บทที่ 1881 แกล้งตายเป็นเปล่า?

เปลวไฟเผาไหม้ทุกสิ่ง ฟ้าดินเป็นสีแดงเข้ม

หลีเหรินหลงคุกเข่าลงข้างหนึ่ง เลือดไหลทะลักออกมาอย่างต่อเนื่อง เลือดไหลลงสู่ในหินหนืด และในไม่ช้าก็มีควันพุ่งออกมาอย่างฉับพลัน

กระบี่หนักไร้คมแทงทะลุหน้าอกของเขา ได้รับบาดเจ็บสาหัสหนักเช่นนี้ เปลี่ยนเป็นคนอื่น ตายอย่างแน่นอนในเวลานี้

แต่ในฐานะหัวหน้าลูกหลานของหอฝึกสัตว์ ผลการฝึกตนของหลีเหรินหลง ได้เกินระดับของร่างกายที่ทำลายไม่ได้ไปตั้งนานแล้ว

ดึงกระบี่หนักไร้คมออกมาทีละนิดอย่างช้าๆ

บาดแผลบนตัว สมานแผลอย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ

สีหน้าของหลีเหรินหลงซีดเซียว เริ่มหายใจหอบ

หินหนืดไหลอยู่ใต้เท้า และเผารองเท้าของเขาอย่างรวดเร็ว

บนท้องฟ้า ลู่ฝานดึงดาบบินบนตัวออกมาอย่างสบายๆ

แม้ว่าพลังของดาบบินจะไม่อ่อนแอ แต่ก็ไม่เพียงพอที่จะทำอะไรเขาได้

อันที่จริง ลู่ฝานรู้สึกว่าจุดที่แข็งแกร่งที่สุดของตัวเอง อันที่จริงแล้วไม่ใช่ความสามารถในการต่อสู้ข้ามระดับ

แต่เป็นร่างกายของเขาได้ผ่านการต่อสู้และทดสอบมาอย่างโชกโชน ควบคู่ไปกับการปกป้องพลังโลกในร่างกาย

นี่คือเหตุผลว่าทำไมเขาถึงได้ราบรื่นไปทุกอย่าง และมีทุนทะยานในโลก

เช่นเดียวกับกลอุบายที่หลีเหรินหลงใช้ ไม่สามารถสร้างภัยคุกคามอะไรกับเขาได้

สะบัดมือ ลู่ฝานโยนดาบบินกลับไป โยนไปที่ข้างเท้าของหลีเหรินหลงอย่างแม่นยำ

หลีเหรินหลงมองดูดาบบินตรงหน้า แอบด่าว่า

เขาไม่ยอมโยนกระบี่หนักไร้คมของลู่ฝานกลับไปอย่างเด็ดขาด

แต่ตอนนี้ คนอื่นเขาโยนดาบบินของเขากลับมาแล้ว

ถ้าเขาไม่โยนกระบี่กลับไป จะทำให้คนที่ดูอยู่ข้างนอก คิดว่าเขาขี้เหนียว

สิ่งเหล่านี้อาจทำลายชื่อเสียงได้ หลีเหรินหลงไม่มีทางทำอย่างเด็ดขาด

หลีเหรินหลงใช้น้ำเสียงแผ่วเบาเท่าที่ตัวเองจะได้ยิน และพูดว่า: “ถ้าหากนี่ไม่ใช่การประลองก็ดี”

เมื่อหันกลับมา หลีเหรินหลงเตะกระบี่หนักไร้คมกระเด็นออกไป และมันก็ตกไปอยู่ในมือของลู่ฝานอย่างแม่นยำ

ในประเทศฉิงเทียน คนที่มองดูการประลองนี้ รวมตัวกันมากขึ้นเรื่อยๆ

เดิมทีชื่อเสียงของหอฝึกสัตว์ก็ดังพอสมควร แต่ตอนนี้ประกอบกับมีผู้คนตะโกนอยู่ตลอดเวลา

“พระเจ้า หลีเหรินหลงของหอฝึกสัตว์สู้ไม่ค่อยไหว เขาเป็นหนึ่งในหนึ่งร้อยอันดับแรกที่สำนักเงินปาฟางประมาณการไว้เลยนะ!”

เสียงตะโกนแบบนี้ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องในเมืองฉิงเทียน จากถนนนี้ไปยังถนนนั้น ในไม่ช้า ถนนกว้างขวางเช่นนี้ ก็รายล้อมเบียดเสียดเยียดยัดไปด้วยผู้คนที่เฝ้าดูการประลองนี้

อู่คงหลิงยิ้มอย่างมีความสุข ตอนนี้ลู่ฝานแข็งแกร่งมากเช่นนี้ ผลการฝึกตนก็น่าทึ่งมาก อู่คงหลิงปรบมือ และพึมพำว่า: “นายยิ่งอยู่ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นจริงๆ ฉันไม่นึกเลยว่าจะถูกนายขว้างไปไกลเช่นนี้ ไม่น่าเชื่อจริงๆ”

อู่คงหลิงหรี่ตาลง เต็มไปด้วยแสงเจิดจ้า

เธอยังจำฉากที่ลู่ฝานเข้าร่วมการประเมินผู้ตรวจสอบระดับกลางพร้อมกับเธอในตอนนั้นได้

เวลาที่ผ่านไป แม้ว่าคนยังคงเหมือนเดิม แต่ผลการฝึกตนก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว

อู่คงหลิงชะงักนิ่งไป และพูดเบาๆว่า: “ถ้าหากนายเป็นผู้ฝึกวิชาชั่วร้ายจริงๆ มันจะดีมากแค่ไหน……”

การต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไป ปราณชี่ยังคงเพิ่มขึ้น

ลู่ฝานถือกระบี่หนักไร้คมไว้ในมือ ร่างกายยังคงพองขึ้น

ร่างกายสูงสามร้อยกว่าเมตร ยังห่างไกลจากขีดจำกัดของเขาด้วย

เปลือกตาของหลีเหรินหลงเริ่มกระตุกขึ้นมา มองไปที่การเคลื่อนไหวของลู่ฝาน หลีเหรินหลงส่ายหัวเล็กน้อยและพูดว่า: “แบบนี้ไม่ดี ฉันไม่อยากเปิดเผยพละกำลังทั้งหมดของฉันในรอบแรก เงามืด นายกำลังบีบคั้นฉัน!”

แอบกัดฟัน หลีเหรินหลงมองดูท่าทางของลู่ฝาน ก็รู้ว่าการต่อสู้ในวันนี้ ไม่ดีจริงๆ

กวักมือ ทันใดนั้น ดาบบินชิ้นหนึ่งก็ปรากฏขึ้นข้างหลังของหลีเหรินหลง

มีเสียงเพล้งๆ ดาบบินที่เปล่งประกายเหล่านี้ รวมตัวเป็นค่ายกลอยู่ด้านหลังของเขา มองเห็นคำว่า“ผนึก”ได้อย่างคลุมเครือ!

ในเวลานี้ร่างกายของลู่ฝานเป็นเหมือนภูเขาแล้ว และดวงตาทั้งสองก็เหมือนดวงอาทิตย์และดวงจันทร์

เกราะเกล็ดมังกรที่ปกคลุมร่างกายของเขากลายเป็นเหมือนหินสีดำหนา และปกคลุมทั่วร่างกายของเขา