บทที่ 1873 ความจริงใจ

เทพเงินแปดทิศปรบมือเบา ๆ แสดงท่าทีขอบคุณ ต่อความใจกว้างของอริยบุคคลแห่งจักรวาลและเทพบู๊หุ้นตุ้นทั้งสองคน จากนั้นนั่งลงข้างทั้งสองคน

หยิบพัดเหล็กข้างเอวขึ้นมา เทพเงินแปดทิศโบกพัดเบา ๆ พลันกลิ่นเหม็นน่ารังเกียจก็ลอยไปยังอริยบุคคลแห่งจักรวาลและเทพบู๊หุ้นตุ้นทั้งสองคน

อริยบุคคลแห่งจักรวาลขมวดคิ้ว: “หลายปีขนาดนี้แล้ว นายยังเป็นอย่างนี้อีก”

เทพเงินแปดทิศพูดว่า: “ นายก็ไม่ใช่เหมือนเดิมเหรอ”

เทพบู๊หุ้นตุ้นไม่คิดเข้าร่วมการสนทนากับทั้งสองคน ขยับตัวย้ายไปนั่งอีกข้าง

ขณะนี้บนเวทีสูง ขุนนางชั้นสูงผู้หนึ่งของประเทศฉิงเทียนยืนขึ้น เริ่มอธิบายเกี่ยวกับกฎกติกาทั้งหมดของการแข่งนานาประเทศครั้งนี้ รวมถึงสถานที่ดำเนินชีวิตของผู้เข้าร่วมแข่งขัน ผู้เข้าแข่งขันจากทุกประเทศรอบแรก ๆ จะไม่พบเจอกับคู่ต่อสู้จากประเทศเดียวกันเป็นต้น

กฎกติกาที่ซับซ้อนเหล่านี้ ลู่ฝานฟังครู่หนึ่ง ก็หมดความสนใจทันที

หนานกงสิงที่อยู่ข้าง ๆ ยื่นป้ายเหล็กหัวอสูรชิ้นหนึ่งให้แก่ลู่ฝานพลางพูดว่า: “สหายลู่ฝาน นี่คือสิทธิ์การเข้าร่วมของนาย เบื้องบนนั้นทำขึ้นให้นายโดยเฉพาะ”

ลู่ฝานรับป้ายมาดูแวบหนึ่ง

ด้านหน้าแกะสลักเงามืดสองคำ พลิกอีกด้านยังมีคำว่าสิบห้าตัวใหญ่

ลู่ฝานยิ้มพลางพูดว่า: “นี่คือเป็นตัวแทนของหัวหน้าสำนักที่สิบห้า หรือว่าสมญานามของฉันก็คือสิบห้า?”

หนานกงสิงตอบว่า: “ล้วนใช่ ผู้เข้าแข่งขันทั้งหมดล้วนนับตามสมญานาม ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป ภายในเมืองฉิงเทียน ค่ายกลเคลื่อนฟ้าทั้งหมดจะถูกเปิดออก นอกเมือง ก็จะตั้งหินชมทะเลคราม ระบุสนามและผู้เข้าแข่งขันของการต่อสู้อย่างชัดเจน”

ลู่ฝานพยักหน้า: “งั้นก็ดี รอวันพรุ่งนี้ จริงสิ เรื่องที่ฉันให้นายตรวจสอบ นายตรวจสอบหรือยัง?”

หนานกงสิงตอบว่า: “ตรวจสอบแล้ว แต่ยังไม่ได้ข้อสรุป ฉันถามสำนักสาขาย่อยทั้งหมดแล้ว ไม่มีสักคนที่เคยได้ยินเรื่องของคนผู้นั้นที่นายพรรณนาไว้ หรือไม่ก็ เป็นร่างปลอมในแดนมายา หรือไม่ก็คนผู้นี้ไม่เคยปรากฎตัวที่สำนักสาขาย่อย นายนึกไม่ออกจริง ๆ เหรอ เขาชื่ออะไร?”

ลู่ฝานส่ายหน้า: “นึกไม่ออก คาดว่าเขาคงจงใจทำให้ฉันนึกไม่ออก นี่เป็นคนที่น่ากลัวคนหนึ่ง แม้ฉันไม่รู้ว่าคนที่เห็นในแดนมายาเป็นร่างจริงของเขาหรือไม่ แต่ไม่ต้องสงสัยเลย เขาแข็งแกร่งมาก”

หนานกงสิงขมวดคิ้วตอบ: “เทียบกับราชาปีศาจทั้งสาม ผู้อาวุโสทั้งสิบยังแข็งแกร่งกว่า?”

ลู่ฝานไตร่ตรองครู่ใหญ่ พยักหน้า: “ใช่ น่ากลัวกว่าพวกเขา!”

หนานกงสิงเริ่มนวดขมับตัวเองแล้ว

“เอาเถอะ ฉันตรวจสอบอีกรอบ จริงสิ ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง นายจะต้องสนใจมากแน่ ๆ”

หนานกงสิงพูดพลาง หยิบไข่มุกเม็ดหนึ่งออกมา ยัดใส่มือลู่ฝาน

ลู่ฝานรับไข่มุกนั้นยัดเข้าอกด้วยสีหน้าเรียบเฉย กดเสียงต่ำถามว่า: “นี่คืออะไร?”

หนานกงสิงตอบว่า: “นายไม่ใช่ให้ฉันสั่งลูกน้องไปจับตาดูคนของตันเซิ่งเหรอ พวกเขาเกิดเรื่องแล้ว ในนี้คือเหตุการณ์ที่ลูกน้องฉันบันทึกไว้”

ลู่ฝานได้ยินอย่างนั้น ยิ้มบาง ๆ พูดว่า: “เกิดเรื่องแล้ว? เกิดเรื่องแล้วดียิ่ง! เกิดเรื่องถึงขั้นไหนล่ะ?”

หนานกงสิงยิ้มพลางตอบว่า: “ทำสงครามใหญ่กับบรรดาผู้ฝึกชั่วร้าย ดูเหมือนพลังชี่เสียหายสาหัส กระทั่งประมุขประเทศตันเซิ่งก็ถูกหมอกควันกลุ่มหนึ่งที่ไม่รู้ว่าเป็นอะไรจู่โจมทำร้าย นายดูสิ วันนี้คนของประเทศตันเซิ่ง ไม่มาสักคน!”

ลู่ฝานรีบกวาดตามองรอบด้าน เป็นอย่างที่หนานกงสิงพูดจริง ๆ

คนของประเทศตันเซิ่ง ไม่ปรากฏตัวแม้แต่ผู้เดียว

ลู่ฝานพยักหน้า ตอบว่า: “เรื่องดี ถ้าเป็นอย่างนี้ ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะแตะต้องคนของประเทศตันเซิ่งตอนประลองฝีมือ จากนั้นถูกคนจับได้แล้ว”

หนานกงสิงตอบว่า: “เรื่องนี้แน่นอนว่าเป็นเรื่องยุ่งยากเรื่องหนึ่ง ความเห็นของฉันก็คือ ถ้าได้พบคนที่รู้จักนาย หากเป็นคู่ต่อสู้ ให้ฆ่าทิ้งทันที”

ลู่ฝานพยักหน้า: “เข้าใจแล้ว หวังว่าคนเหล่านั้นจะโชคดีสักนิด อย่าได้มาเจอฉัน ไม่อย่างนั้น ก็นับว่าพวกเขาโชคร้ายแล้ว”

ระหว่างที่ลู่ฝานและหนานกงสิงทั้งสองคนคุยเล่น อย่างรวดเร็ว กติกาก็อธิบายเสร็จสิ้น ต่อมาเป็นลำแสงหลากสีสัน ค่ายกลรวมตัวกันเป็นแสงสว่างที่สวยงาม โคจรอยู่กลางอากาศ จากนั้นแตกกระจาย