บทที่ 1922 คนอวดดี(2)

“นายมั่นใจขนาดนี้เลยเหรอ?”

ทันใดนั้นเสียงของอริยบุคคลแห่งจักรวาลก็ดังขึ้นมา เสียงนั้นคมชัดมากจนแม้แต่ฝูงชนที่อยู่ด้านล่างก็ได้ยิน

ใบหน้าของเทพบู๊หุ้นตุ้น และเทพเงินแปดทิศเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ทั้งสองคนมองดูสายตาของลู่ฝาน ก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

ไม่ใช่การเยาะเย้ย หรือชื่นชม แต่เป็นสายตารู้สึกน่าสนใจมากขึ้น

ลู่ฝานไม่ตอบโต้ในขณะนี้ ก็มองไปที่สามอริยบุคคลด้วยรอยยิ้มเหมือนกัน

อริยบุคคลแห่งจักรวาลยื่นนิ้วชี้ลู่ฝาน: “ไอ้เด็กอวดดี ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง คนอย่างนาย จะโดนตีไม่ช้าก็เร็ว”

ลู่ฝานหัวเราะพูดว่า: “มีอะไรต้องกลัว?”

ในคำพูดของลู่ฝานเผยให้เห็นถึงความมั่นใจในตัวเองที่แข็งแกร่ง เขาถึงขนาดไม่ได้ตั้งใจลดเสียงลง และเมื่อกลุ่มฝูงชนด้านล่างได้ยินเช่นนี้ก็เริ่มวิพากษ์วิจารณ์กันขึ้นมา

“คนอวดดี เด็กคนนี้มันเป็นคนอวดดีเช่นนี้!”

“คนหนุ่มสาวสมัยนี้ มีความแข็งแกร่งหน่อยก็อวดดีเช่นนี้ หึ ความอวดดีจะนำไปสู่หายนะอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้!”

“ฉันกลับชื่นชมคนอวดดีแบบนี้ นี่คือมั่นใจความแข็งแกร่งของตัวเอง!”

คนส่วนใหญ่ ตั้งคำถามกับความอวดดีของลู่ฝาน

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ผู้สูงอายุบางคนถึงกับเย้ยหยันต่อลู่ฝาน

บางคนเริ่มดุด่าโดยตรง พวกเขาคิดว่า ลู่ฝานอยู่ต่อหน้าของสามอริยบุคคล อวดดีเช่นนี้

ถ้าไม่ใช่ธรรมชาติ ก็เป็นความตั้งใจ ต้องการให้สามอริยบุคคลให้ความสำคัญกับเขา

อริยบุคคลแห่งจักรวาลพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “ในเมื่อนายมั่นใจเช่นนี้ กล้าที่จะเดิมพันกับฉันมั้ย?”

ลู่ฝานตอบว่า: “เดิมพันอะไร?”

อริยบุคคลแห่งจักรวาลพูดว่า: “ก็เดิมพันว่านายเดินไปถึงไหนได้ ถ้านายไม่ถึงที่หนึ่ง ฉันต้องการให้นายพูดคำว่า ฉันเป็นคนอวดดี ฉันอ่อนแอมาก ต่อหน้าคนทั้งโลก”

ลู่ฝานพูดว่า: “ถ้าชนะล่ะ?”

อริยบุคคลแห่งจักรวาลโบกมือแล้วพูดว่า: “งั้นก็แล้วแต่นายต้องการอะไรเลย ต่อให้นายอยากเป็นลูกศิษย์ของฉัน ก็ไม่มีปัญหา”

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา ผู้คนก็ต่างแสดงความคิดเห็นต่างๆเต็มไปหมด

นี่มันเป็นคำพูดรับลูกศิษย์ตามมาตรฐานชัดๆ

ผู้คนนับไม่ถ้วนอ้าปากกว้าง คำสัญญาแบบนี้ ใครจะไม่หวั่นไหว

มีแสงสว่างกะพริบในดวงตาของลู่ฝาน รอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปาก และพูดว่า: “งั้นเหรอ? แล้วแต่ว่าต้องการอะไร”

ศิษย์พี่ใหญ่ ศิษย์พี่ฉู่สิง ศิษย์พี่ฉู่เทียนก็มองเห็นรอยยิ้มมุมปากของลู่ฝาน

ทันใดนั้น ศิษย์พี่ใหญ่ลูบท้องแล้วหัวเราะ: “เอาอีกแล้ว ศิษย์น้องยิ้มออกมาแบบนี้ จะมีคนซวยอีกแล้ว”

ศิษย์พี่ฉู่เทียนพูดตามว่า: “ดูเหมือนว่า ศิษย์น้องตั้งใจที่จะหลอกสามอริยบุคคลเหรอ!”

ใบหน้าของฉู่สิงเต็มไปด้วยรอยยิ้มพูดว่า: “หลอกผู้แข็งแกร่งสูงสุดในโลก งั้นศิษย์น้องก็น่าทึ่งเกินไปจริงๆ!”

บนท้องฟ้า อริยบุคคลแห่งจักรวาลพยักหน้าให้ลู่ฝานแล้วพูดว่า: “นายได้ยินไม่ผิดหรอก แล้วแต่อะไรก็ได้ แน่นอนว่า ถ้าหากตอนนี้นายยอมคุกเข่าคำนับไหว้ฉันเป็นอาจารย์ ฉันก็ยอมที่จะรับนายเป็นลูกศิษย์ตอนนี้”

เมื่อฝูงชนด้านล่างได้ยินคำพูดของอริยบุคคลแห่งจักรวาล ก็เดือดดาลในทันที

“ไหว้สิ! รีบไหว้สิ!”

“ปัญญาอ่อน โอกาสดีขนาดนี้ รีบไหว้สิ!”

ทุกคนก็ตะโกนใส่ลู่ฝาน

แม้ว่าพวกเขาจะฟังออก อริยบุคคลแห่งจักรวาลตั้งใจล้อเล่นเล็กน้อย แต่คนอื่นเขาพูดแบบนี้ นายไหว้ก็พอ

ต่อหน้าผู้คนในโลก เป็นไปไม่ได้ที่อริยบุคคลแห่งจักรวาลจะกลับคำพูดจริงๆหรอกใช่มั้ย?

มีความมั่นใจแปดสิบเปอร์เซ็นต์ เป็นลูกศิษย์ของอริยบุคคลแห่งจักรวาลโดยตรง

จู่ๆลู่ฝานก็หัวเราะออกมา ส่ายหัวแล้วหัวเราะเบาๆไม่หยุด

เมื่อทุกคนในโลกคิดว่าลู่ฝานจะต้องไหว้อย่างแน่นอน ลู่ฝานกลับหันหลังเดินออกไปอย่างกะทันหัน ไม่ทำความเคารพ และก็ไม่พูดขอบคุณ

ดูเหมือนจะไม่เคารพต่อสามอริยบุคคลเป็นอย่างมาก

ยิ่งไปกว่านั้น เทพบู๊หุ้นตุ้นยังสังเกตเห็นตอนที่อริยบุคคลแห่งจักรวาลบอกว่ารับเป็นเขาลูกศิษย์ได้ แม้ว่าใบหน้าของเงามืดจะมีรอยยิ้ม แต่ในดวงตากลับไม่ได้มีความสุขเลยสักนิด และดูเหมือนจะไม่ได้ให้สำคัญเลยสักนิด

เทพบู๊หุ้นตุ้นขมวดคิ้วพูดว่า: “เด็กคนนี้ เป็นคนอวดดีจริงๆ”