บทที่ 1920 กระบี่เลือดไร้เทียมทาน(3)

ผลัวะ!

มีเสียงอู้อี้ของหมัดกระทบเนื้ออีก

พลังหมัดทรงพลังของลู่ฝานก็กระแทกบนร่างของหานหยวนหนิง

ปราณชี่ระเบิดในทันที หน้าอกของหานหยวนหนิง ก็ยุบตัวลงไปในทันที ในขณะเดียวกันก็ได้ยินเสียงกระดูกหัก ดังก้องย่างคมชัด

ร่างกายสั่นเทาอย่างรุนแรง และลำคอของก็หวาน แต่เลือดกลับไหลออกมาจากหน้าอกและช่องท้อง

แต่เขาก็ไม่ท้อแท้ กลืนเลือดเต็มปากเต็มคำลงไปอย่างกะทันหัน

พลิกมือกระบี่หนึ่ง หานหยวนหนิงแทงตรงไปที่หัวใจของลู่ฝาน

โดยไม่ลังเล ปราศจากความเมตตา การแสดงออกของทั้งสองคน ก็ดูไม่เหมือนเพื่อนเก่าที่ไม่กลับมาพบกันใหม่มาเพื่อประลองแลกเปลี่ยนความรู้ซึ่งกันและกันอย่างเป็นมิตรเลยสักนิด

เป็นศัตรูความเป็นความตาย กำลังต่อสู้จนตัวตาย!

ด้านล่าง ฉินซางต้าตี้ ไท่จื่อฉินอวิ่นและคนอื่นๆก็ตกตะลึง

ฉู่สิงเปล่งเสียงออกมาด้วยความประหลาดใจ: “เขาสองคนกำลังต่อสู้ด้วยชีวิตหรือเปล่า?”

ศิษย์พี่ใหญ่ตบไปที่หัวกบาลของฉู่สิงในทันที และพูดว่า: “หุบปากซะ คอยดูเงียบๆก็พอ นี่ต่างหากคือการต่อสู้ของนักบู๊!”

เพล้ง!

กระบี่ยาวแทงทะลุเกราะเกล็ดมังกรของลู่ฝานพร้อมกับเสียงคำรามของมังกร แต่กลับถูกเกราะเกล็ดมังกรขวางการโจมตีส่วนใหญ่ไว้ ปลายกระบี่จมลงไปในผิวหนังของลู่ฝานหนึ่งนิ้ว ก็ไม่สามารถก้าวไปข้างหน้าได้อีกต่อไป

ดวงตาของหานหยวนหนิงสั่นไหว ดูเหมือนเขาจะคิดผิดว่าการป้องกันทางกายภาพของลู่ฝานนั้นแข็งแกร่งเพียงใด

เขาแค่มองลู่ฝานด้วยระดับของนักบู๊ปราณฟ้าธรรมดา ดังนั้นตอนนี้เขาต่างหากที่ตกอยู่ในความประหลาดใจ

ร่างกายในตอนนี้ของลู่ฝานแข็งแกร่งยิ่งกว่าหินทองคำ และเหนือกว่านักบู๊ปราณฟ้าทั่วไปมาก

ไม่มีใครเหมือนกับเขา มีปราณชี่คุมกายทรงพลังเช่นนี้

ยิ่งไม่มีใครเหมือนกับเขา ในร่างกายกระจายไปด้วยพลังโลก!

มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า กระบี่ยาวในมือของหานหยวนหนิงโค้งงอเกินจริง

หากเปลี่ยนเป็นอาวุธธรรมดา ถ้ามันโค้งงอแบบนี้ จะต้องแตกหักอย่างแน่นอน แต่ในฐานะอาวุธวิเศษ กระบี่มังกรคำรามยังปลดปล่อยพลังปราณรูปมังกรออกมาในเวลานี้

“คลื่นมังกรโค้งงอ!”

ลู่ฝานไม่หลบหลีก ฝืนรับไว้ท่าหนึ่ง

พลังปราณของหานหยวนหนิงกระแทกใส่บนตัวของเขา ราวกับน้ำทะเลที่กระทบหิน และพ่นละอองน้ำออกมานับไม่ถ้วน

และต่อมา กระบี่หนักไร้คมของลู่ฝานก็ทะลุผ่านพลังปราณละอองน้ำทั้งหมด และฟันอย่างแรงที่ร่างของหานหยวนหนิงอย่างรุนแรง

“กระบี่ฟ้าดิน!”

ตูม!

เสียงระเบิดรุนแรง ดังขึ้นจากขอบฟ้า ดึงดูดยอดฝีมือหลายคนที่กำลังประลองอยู่รอบๆ ต่างก็ทยอยมองไปด้านข้าง

ร่างกายของหานหยวนหนิงก็เหมือนว่าวที่มีด้ายขาด ล้มลงพร้อมกับเสียงระเบิด

มีเสียงโครมครามอีกครั้ง และกระแทกเข้ากับเกาะลอยอย่างรุนแรง ในเวลาเดียวกันเกาะลอยขนาดใหญ่นี้ก็แตกออกเป็นเสี่ยงๆ ถ้าไม่ใช่เพราะการสนับสนุนค่ายกลของเกาะลอย สันนิษฐานว่าเพียงแค่การเคลื่อนไหวนี้ น่าจะเพียงพอที่จะทุบเกาะแตกออกเป็นชิ้นๆ

เลือดไหลทะลัก ครั้งนี้หานหยวนหนิงไม่สามารถกล้ำกลืนเลือดที่ไหลแรงได้อีกต่อไป และเลือดก็พุ่งออกจากปาก

ลู่ฝานลอยตัวไปที่พื้น เหลือบมองไปยังจุดที่เพิ่งโดนหานหยวนหนิงแทง ใช้มือลูบเบาๆ บาดแผลก็หายไปเอง

อาการบาดเจ็บเล็กน้อยนี้ สำหรับลู่ฝาน ไม่มีอะไรเลยจริงๆ

เงยหน้ามองไปที่หานหยวนหนิง สายตาของลู่ฝานเฉยเมย และพูดว่า: “จะสู้ต่อมั้ย?”

หานหยวนหนิงฝืนลุกขึ้นมาจากบนพื้นอย่างช้าๆ เช็ดเลือดจากมุมปากด้วยฝ่ามือ และพูดว่า: “วิถีเอาชนะศัตรู ไม่มีผลต่อนายเลยสักนิด นายทำให้ฉันประหลาดใจจริงๆ!”

ลู่ฝานมองไปที่เขาอย่างราบเรียบ โดยไม่พูดอะไรสักคำ

เขาไม่มีอารมณ์ที่จะบอกกับหานหยวนหนิง ถึงเรื่องราวที่ตัวเองมีเต๋าแห่งชีวิต และไม่มีอารมณ์ที่จะแสดงให้เขตวิถีของตัวเองให้กับหานหยวนหนิง

และสองอย่างนี้ ไม่ว่าจะเป็นอย่างไหน ก็ทำให้ลู่ฝานไม่เกรงกลัววิถีเอาชนะศัตรูของหานหยวนหนิง

พลังเต๋า อาจเป็นพลังที่ครอบงำ สำหรับนักบู๊ปราณฟ้าคนอื่นๆ

แต่สำหรับลู่ฝาน เป็นเพียงคุณสมบัติที่จะต่อสู้กับเขาเท่านั้นเอง

ถ้าหานหยวนหนิงคิดจริงๆว่า ในร่างกายมีพลังเต๋าหน่อย ก็สามารถเอาชนะเขาได้ งั้นก็ผิดอย่างใหญ่หลวงแล้ว

นอกจากนี้ ลู่ฝานก็รู้สึกได้ว่า ต้าเต๋าของหานหยวนหนิง ก็ไม่แข็งแกร่งมากนัก กล่าวอีกนัยหนึ่ง ความแข็งแกร่งของเขา ไม่เพียงพอ จะออกแรงทำลายที่แท้จริงของวิถีเอาชนะศัตรูได้อย่างเต็มที่ทั้งหมด

ลู่ฝานยกกระบี่ขึ้น มองดูหานหยวนหนิงแล้วพูดว่า: “แสดงพลังแข็งแกร่งมากกว่านี้ออกมาเถอะ อย่างนาย ไม่สามารถเอาชนะฉันได้หรอก!”