บทที่ 1866 เรื่องที่คาดไม่ถึง (1)

หานเฟิงพูดพลางเดินมาด้านหน้า จะยื่นมือไปแยกลู่ฝานกับหลิงเหยาออกจากกัน

จู่ๆ ลู่ฝานยิ้มแบบมีเลศนัยให้หานเฟิง รอยยิ้มมุมปากเขาทำให้หานเฟิงอึ้งทันที

แขนชะงักอยู่กลางอากาศ หานเฟิงเบิกตาโตมองลู่ฝาน “ไม่ใช่ละ ฉันเคยเห็นรอยยิ้มนาย ให้ตายเถอะ ไอ้เลว นายคือศิษย์น้องลู่ฝาน ฮ่าๆ ศิษย์น้องลู่ฝาน นายกล้าหลอกฉันเหรอ!”

จู่ๆ กล้ามเนื้อบนใบหน้าลู่ฝานบิดเบี้ยว เผยให้เห็นใบหน้าแท้จริงของตัวเอง

ศิษย์พี่ฉู่เทียน ศิษย์พี่ฉู่สิงและศิษย์พี่ใหญ่ที่อยู่ด้านหลังอ้าปากค้าง พวกเขาเบิกตาโตพูดว่า “ศิษย์น้องลู่ฝาน!”

“ใช่นายจริงด้วย!”

“ฮ่าๆ ศิษย์น้องลู่ฝาน!”

ทั้งสามคนเดินมาด้านหน้า ยื่นแขนสองข้างไปหาลู่ฝาน

ลู่ฝานปล่อยหลิงเหยาแล้วกอดศิษย์พี่ทุกคน

ตอนนี้อบอวลไปด้วยความผูกพันของศิษย์พี่และศิษย์น้อง

ศิษย์พี่หานเฟิงมองลู่ฝานตั้งแต่หัวจรดเท้า เขาหัวเราะร่าแล้วพูดว่า “ศิษย์น้องลู่ฝาน เคล็ดวิชาบู๊สรรพสิ่งไร้รูปร่างของนายดีกว่าฉันเยอะเลย ไม่เสียแรงที่เป็นศิษย์น้องฉัน ต่อไปฉันคงต้องอยู่กับนายแล้วล่ะ!”

ศิษย์พี่ใหญ่หมุนตัวลู่ฝานแล้วพูดว่า “พลังมีอานุภาพ ร่างกายแข็งแกร่ง ศิษย์น้องลู่ฝานสุขสบายดีมากเลย ศิษย์น้องหลิงเหยาบอกเราว่านายตกอยู่ในอันตราย ไม่สามารถปลีกตัวออกมาได้ ตอนนั้นพวกเรากังวลอยู่พักหนึ่ง ดูเหมือนคงเป็นแค่อุปสรรคเล็กน้อยสินะ”

ลู่ฝานยิ้มแล้วพูดว่า “ทุกสิ่งที่เอาชนะฉันไม่ได้ จะทำให้ฉันแข็งแกร่งขึ้น ศิษย์พี่ทุกคน ฉันสุขสบายดี”

ลู่ฝานหันมาลูบแก้มหลิงเหยาอย่างอ่อนโยน “ขอโทษที่ทำให้เธอกังวลนะ”

หลิงเหยาเช็ดน้ำตาจนหมด ยิ้มแล้วพูดว่า “ฉันรู้ว่านายต้องไม่เป็นอะไร อาจารย์หวูเฉิน สิบสาม แล้วก็ปู่นาย เชื่อว่านายต้องไม่เป็นอะไร”

ลู่ฝานยิ้มแล้วพูดว่า “ฉันไม่มีวันทำให้เธอผิดหวัง!”

หลิงเหยาซบอกลู่ฝานอีกครั้ง

ศิษย์พี่หานเฟิงกระแอมสองครั้งแล้วพูดว่า “ศิษย์น้องลู่ฝาน ฉันรู้ว่ายิ่งห่างไกล ยิ่งทำให้รักกัน แต่รักนวลสงวนตัวหน่อย ให้เราออกไปก่อนไหม พวกนายจะได้มีเวลาพลอดรักกัน เวลาหนึ่งก้านธูปพอไหม”

ลู่ฝานถลึงตาใส่ศิษย์พี่หานเฟิง “อย่างน้อยสักสองสามชั่วโมง พอแล้ว เราออกไปหาที่คุยกันข้างนอกดีกว่า ที่นี่คนเยอะมาก ไม่สะดวกคุย อีกทั้งตอนนี้ฉันชื่อว่าเงามืด พวกพี่อย่าพลั้งปากพูดเด็ดขาด”

หานเฟิงโบกมือไปมาแล้วพูดว่า “เข้าใจแล้วๆ อาจารย์นายบอกเราแล้ว คำสั่งอมตะ อริยบุคคลทั้งใต้หล้ากำลังตามจับนาย”

ลู่ฝานอึ้งไป “อะไรนะ อริยบุคคลทั้งใต้หล้ากำลังตามจับเหรอ”

หานเฟิงพูดอย่างประหลาดใจ “นายไม่รู้เหรอ อาจารย์นายบอกว่าประมุขประเทศตันเซิ่งผู้เป็นอมตะ ออกคำสั่งให้อริยบุคคลทั้งใต้หล้าตามหานาย เขาได้รับข่าวจากวิถีแห่งฟ้าดิน สองวันก่อนยังสั่งเราว่าถ้าเจอนายห้ามพูดชื่อนายไปทั่วด้วย”

ลู่ฝานช็อกจนพูดอะไรไม่ออก เขารู้แค่ว่าพวกผู้ฝึกชั่วร้ายกำลังตามจับเขา แต่ไม่รู้ว่าประมุขประเทศตันเซิ่งออกคำสั่งตามจับเขาด้วย

นี่มันคือการโจมตีจากทั่วทุกทิศ ถูกล้อมด้วยข้าศึกทุกด้าน

แต่พอคิดกลับกัน เขาเจอเรื่องมากมายจนไม่กังวลแล้ว

ยังไงก็โดนตามจับแล้ว คนเยอะหน่อยก็ไม่เห็นเป็นไร

เขาจะเจออริยบุคคลพวกนั้นหรือเปล่าก็อีกเรื่องหนึ่ง

จิตใจลู่ฝานหนักอึ้ง เขาพูดว่า “แล้วอาจารย์ฉันล่ะ สิบสามล่ะ”

หลิงเหยาเงยหน้าพูดว่า “อยู่ในเมือง ถ้านายอยากเจอพวกเขา ฉันพานายไปได้ ลู่ฝาน นายเจออาจารย์นายแล้วใช่ไหม เหมือนเขารู้ว่านายอยู่ที่นี่”

ลู่ฝานเลิกคิ้วขึ้นแล้วพูดว่า “เปล่า ฉันยังไม่เจออาจารย์เลย แต่ถ้าเขาอยากเจอฉัน เขามีวิธีอยู่แล้ว”

ลู่ฝานคิดถึงความสัมพันธ์ของอาจารย์กับผู้อาวุโสซู่มั่น แค่พวกเขายังติดต่อกัน การตามหาเขาไม่ใช่เรื่องยากเลย

ลู่ฝานถามอีกว่า “ตอนนี้อาจารย์ฉันเป็นยังไงบ้าง เขาแข็งแรงดีไหม”