บทที่ 193

จ้าวซวี่เห็นเฒ่าประหลาดหายไปจากสายตา แววตาหม่นหมองลงทันที

อาจารย์ของเขา ทอดทิ้งพวกเขาอย่างแท้จริง

ผู้ฝึกชี่อีกคนที่บาดเจ็บสาหัสเหมือนจ้าวซวี่ ตอนนี้กระอักเลือดออกมา ค่อยๆ สิ้นลมหายใจ

จ้าวซวี่หันมามองผู้ฝึกชี่คนนี้ และตะโกนออกมาด้วยความเสียใจและโมโห

"ศิษย์พี่หลี่ ศิษย์พี่หลี่!"

ผู้ฝึกชี่ที่ถูกเรียกว่าศิษย์พี่หลี่หันมามองจ้าวซวี่ แล้วเค้นเสียงออกมาจากลำคอ "หนีไป!"

จากนั้นเขาหายใจเฮือกสุดท้าย แล้วค่อยๆ หลับตาลง

จ้าวซวี่คลานเข้าไปหาศิษย์พี่หลี่ จากนั้นกอดกันอย่างเศร้าโศก

จากอาการบาดเจ็บของศิษย์พี่หลี่ ไม่มีทางตาย แค่อาจารย์ไม่หนีไป ยาเม็ดแค่ไม่กี่เม็ด สามารถช่วยชีวิตศิษย์พี่หลี่เอาไว้ได้

แต่เฒ่าประหลาดเฟิงหลิงอาจารย์ของพวกเขา กลับเลือกหนีอย่างไม่ลังเล ปล่อยให้พวกเขาเป็นไปตามยถากรรม

จ้าวซวี่ร้องไห้อย่างเจ็บปวดเงียบๆ โดยไม่มีใครเห็น เพราะเสียงสะท้อนรอบๆ มีเพียงเสียงคำรามของมังกรสีทองตัวใหญ่

"ระวัง!"

ลู่ฝานตะโกนออกมา ง้างมือใช้พลังวิญญาณกระแทกไปยังมังกรสีทองตัวใหญ่ที่กำลังพุ่งเข้ามา

มังกรสีทองตัวใหญ่อันน่ากลัว แตกต่างกับเสือขาวโดยสิ้นเชิง มันไม่เหมือนสัตว์เทพจากภาพลวงตาที่สร้างมาจากแสง แต่เหมือนสัตว์ที่มีเลือดเนื้อจริงๆ ลู่ฝานฟันกระบี่ลงไป เหมือนฟันลงบนหินที่ทนทาน จนทำให้เกิดประกายไฟ ลู่ฝานกระเด็นไปด้านหลังกว่าร้อยก้าว

หานเฟิง ฉู่สิงและฉู่เทียนลงมือพร้อมกัน กระบี่และดาบแทงลงไปในตัวมังกรสีทองขนาดใหญ่

มังกรสีทองตัวใหญ่อันน่ากลัว ยาวเป็นสามร้อยเมตร แค่หัวมังกร ยังใหญ่กว่าห้องใต้หลังคาเสียอีก

การโจมตีของฉู่สิง หานเฟิงและฉู่เทียน ไม่ได้ด้อยเลย พลังที่แทงเข้าไปในตัวมังกรสีทอง แฝงไปด้วยแรงทำลายมหาศาล แต่ดูจากสถานการณ์เหมือนไม้จิ้มฟันไม่กี่อัน ปักลงบนตัวมังกร

ไม่ได้สร้างความเสียหายใดๆ มังกรสีทองขนาดใหญ่ ไม่สนใจการโจมตีของฉู่เทียน หานเฟิงและฉู่สิง

พลังปราณของทั้งสามคนกลับทำให้ตัวมังกรสีทองใหญ่ขึ้น แค่สะบัดหาง ก็ทำให้ทั้งสามคนกระเด็นออกไป มีเพียงลู่ฝานที่ใช้ร่างกายต้านทานการโจมตีจากหางมังกรขนาดใหญ่ได้

ลู่ฝานกัดฟันมองมังกรสีทองขนาดใหญ่ โจมตีศิษย์พี่ทั้งสามของเขา จนกระเด็นออกไป ตัวเขาแดงทั้งตัว