บทที่ 1865 ในที่สุดก็เจอกัน

“ยาเซียนหมื่นขวดครั้งที่ 1 ยาเซียนหมื่นขวดครั้งที่ 2 ขอแสดงความยินดีกับองค์ชายสี่ ชุดหนีฉางที่มีเพียงชุดเดียวเป็นขององค์ชายสี่แล้ว!”

เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครอยากล่วงเกินองค์ชายประเทศฉิงเทียนในถิ่นของเขา

โดยเฉพาะแค่ชุดที่ดูสวยเพียงชุดเดียวเท่านั้น

หนานกงฉวนหัวเราะอย่างมีความสุข ได้ใจเป็นอย่างมาก

เพราะยังไงเขาก็ไม่ให้ยาเซียนหมื่นขวดจริงๆ อยู่แล้ว แค่ตะโกนไปแบบนั้นแหละ

เขาไม่สนใจชื่อเสียงของราชวงศ์ แล้วก็ไม่กังวลแทนราชวงศ์ของประเทศฉิงเทียนด้วย

ให้ตะโกนเป็นแสนเขาก็ตะโกนได้ เพราะเมื่อแผนใหญ่ของสำนักสำเร็จ ผู้ฝึกชั่วร้ายอย่างเขาก็ต้องตามสำนักไปอยู่ดี

เรื่องให้เงินน่ะเหรอ

เหอะๆ แค่เรื่องตลกเท่านั้น

แต่งานประมูลที่ไม่รู้ความคิดของหนานกงฉวน ก็เอาของมาให้เขาแต่โดยดี

ในความคิดของพวกเขา ชุดหนึ่งได้ยาเซียนมาเป็นหมื่น นี่ไม่ใช่แค่ได้เงิน แต่เป็นยากองใหญ่ร่วงมาจากฟ้า! มีเหตุผลอะไรที่จะไม่ดีใจ

หนานกงฉวนรับเสื้อมา จากนั้นเหาะออกจากห้องไปทางหลิงเหยา

หนานกงฉวนถือชุดหนีฉางในมือ พูดเสียงดังว่า “แม่นางหลิงเหยา รับความรักของฉันไว้เถอะ!”

หลิงเหยาพูดด้วยสายตาเฉยเมย “ขอโทษด้วย องค์ชายสี่ ฉันแต่งงานแล้ว ฉันรับของไว้ไม่ได้ แล้วก็ไม่อยากรับด้วย”

หนานกงฉวนลอยอยู่ตรงหน้าหลิงเหยา “แต่งงานแล้วก็ไม่เห็นเป็นไร แค่หย่าก็จบแล้วนิ เป็นภรรยาฉันไม่ดีหรือไง”

“ไอ้เวรเอ๊ย!”

หานเฟิงทนฟังไม่ไหวแล้ว

ถือกระบี่พุ่งเข้าไปตรงหน้าหนานกงฉวน

หนานกงฉวนอึ้งเล็กน้อย เขาเคลื่อนตัวหลบ แต่คมกระบี่ของหานเฟิงเปลี่ยนรูปร่าง ฟันลงบนตัวเขา

ปราณกระบี่บิดไปมา ฟันหนานกงฉวนจนกระเด็นออกไป กลิ้งอยู่บนพื้นสิบกว่ารอบ

รอบๆ เต็มไปด้วยเสียงอุทานอย่างตกใจ องครักษ์ของงานประมูลรีบเข้ามาล้อมพวกหานเฟิง หลิงเหยาไว้ทันที

ในเวลาเดียวกัน องครักษ์เกราะหนักปรากฏขึ้นข้างตัวหนานกงฉวน

หนานกงฉวนรีบลุกขึ้นมา มองร่างกายตัวเองที่มีเลือดไหลออกมา เขาโมโหทันที

ชี้หน้าหานเฟิงแล้วพูดเสียงดังว่า “ไอ้เลว!”

หลิงเหยาและพวกศิษย์พี่ใหญ่ปล่อยพลังออกมาบนตัวทันที

แสงสีทองสว่างขึ้นรอบตัวหลิงเหยา

“เอ๊ะ”

ในกลุ่มคน มีคนอุทานออกมาด้วยความตกใจ

“น่าสนใจ ดูเหมือนฉันมาถูกงานแล้ว!”

ใบหน้ามีรอยยิ้ม คนคนนี้คือคุณชายเฟิงเทียน สายตาเขาหยุดอยู่ที่หลิงเหยา เหมือนเจอเรื่องอะไรน่าสนใจ

เห็นว่ากำลังจะเกิดสงครามใหญ่ พวกหลิงเหยาเตรียมสู้สุดชีวิต

หนานกงฉวนพูดเสียงดัง “หลิงเหยา รับความรักฉันตอนนี้ยังทันนะ ไม่งั้นเพื่อนเธอตายแน่!”

หลิงเหยาพูดเสียงดัง “นายเป็นใครไม่ทราบ ตลกสิ้นดี!”

หนานกงฉวนสะบัดมืออย่างแรง “จับพวกเขาไปให้หมด”

“เดี๋ยว!”

จู่ๆ เสียงลู่ฝานดังขึ้น

เสียงไม่ดัง แต่คนในงานได้ยินอย่างชัดเจน

หนานกงฉวนได้ยินเสียงนี้ เขารู้สึกคุ้นหูมาก รีบยกมือขึ้นแล้วพูดว่า “เดี๋ยว”

หนานกงฉวนหันไปมองทางห้องที่ลู่ฝานอยู่ “ใครเป็นคนพูด”

ลู่ฝานพูดต่อ “เสียงฉันเอง นายฟังไม่ออกเหรอ หนานกงฉวน!”

ลู่ฝานพูดแล้วโยนป้ายจวนองค์ชายใหญ่ออกมา

มาพร้อมลำแสง กระแทกลงบนตัวหนานกงฉวน