บทที่ 1880 การต่อสู้รอบแรก(3)

ควันดำลอยอบอวล และหินหนืดไหลไปทั่ว

ภูเขาก็เหมือนดาบ ลมเหนือก็เหมือนกระบี่

ที่นี่ ไม่ใช่สถานที่ที่จะยืนอยู่บนพื้นดินและต่อสู้ได้ตามความต้องการ

แม้ว่าร่างของพวกเขาสองคน ไม่น่าจะถูกทำลายโดยหินหนืดก็ตาม แต่ไม่มีคนโง่คนไหนกล้าเสี่ยงแบบนี้หรอก

ค่ายกลหมุนเวียนบนท้องฟ้า และบินออกไปอย่างช้าๆ

ในเมืองฉิงเทียน บนถนนสายหลัก

ผู้คนนับไม่ถ้วนมองดูม่านแสงอีกอันที่ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า

และร่างคนในม่านแสง ก็คือลู่ฝานกับหลีเหรินหลง

หนานกงสิง อู่คงหลิงและคนอื่นๆมองดูม่านแสงด้วยรอยยิ้ม และในขณะเดียวกันก็เห็นลำแสงส่องเข้าไปในหินหยกในมือของผู้คุมกัน

ถ้าเดาไม่ผิด นั่นเป็นแสงของค่ายกลเคลื่อนฟ้า

ตอนนี้ ค่ายกลเคลื่อนฟ้าถูกระงับชั่วคราว หลังจากที่ลู่ฝานกับหลีเหรินหลงต่อสู้กันเสร็จ ผู้คุ้มกันถึงจะปล่อยค่ายกลใหม่ และรับทั้งสองคนกลับมา

อู่คงหลิงเปล่งเสียงถามว่า: “หนานกงสิง ค่ายกลเคลื่อนฟ้าย้ายพวกเขาไปที่รอบๆประเทศฉิงเทียนจริงเหรอ หรือว่า นี่เป็นที่ไหนสักแห่งในอากาศเวิ้งว้างเท่านั้นเอง คล้ายกับจวนอากาศธาตุ!”

หนานกงสิงพูดว่า: “ทุกซอกทุกมุมของประเทศฉิงเทียน ในประเทศฉิงเทียน สถานที่ไหน ก็กลายเป็นสถานที่สำหรับการประลองได้”

อู่คงหลิงพยักหน้าพูดว่า: “ก็หมายความว่า ขอแค่พวกเราต้องการ ก็สามารถมองเห็นสถานที่ใดก็ได้ของประเทศฉิงเทียนเหรอ”

หนานกงสิงพูดว่า: “น่าจะเป็นแบบนี้ เดี๋ยวก่อน เธอต้องการพูดอะไร?”

อู่คงหลิงพูดว่า: “นายไม่คิดว่า มีสิ่งนี้ ตรวจสอบเรื่องบางอย่างก็สะดวกมากขึ้นเหรอ ทำไมนายไม่เคยคิดมาก่อน”

หนานกงสิงนิ่งไปครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็เบิกตากว้างมองไปที่อู่คงหลิง

หลังจากนั้นไม่นาน หนานกงสิงก็หายใจเข้าลึกๆแล้วพูดว่า: “เธอพูดถูก ฉันมันโง่จริงๆ!”

หลังจากที่พูดจบ หนานกงสิงหันหลังก็ไป

อู่คงหลิงพูดว่า: “คราวนี้ไม่ต้องรีบร้อนหรอก นายไม่ดูการประลองเหรอ?”

หนานกงสิงตอบว่า: “ถึงยังไงผลการประลองก็กำหนดไว้แล้ว มีอะไรน่าดู”

อาจเป็นเพราะประโยคสุดท้ายของเขาตะโกนเสียงดังไป ลูกหลานหอฝึกสัตว์หลายคนที่ตามหลีเหรินหลงมาก็มองไปที่หนานกงสิงด้วยสีหน้าไม่ดี และพูดอย่างเย็นชาว่า: “จองหอง!”

“เขาอาจจะบอกว่า เงามืดแพ้แน่ๆ!”

ในม่านแสง ทั้งลู่ฝานกับหลีเหรินหลงค่อยๆหยิบอาวุธของตัวเองออกมา

สายตาจ้องมองอีกฝ่ายอย่างไม่วางตา กระบี่บินในมือของหลีเหรินหลง แขนเสื้อลอยขึ้น

ลู่ฝานถือกระบี่หนักไร้คมไว้ในมือ ทรงพลังเป็นอย่างมาก

รัศมีของทั้งสองเริ่มสูงขึ้น พลังปราณของหลีเหรินหลงก็ควบแน่นเป็นเงาสีม่วงปกคลุมท้องฟ้าอยู่ด้านหลังของเขา แต่ปราณชี่ของลู่ฝานควบแน่นบนพื้นผิวร่างกาย และร่างกายก็เริ่มพองขึ้น

“กลายร่างฟ้าดิน!”

เมื่อเผชิญกับลมมากขึ้น แทบจะในทันที ร่างกายของลู่ฝานก็พองขึ้นเป็นหนึ่งร้อยเท่า กระบี่หนักไร้คมในมือ ก็กลายเป็นกระบี่เพลิงขนาดใหญ่แล้ว

เมื่อเห็นฉากนี้ หลีเหรินหลงก็ยกดาบบินในมือขึ้นมา และตะโกนเบาๆ

“เมฆสีม่วงปรากฏที่ทิศตะวันออก!”

รวบรวมพลัง รัศมีของทั้งสองก็กระทบอยู่ด้วยกัน

ในขณะนี้ ทั้งสองคนก็เคลื่อนไหวพร้อมกัน

ทันใดนั้นร่างกายขนาดใหญ่ของลู่ฝานก็หายไปกับที่ หลีเหรินหลงก็โยนดาบบินทิ้งไป โดยไม่ลังเลเลยสักนิด

เพล้ง!

แสงสีม่วง ฉีกท้องฟ้าเป็นชิ้นๆเหมือนฟ้าร้อง

ทุกคนที่เฝ้าดูอยู่นอกม่านแสง ก็เบิกตากว้างมองดูโลกภายในม่านแสง ราวกับม้วนภาพ ถูกฉีกออกเป็นรูดำสนิท

แม้จะผ่านม่านแสง ทุกคนก็รู้สึกได้ถึงพลังที่เฉียบคมนั้น ราวกับว่ามันทะลุทะลวงพวกเขาทั้งหมดในทันที และหลายคนก็ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง

ผู้คนไม่น้อย ก็แอบคิดในใจ

สมกับที่เป็นลูกหลานของหอฝึกสัตว์จริงๆ ความแข็งแกร่งทรงพลังเป็นอย่างมาก

แต่ความคิดแบบนี้ของพวกเขาเพิ่งจะผุดขึ้นมา แสงกระบี่อีกดวงก็สว่างขึ้นในม่านแสง

ทำลายความแข็งแกร่งดาบบินของหลีเหรินหลงในทันที และจุดแสงสีม่วงก็สาดกระจายไปทุกที่

ร่างใหญ่ของลู่ฝาน แม้แต่กระบี่เพลิงก็ฟันอยู่บนร่างของหลีเหรินหลงอย่างดุเดือด

มือข้างเดียว หลีเหรินหลงยังพยายามใช้แขนซ้ายของตัวเองมาขวางท่วงท่ากระบี่ของลู่ฝาน

แต่ทันใดนั้น เขาก็ถูกลู่ฝานฟันออกไปอย่างรุนแรงในกระบี่เดียว

เลือดสาดกระเซ็น หลีเหรินหลงกระแทกลงในหินหนืดโดยตรง