บทที่ 1879 การต่อสู้รอบแรก(2)

ด้านล่างค่ายกล นักบู๊ในชุดเกราะหนาร่างสูงใหญ่สองคนจากประเทศฉิงเทียน ยืนอย่างแข็งแกร่งไม่ยอมถอย

พวกเขาคือผู้คุมกันที่เฝ้าค่ายกล ในเวลาเดียวกันก็เป็นผู้ตรวจสอบตัวตนของผู้เข้าแข่งขันอีกด้วย

ลู่ฝานก้าวไปข้างหน้า หยิบหัวสัตว์ป้ายเหล็กของตัวเองออกมา ยื่นให้กับผู้คุมกันสองคน

หนึ่งคนในนั้นก็รับหัวสัตว์ป้ายเหล็กมามองแวบหนึ่ง จากนั้นก็หยิบหยกชิ้นหนึ่งออกมาขูดด้านบน

ทันใดนั้น มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า หัวสัตว์ป้ายเหล็กก็เปล่งแสงสว่างสลัวๆออกมา

ผู้คุมกันพยักหน้าพูดว่า: “คุณชายเงามืด ยินดีต้อนรับเข้าร่วมการแข่งนานาประเทศ คู่ต่อสู้ของนายยังไม่มา นายได้โปรดรอสักครู่”

จากนั้น ผู้คุมกันก็ส่งป้ายเหล็กคืนให้กับลู่ฝาน

ในเวลาเดียวกัน ค่ายกลที่อยู่เหนือหัวของผู้คุมกัน ได้เริ่มเปล่งแสงแล้ว

อากาศเวิ้งว้างปรากฏขึ้นจากในค่ายกล ซึ่งค่อยๆดึงดูดความสนใจของผู้คนมากมายบนถนนมาในทันที

“ทางนี้ก็มีการประลองด้วย ฉันมาดูสิ ทางนี้เป็นผู้แข็งแกร่งจากประเทศไหน!”

“ดูเหมือนเพิ่งจะเริ่มนะ รีบจองที่นั่งดีๆให้ฉันด้วย”

“เร็วเข้า เร็วเข้า!”

ฝูงชนเริ่มเบียดเสียดมาทางนี้ ผู้คุมกันสองคนก็ยื่นดาบยาวขนาดใหญ่ในมือออกมาวางลงบนพื้น เหมือนกับเป็นกำแพงกั้นฝูงชนพอดี

ส่วนคนใหญ่คนโตเหล่านั้นของประเทศฉิงเทียนในฝูงชน เตรียมพร้อมมาตั้งนานแล้ว

คนอื่นเขาได้นำเก้าอี้ของตัวเองมาวางที่ถนน วางลงอย่างสบายๆ ก็นั่งลงมา

บางคนหัวธุรกิจ ถึงกับเริ่มขายเอาเงิน ถ้าใครอยากได้ที่นั่งดูดีๆ ตัวอย่างเช่นนั่งอยู่บนหัวของเขา เหรียญหัวสัตว์นิดหน่อยก็ได้แล้ว

ลู่ฝานเก็บป้าย และถามรอยยิ้มว่า: “ฉันยังต้องรอนานแค่ไหน? หรือว่าเขาไม่มา ฉันก็ต้องรออยู่ที่นี่ไปตลอดเหรอ?”

ผู้คุมกันพูดเสียงดังว่า: “ค่ายกลได้เปิดใช้งานแล้ว คู่ต่อสู้ของนาย ก็ต้องได้รับการแจ้งเตือน เขาต้องมาถึงภายในหนึ่งชั่วโมง ถ้าหากไม่สามารถมาถึงภายในหนึ่งชั่วโมง นายก็จะชนะ”

ลู่ฝานพยักหน้า กฎนี้ไม่เลว

ข้างๆ หนานกงสิงพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “ด้วยกฎดังกล่าว ง่ายดายก็จริง แต่เหมือนว่าจะมีช่องโหว่ที่สามารถใช้ประโยชน์ได้ เมื่อเราประลองครั้งต่อไป หาคนมาขัดขวางคู่ต่อสู้ของนายเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง ให้เขามาไม่ทัน งั้นก็ชนะแล้วไม่ใช่เหรอ?”

ลู่ฝานหัวเราะเบาๆและพูดส่งเสียงว่า: “สหายหนานกง นายอยู่ในกลุ่มผู้ฝึกวิชาชั่วร้ายมานานหรือเปล่า ทำไมความคิดถึงได้เหมือนกับผู้ฝึกวิชาชั่วร้าย!”

หนานกงสิงหัวเราะอย่างกระอักกระอ่วน ไม่ได้พูดมากอีก

อู่คงหลิงพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “ผู้แข็งแกร่ง ก็ต้องรับมือกับสถานการณ์ต่างๆ ถ้าหากไม่สามารถจัดการกับสถานการณ์เล็กน้อยนี้ได้ โดนกำจัดก็สมควรแล้ว ใครให้นายไม่มีอำนาจกัน!”

ลู่ฝานพูดว่า: “สิ่งที่เธอพูดมีเหตุผลมาก ฉันไม่มีอะไรจะพูด”

กำลังคุยเล่นกันอยู่ ถนนที่ไม่ไกลนัก ทันใดนั้นเสียงคำรามของมังกรก็ดังขึ้น

เจ้าดำที่อยู่บนไหล่ของอู่คงหลิงก็เงยหัวขึ้นมาในทันที แลบลิ้น สายตามองตรงไปยังระยะไกล

ลู่ฝานและคนอื่นๆก็เงยหน้าขึ้นมองไป เห็นแค่มังกรยักษ์เก้าหัวลากโทเท็มรถม้าเข้ามา

บนรถม้า ผู้ชายแต่งตัวสง่างามหลายคนโบกมือให้ฝูงชนด้านล่างด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

ลู่ฝานมองเห็นได้อย่างรวดเร็วว่า คนที่ยืนอยู่ข้างหน้าสุด ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากหลีเหรินหลง!

ตรงที่มังกรเก้าหัวผ่านไป สัตว์ป่าที่บินได้ทั้งหมดก็หลีกเลี่ยงมันอย่างมีสติ ร่างกายขนาดใหญ่นั้น ปกคลุมท้องฟ้าทั้งหมดเหมือนเมฆดำ

“หอฝึกสัตว์! คือคนของหอฝึกสัตว์!”

ยังมีผู้คนที่มีความรู้กว้างขวาง

แวบเดียวก็จำได้ในทันทีว่าโทเท็มบนรถม้านั้นมาจากหอฝึกสัตว์

เมื่อได้ยินหอฝึกสัตว์สามคำนี้ ฝูงชนที่กำลังดูการประลองอื่นๆ ต่างก็ถูกดึงดูดมาที่นี่

ช่วยไม่ได้ ชื่อเสียงของหอฝึกสัตว์นั้นยิ่งใหญ่เกินไป

สามกองกำลังในโลกนี้ ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นจริงๆ ขอถามหน่อย ประเทศไหน ไม่มีหอฝึกสัตว์

แต่ใช่ว่าทุกประเทศจะเหมือนกับประเทศอู่อาน ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับหอฝึกสัตว์เลยสักนิด