บทที่ 192

"เพราะพวกเราไม่ได้ขยับแม้แต่ก้าวเดียว อันที่จริงค่ายกลพลังแว้งกัดประเภทนี้ มีจุดอ่อนใหญ่อย่างหนึ่ง นั่นก็คือมันโจมตีเพียงเป้าหมายที่ล็อกเป้าไว้ แค่เรายืนนิ่งอยู่ที่เดิม และไม่ใช้พลังใดๆ ค่ายกลไม่สามารถซึมซับพลังได้ ก็ไม่สามารถโจมตีเราได้แล้ว ในเวลาเดียวกัน พื้นที่ที่เรายืนอยู่ เป็นพื้นที่ปลอดภัยที่สุด เมื่อพลังเหล่านั้นหาเป้าหมายโจมตีไม่เจอ จะดึงพลังที่ปล่อยออกมา กลับไปอัตโนมัติ ดูเหมือนเปลวไฟเมื่อกี้ โจมตีโดนพวกเรา แต่ความจริง ตอนพวกพี่ขจัดพลังปราณออกไป พลังเหล่านั้นก็โดนดึงกลับไปแล้ว เปลวไฟที่โดนตัวพวกพี่ เป็นเพียงภาพลวงตาเท่านั้น"

ฉู่สิงและคนอื่นมองหม้อสือฟางที่เฒ่าประหลาดถือไว้ในมือตลอดเวลา ส่งเสียงตอบรับอย่างเข้าใจ นั่นคงเป็นเป้าหมายที่ลู่ฝานพูดถึง

หานเฟิงยิ้มแล้วพูดว่า "ฟังดูค่ายกลนี้ระดับสูงมาก เอากลับไปเป็นประตูของคณะหนึ่งเดียวได้ไหม"

ลู่ฝานอ้าปากค้าง ประตูคุ้มครองที่เซียนบำเพ็ญชี่หลงเหลือไว้ ลู่ฝานคิดว่าตัวเอง ไม่น่าจะมีพละกำลังเอาไปได้ เว้นเสียแต่จวนอากาศธาตุจะพังทลายลงทั้งหมด ทุกอย่างสูญเสียการควบคุม ตอนนั้น เขายังพอมีโอกาสเอาไปได้

ฉู่เทียนมองมังกรสีทองตัวใหญ่บนประตูตลอดเวลา แววตาดูเหม่อลอย เหมือนตระหนักอะไรบางอย่างได้ ยืนอยู่ตรงนั้นเงียบๆ

ขณะเดียวกัน เฒ่าประหลาดที่ต่อสู้กับเสือขาวเข้าสู่สภาวะบ้าคลั่งแล้ว

ทันใดนั้น เขากัดนิ้วตัวเองจนเป็นแผล ดอกไม้ดอกที่หนึ่งบนหัวส่องแสงสีฟ้าแสบตา

"ยะเยือกกัด!"

เลือดหนึ่งหยด โดนเขาสะบัดออกไป หยดเลือดโดนแสงสีฟ้าปกคลุมเอาไว้กลางอากาศ กลายเป็นหยดเลือดคริสตัลใสสีฟ้า ร่วงลงบนตัวเสือขาว

ทันใดนั้น เสือขาวส่งเสียงคำรามอย่างโมโหออกมา หยดเลือดสีฟ้าอันน่ากลัว เริ่มกัดกินตัวมัน

จ้าวซวี่และคนอื่น เห็นโอกาสดีเช่นนี้ ทั้งห้าคนสร้างค่ายกล ขังเสือขาวเอาไว้ตรงกลาง

"ค่ายกลห้าธาตุค่ายเล็ก ห้าธาตุกำจัด!"

ทั้งห้าคนลงมือพร้อมกัน พลังฟ้าดินอันแข็งแกร่ง กลายเป็นตาข่ายขนาดใหญ่ กดเสือขาวเอาไว้บนพื้น

สีหน้าเฒ่าประหลาดซีดเผือด นี่เป็นท่าไม้ตายสุดยอดของเขา กระตุ้นด้วยเลือดสด เขาไม่เชื่อว่าเสือขาวที่สร้างจากค่ายกลจะกลืนกินเลือดสารจำเป็นของเขาได้

จ้าวซวี่และคนอื่นตัวเปียกไปด้วยเหงื่อ พลังชี่ของพวกเขาห้าคนใกล้จะหมดแล้ว

ถ้าครั้งนี้ยับยั้งเสือขาวตัวนี้ไม่ได้ พวกเขาคงต้องตายที่นี่

เสือขาวร้องคำรามออกมา แสงบนตัวกะพริบอย่างต่อเนื่อง

หยดเลือดสีฟ้ากัดกินขาหน้าของเสือขาวแล้วก็ได้หยุดลง แสงสีขาวปกคลุมหยดเลือดสีฟ้าเอาไว้ และค่อยๆ กลืนกินทีละนิด

ลวดลายบนประตูคุ้มครอง ส่องแสงกะพริบ และค่อยๆ เปิดออก

ทันใดนั้น ประตูคุ้มครองแง้มออก มีแสงสีทองแสบตา พุ่งออกมาจากข้างใน

ประตูแง้มออกเพียงนิดเดียว แต่ดึงดูดสายตาของทุกคน

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า หานเฟิงตะโกนออกมาว่า "โอ้ ประตูเปิดแล้ว ศิษย์น้องลู่ฝาน เราเข้าไปเลยไหม"

ลู่ฝานส่ายหน้าเบาๆ จวนอากาศธาตุที่เซียนบำเพ็ญชี่ทิ้งไว้ จะมีฝีมือแค่นี้เหรอ ดูช่างขัดแย้งกับชื่อเสียงอันน่าเกรงขามของเซียนบำเพ็ญชี่ ตอนนี้ประตูบานใหญ่เปิดแล้ว ดูยังไงก็เหมือนกับดักอีกอย่างหนึ่ง

ขณะนั้น ปีกทั้งสองข้างของเสือขาวที่โดนควบคุมไว้ กลายเป็นเปลวไฟลุกโชนสองดวง กระแทกการควบคุม ที่พวกจ้าวซวี่ร่วมมือกัน