บทที่ 1919 กระบี่เลือดไร้เทียมทาน(2)

“การต่อสู้ในวันนี้ ฉันตั้งหน้าตั้งตารอคอยมานานแล้ว”

เสียงของหานหยวนหนิงนิ่งสงบ ดูเหมือนว่าไม่ได้ตั้งใจที่จะลงมือในทันที แต่กลับพูดคุยกับลู่ฝานขึ้นมา

บริเวณรอบๆ ตามด้วยเสียงของประมุขประเทศฉิงเทียนจบลง แทบจะเริ่มต่อสู้กันทุกคน

เสียงระเบิดของพลังปราณ และพลังชี่ ได้ยินได้ไม่รู้จบ

แต่ลู่ฝานและหานหยวนหนิง กลับไม่ได้หันหน้ากลับมามอง

ลู่ฝานพูดด้วยรอยยิ้ม: “ฉันอยากถามนายจริงๆ นายกลับมาจากการฝึกฝนได้ยังไง?”

หานหยวนหนิงพูดว่า: “ได้เจอของวิเศษโดยบังเอิญ อาจเป็นเพราะพระเจ้ามีภารกิจให้กับฉัน หรือบางทีฉันควรจะประสบหายนะมานานแล้ว ดังนั้นหลังจากที่ฉันออกจากเมืองหลวง ฉันก็เตรียมพร้อมที่จะเดินทางรอบโลก แต่ว่า เพราะฉันเป็นคนไร้ค่า ฉันเดินทางได้ไม่ค่อยราบรื่น ฉันโดนโจรน้อยปล้นสะดม ฉันโดนโจรป่าจับตัวไปเป็นกุลี เกือบตายบนภูเขาที่แห้งแล้งนั้นแล้ว ต่อมา ฉันเพราะขัดขืนอีก ถูกโจรป่าตีขาทั้งสองหัก โยนลงในรูงูรอตาย”

ลู่ฝานฟังเรื่องราวของหานหยวนหนิงอย่างเงียบๆ ราวกับว่าลืมไปเสียสนิทว่าตอนนี้ทั้งสองกำลังประลองกันอยู่

ด้านล่าง ทุกคนก็มองดูทั้งสองคนยังไม่ได้ลงมือ แต่กลับพูดคุยกันขึ้น และทยอยตะโกนเสียงดัง

“ทำอะไรน่ะ? รีบสู้กันสิ!”

“นายสองคนมาคุยกันเหรอ?”

แต่หูของลู่ฝานก็ปิดกั้นเสียงยุ่งเหยิงเหล่านี้โดยอัตโนมัติ และมองดูหานหยวนหนิงพูดว่า: “แล้วไงต่อ? นายได้เจอของวิเศษในรูงูเหรอ?”

หานหยวนหนิงยิ้ม และพูดว่า: “ไม่ ในรูงูไม่มี สิ่งที่ฉันทำได้ ก็คือกัดงูทั้งหมดที่ต้องการกัดฉันตาย เห็นได้ชัดมาก ว่าไอ้เดียรัจฉานเหล่านี้ สู้ฉันไม่ได้”

หานหยวนหนิงพูดเบาๆ แต่ลู่ฝานสามารถที่จะสัมผัสถึงอันตรายที่อยู่ภายในได้

หานหยวนหนิงพูดต่ออย่างช้าๆว่า: “ตอนนั้นร่างกายของฉัน ถูกงูกัดไปครึ่งหนึ่ง สารพิษสะสมในร่างกายของฉัน เลือดของฉันที่ไหลออกมานั้นก็เป็นสีดำมีกลิ่นเหม็นเปรี้ยว แต่ฉันไม่ตาย หรือว่าฉันฝืนทนไว้ก็เลยทำให้ตัวเองไม่ตาย เพราะว่าฉันยังมีเรื่องราวมากมายที่ยังทำไม่สำเร็จ แม้ว่าฉันจะเป็นแค่คนไร้ค่า ฉันก็ไม่อยากตาย จากนั้นปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้น มีชายชราคนหนึ่งช่วยฉันไว้ เขามองดูท่าทางของฉัน ถามฉันแค่ประโยคเดียว นายยังอยากมีชีวิตอยู่มั้ย? ฉันตอบว่า ใช่”

กระบี่ยาวสะบัด กระบี่ของหานหยวนหนิงเริ่มเปล่งเสียงคำรามมังกรเบาๆ

ลู่ฝานก็ยกกระบี่หนักไร้คมไว้ด้านหน้า และพูดว่า: “จากนั้นล่ะ?”

หานหยวนหนิงพูดว่า: “จากนั้นเขาก็โยนยาเม็ดให้ฉัน ฉันก็ไม่รู้ว่ายานั้นคืออะไร แต่มันรสชาติแย่ เชื่อฉันสิ มันเป็นของที่แย่ที่สุดที่ฉันเคยกินมาในชีวิต แต่ฤทธิ์ยานั้นทรงพลังมาก ฟื้นฟูร่างกายของฉันขึ้นมาใหม่ แม้แต่ตันเถียนก็ฟื้นฟูขึ้นมาใหม่ ไม่เพียงแค่นั้น ฉันยังกลับเนื้อกลับตัวใหม่ได้ครั้งหนึ่ง การรับรู้ของฉัน สติปัญญาของฉัน ร่างกายของฉัน ก็ก้าวพรวดพราดครั้งหนึ่ง อยู่ในวินาทีนั้น ต่อจากนั้น ฉันก็เริ่มฝึกฝนใหม่ ตั้งแต่ที่ฉันเริ่มฝึกฝนช่วงระยะแรกสุด และฝึกฝนทีละขั้นตอนจนถึงตอนนี้ ฉันเอาชนะเทียนชิงหยางที่เคยกำจัดฉัน นายอาจรู้จักกระบี่เล่มนี้!”

ลู่ฝานมองดูกระบี่ของหานหยวนหนิงแล้วพูดว่า: “รู้จักจริงๆ กระบี่มังกรคำรามของตระกูลเทียน!”

หานหยวนหนิงฉีกยิ้มพูดว่า: “ถูกต้อง ฉันแย่งมันมา ตระกูลเทียนก็ทำอะไรฉันไม่ได้ ฉันมีประสบการณ์ความเจ็บปวดในโลกนี้ ตอนนี้ ฉันได้เกิดใหม่ ฉันกับนายเหมือนกัน ก็เป็นคนที่เดินออกจากความตาย คนอย่างพวกเรา ชะตาชีวิตนี้ ไม่ธรรมดา!”

ลู่ฝานหัวเราะเบาๆแล้วพูดว่า: “พวกเราเป็นคนประเภทเดียวกันเหรอ?”

กระบี่ยาวของหานหยวนหนิงชี้ไปที่ใบหน้าของลู่ฝาน พลังปราณบนตัว ก็พุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้าและพูดว่า: “ถูกต้อง ฉันเคยไปที่เขตตงหวา ฉันเคยได้ยินเกี่ยวกับวีรกรรมของนายมาก่อน ในที่สุดฉันก็รู้ว่าความแข็งแกร่งของนายมาจากไหน เพราะว่านายก็เป็นปีศาจตายแล้วเกิดใหม่เหมือนกัน!”

ทันใดนั้น พวกผู้ชมที่กำลังดูการต่อสู้ของคนอื่นๆ ต่างก็ทอดสายตามองมา

“ช่างเป็นลมปราณที่แข็งแกร่งจริงๆ!”

“นี่…….นี่มันพลังแห่งต้าเต๋า!”

ท่ามกลางฝูงชน ยังมียอดฝีมือจำพลังที่ปล่อยออกมาจากตัวของหานหยวนหนิงได้ในทันที

ในเวลานี้แม้แต่สามอริยบุคคลก็ทอดสายตาไปทางหานหยวนหนิง

“ก้าวไปข้างหน้าไม่รีรอ ใจอันบริสุทธิ์ เหมือนดาบแหลมคม วิถีเอาชนะศัตรู!”

เทพบู๊หุ้นตุ้นพูดถึงประเด็นสำคัญโดยใช้คำพูดเด็ดๆเพียงประโยคเดียวที่พลังแห่งต้าเต๋าที่หานหยวนหนิงครอบครองอยู่

อริยบุคคลแห่งจักรวาลพยักหน้าพูดว่า: “เป็นเต๋าที่ดีมาก เป็นคนที่ดี มีหัวใจของนักบู๊ที่ดี!”

เทพเงินแปดทิศลูบคาง และพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม

ท่ามกลางฝูงชน ผู้คนนับไม่ถ้วนเริ่มอุทานขึ้นมา

แม้แต่อริยปราชญ์เหล่านั้น เซียนบู๊เหล่านั้น ก็ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า นักบู๊ปราณฟ้าคนหนึ่ง จะรวบรวมพลังต้าเต๋าออกมา และยังใช้รวมกับพลังปราณได้ด้วย

ข่งหลิน โฉวล่วนและคนอื่นๆที่กำลังต่อสู้อยู่ ก็จ้องมองไปที่หานหยวนหนิงอย่างประหลาดใจ