้ยอดเยี่ยมเหล่านั้นที่ยังเหลือ ยังรอให้พวกเราไปเลือก หัวหน้าสำนัก ถ้าตอนนี้นายไม่มีอะไรทำ ทางที่ดีไปเร็วหน่อย สายไป บางทีมือดีที่ทรงพลัง หรือว่าต้นกล้าที่ดี อาจถูกเลือกไป นี่เป็นโอกาสดีสำหรับสำนักใหญ่ต่างๆในการขยายความแข็งแกร่ง!”

ลู่ฝานกับหนานกงสิงสบตากันแวบหนึ่ง และพยักหน้าพูดว่า: “ตกลง พวกเราไปกันเดี๋ยวนี้!”

หลังจากที่พูดจบ ทั้งสามคนก็ออกจากสำนักใหญ่ไปอย่างรวดเร็ว

แต่ก่อนที่พวกเขาจะไปถึงประตู ก็มีเสียงโครมครามจากด้านหลัง และตามด้วยเสียงกรีดร้องอีกครั้ง

เมื่อมองไปที่ควันสีขาวที่พวยพุ่งขึ้นจากสวนหลังบ้าน ก็ขมวดคิ้วพูดว่า: “ฮ่วนเย่ว์กำลังต่อสู้กับใครอีก?”

หนานกงสิงลูบหัวพูดว่า: “แปดสิบเปอร์เซ็นต์ไอ้โง่ตัวซวยคนไหนที่โดนหล่อนลากเข้าสู่การประลอง หัวหน้าสำนัก พวกคุณไปก่อนเถอะ ฉันไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น”

ลู่ฝานพยักหน้า เดินตามหลวี่เหวยออกจากตำหนักขององค์ชายใหญ่

ทั้งสองคนพลิกตัวขึ้นรถม้า มังกรบินก็ลอยขึ้นไปในอากาศ และหายไปในชั่วพริบตา