บทที่ 1874 หลีเหรินหลง

เสียงของหลีเหรินหลงแม้เรียบนิ่ง แต่ลู่ฝานยังคงสามารถจับได้ถึงไอสังหารหลายส่วนที่อยู่ในน้ำเสียงของเขา

สามารถตะโกนก้องหัวหน้าสำนักเงามืด ย่อมแสดงให้เห็นว่าหอฝึกสัตว์เริ่มตรวจสอบเขาแล้ว

ในเมื่อตรวจสอบเขาได้ งั้นก็ย่อมตรวจสอบองค์ชายใหญ่หนานกงสิงได้เหมือนกัน สามารถตรวจสอบราชนิกุลของประเทศฉิงเทียน ก็เป็นไปได้ว่ามีเครือข่ายตรวจสอบอยู่ในนั้น

ลู่ฝานต้องการก็คือผลลัพธ์เช่นนี้ เพียงแต่ไม่รู้ว่า ผลจากการตรวจสอบของพวกเขาเป็นอย่างไร

ลู่ฝานหัวเราะน้อย ๆ นิ้วมือเคาะลงบนพนักเก้าอี้: “นายเข้าใจจริง ๆ แล้วใช่ไหม? พูดให้ฉันฟังสักหน่อยได้ไหม”

ดวงตาหลีเหรินหลงมีประกายเฉียบขาดวาบผ่าน มีดบินในมือเริ่มเปล่งประกาย

“หัวหน้าสำนักเงามืด สิ่งที่พวกเรารู้ห่างไกลจากจินตนาการของนายมากนัก เรื่องนี้นายสามารถเชื่อมั่นได้อย่างแน่นอน ดังนั้นพวกเรายังไม่เคลื่อนไหวในตอนนี้ เพียงแค่เพราะว่ายังไม่ชัดเจนว่าพวกคุณคิดจะทำอะไรกันแน่ก็เท่านั้น หากนายช่วยฉันคลี่คลายปัญหานี้ ฉันรับรอง นายจะอยู่รอดปลอดภัย!”

รอยยิ้มบนใบหน้าลู่ฝานยิ่งเพิ่มขึ้น หัวเราะเบา ๆ: “พวกคุณก็ต้องเชื่อฉันเหมือนกัน ล้วนเป็นเรื่องที่ฉันสืบหามาโดยตลอด เอาล่ะ การหยั่งเชิงของพวกเราก็พอแค่นี้เถอะ หอฝึกสัตว์ไม่ได้ทำให้ฉันผิดหวัง สุดท้ายส่งคนฉลาดมาผู้หนึ่ง นายเป็นผู้บัญชาการคนไหนของหอฝึกสัตว์? หรือว่ามีฐานะอะไร?”

หลีเหรินหลงตอบว่า: “ฉันไม่มีตำแหน่ง เพียงแค่แขวนชื่อลูกหลานของผู้บัญชาการสูงสุดแห่งหอฝึกสัตว์เท่านั้น หัวหน้าสำนักเงามืด แสดงความจริงใจของนายออกมาเถอะ ผู้อาวุโสท่านนี้ที่อยู่ข้าง ๆ ฉัน กำลังจะหมดความอดทนแล้ว ฉันเองก็ไม่กล้ารับประกัน หากอีกสักครู่เขายังไม่ได้พบผู้อื่น จะทำลายที่นี้จนพังหมดไหม”

ลู่ฝานช้อนสายตาขึ้นมองคนแก่แวบหนึ่ง ยิ้มพลางพูดว่า: “ก็ได้ ในเมื่อพูดถึงความจริงใจ งั้นสิ่งที่ฉันต้องการจะบอกพวกคุณก็คือ ฉันไม่เหมือนอย่างที่พวกคุณคิด ฉันจริงใจมาก!”

คำพูดของลู่ฝานเพิ่งหยุดลง หนานกงสิงที่อยู่ด้านนอกก็พาฮ่วนเย่ว์มาถึง

เพิ่งเดินเข้ามา ฮ่วนเย่ว์ที่เห็นคนแก่ก็ร้องอย่างตื่นตะลึง: “อาจารย์!”

คนแก่รีบสาวเท้าขยับขึ้นไปดึงฮ่วนเย่ว์มาด้านข้างทันที

ลู่ฝานถึงเพิ่งจะเข้าใจ ที่แท้ก็คืออาจารย์ของฮ่วนเย่ว์นั่นเอง จะว่าไปแล้วเขาเคยพบหน้าอาจารย์ของเธอมาแล้วหนหนึ่งจริง ๆ ตอนนั้นเขายังฝึกฝนอยู่ที่เขาซีซานนอกเมือง พริบตาเดียวหลายปีผ่านไป เขาก็จำไม่ได้แล้ว มิน่าถึงได้รู้สึกค่อนข้างคุ้นตา

หลีซุ่นผิวหนังทั่วทั้งร่างมีรอยฟกช้ำสีม่วง ช่วงเวลาสั้น ๆ ที่อยู่กับลู่ฝานจะต้องลำบากไม่น้อยแน่

แม้หนานกงสิงมีคำสั่งไม่ให้ฆ่าเขา และห้ามทำให้เขาพิการ แต่ผู้ฝึกชั่วร้ายเหล่านั้น มักมีวิธีกลั่นแกล้งเขา

หลีซุ่นตอนนี้ดูแล้ว ไม่โอหังเหมือนคราวนั้นที่มาจวนองค์ชายใหญ่

เดินขึ้นมา ตัวสั่นเทาเหมือนเป็นลมบ้าหมูก็ไม่ปาน

เมื่อเห็นหลีเหรินหลงพลันน้ำตาร่วงลงมา

ทิ้งตัวคุกเข่าพูดว่า: “พี่ใหญ่ พี่ใหญ่ในที่สุดนายก็มาแล้ว! นายมาช่วยฉันแล้ว!”

หลีซุ่นน้ำมูกน้ำตาไหล มองหลีเหรินหลงที่ขมวดคิ้วมุ่น

ลู่ฝานซึ่งอยู่ข้าง ๆ พูดว่า: “วางใจได้ แขนไม่ขาด ขาไม่ขาด พากลับไปอบรมให้ดีสักหน่อย การเป็นคนอย่าได้โอหังอวดดีอย่างนี้ วิ่งมาหาเรื่องฉันถึงที่นี่ นับว่าเขาซวยเอง”

สายตาสับสนของหลีเหรินหลงมองลู่ฝานแวบหนึ่ง ขณะนั้นเขาไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าลู่ฝานเป็นคนอย่างไรกันแน่

ด้านข้าง คนแก่ตรวจดูสภาพร่างกายของฮ่วนเย่ว์อย่างละเอียด จากนั้นถามว่า: “ฮ่วนเย่ว์เอ๋ย ช่วงนี้คงลำบากมากล่ะสิ รีบตามอาจารย์กลับไป อย่าได้อยู่ที่นี่ต่อเป็นอันขาด”

ฮ่วนเย่ว์พูดอย่างตกใจ: “อาจารย์ ฉันอยู่ที่นี่มีความสุขมาก”

ฮ่วนเย่ว์มองลู่ฝานอย่างเหม่อลอย ค่อนข้างไม่เข้าใจ

ลู่ฝานยิ้ม: “ฮ่วนเย่ว์เอ๋ย กลับไปพร้อมอาจารย์ของเธอเถอะ ถ้ามีเวลาฉันจะแวะไปเยี่ยมเธอที่หอฝึกสัตว์”

ฮ่วนเย่ว์ส่ายหน้า: “ไม่ ฉันไม่ไป กลับไปก็จะให้ฉันแต่งงาน ฉันไม่อยากกลับไป!”

หลีเหรินหลงพูดเสียงดัง: “วางใจเถอะ ไม่ให้แต่งแล้ว เธอบอกว่าไม่แต่งก็คือไม่แต่ง ฉันหลีเหรินหลงรับรองต่อเธอ กลับไปก่อนเถอะ!”

ฮ่วนเย่ว์ได้ยินอย่างนั้นก็งงงัน หลีเหรินหลงชื่อนี้ เธอย่อมรู้จัก

เงยหน้าขึ้นมองอาจารย์ ฮ่วนเย่ว์พูดว่า: “จริง ๆ นะ?”

คนแก่พยักหน้า: “จริงสิ คุณชายใหญ่พูดแล้ว ยังจะมีคำลวง ทั้งหมดล้วนเป็นไปตามที่เธอต้องการ ไม่อยากแต่งก็ไม่ต้องแต่ง เชื่ออาจารย์สักคำ กลับไปพร้อมพวกเราเถอะ ถือว่าอาจารย์ขอร้องเธอแล้ว!”

ฮ่วนเย่ว์สายตาสับสน ครู่หนึ่ง กัดฟันพูดว่า: “ก็ได้ ฉันกลับ”

คนแก่ได้ยินอย่างนั้นก็ดีใจมาก ดึงฮ่วนเย่ว์เดินไปข้างนอก

ขณะนั้นฮ่วนเย่ว์พลันหยุดฝีเท้า สีหน้าแดงก่ำ มองลู่ฝาน: “ช้าก่อน ฉันยังมีคำหนึ่งต้องการพูดกับนาย”

ลู่ฝานประหลาดใจ: “อะไร?”